maandag 16 januari 2017

Antwoord op: Ze weten niet beter

Hoeren werken hard, en jarenlang. En zelfs als de politie ze zwaar onder druk zet, willen ze maar niet in de bekende hoopjes ellende veranderen die de heldhaftige zedenagenten, engelachtige redders van de maatschappelijke organisaties en rechtvaardige Officieren van Justitie dankbaar om hulp smeken om uit hun verschrikkelijke leven te worden gered. Dat is lastig om overeen te laten komen met een denkbeeld dat ons allemaal als misleide geknakte slachtoffers wil zien.

Afentoe komt het in een interview weleens naar voren. Als het allemaal zo erg is als de zedensmeris net heeft uitgelegd, waarom werken die rare meiden dan niet méé? Dan komt er een zucht over dat we gewoon niet beter weten. We zijn zo getraumatiseerd, we zijn zo onwetend over wat ons overkomt, we zijn zo dom of onmondig, we weten gewoon niet dat we gedwongen en uitgebuit worden. Lastig hoor.

Een variant die je minder vaak hoort is "ze denken dat ze het zelf willen." Die is populairder in interne OM-blaadjes dan naar de buitenwereld toe, want ookal is het hun eigen geloofsartikel, de verbiedertjes weten heel goed dat ze niet tè ver moeten gaan met rare uitspraken in het openbaar. Voor je het weet verslikken mensen zich er toch nog in, omdat ze ons ondanks alles ergens nog steeds als mensen zien.

Mijn antwoord is: Dat is alleen een hele foute manier om iemands mondigheid te kunnen negeren.

Het grote probleem is dat de mythologie van hoererij is begonnen in een tijd dat de zeden uit de Kerk kwamen, en wat de hoer er zelf van dacht er niet toe deed. Ze was van het rechte pad afgedwaald, en moest weer door een herder terug naar de kudde worden gedreven. Zo kon je meisjes "redden" van een onafhankelijk inkomen in het sekswerk zonderdat daar verder iets aan verantwoord hoefde te worden.

Tegenwoordig zien we seks niet meer als iets wat de Kerk voor je beslist, maar wat je zelf mag kiezen. En dat maakt het moeilijk om de eigen keus van de meisjes die je terug naar "het fatsoen" wil dwingen, te negeren. De mythologie is oud, en ze willen hem niet helemaal hoeven omgooien. Vooràl omdat het er eigenlijk nooit om ging dat de Here dat wou, maar dat de moraalridders graag voor de Here spraken. En hùn wil is niet veranderd. Die willen een kudde brave meisjes.

Het verhaal in het denkbeeld is dus dat het hoeren éígenlijk de eigen wil van de meisjes schendt. Dat bepaalt tegenwoordig wat er wel en niet màg met seks. Dat maakt het heel lastig als we gewoon brutaal vertellen dat we er zelf voor kiezen, en dat we het een goed idee vinden om te hoeren. Daar moeten de moraalridders op de één of andere manier vanaf, anders gaat het verhaal niet meer op.

Lang geleden was het makkelijk. Toen had je alleen de kranten en de TV, en als je daar geen toegang toe had kon je je verhaal niet naar buiten krijgen. Ze konden alles over ons zeggen. Nu is er internet, en er komen steeds meer stemmen van sekswerkers naar buiten. Onze stemmen kom je zomaar tegen als je een beetje gaat zoeken, en via social media komen een paar mondige meiden met veel informatie naar de mensen toe. En dat we witte raven zijn, dat slaat niet genoeg aan.

Ze kunnen nietmeer doen alsof we niet bestaan, dus doen ze nu liever alsof wat we zeggen niet waar is. We liegen natuurlijk. Maar een vrouw die over zichzelf zegt wat ze wìl, hoe doe je daarvan alsof het niet waar is? Iemand is altijd zèlf de beste in het beslissen wat ze wil. Dat zit dwars. Dus er moet worden gekozen tussen het opgeven van het denkbeeld of het monddood maken van de meiden, door het niet te laten tèllen wat ze zelf zeggen.

Je hoeft geen moment te denken dat het opgeven van het denkbeeld zelfs maar overwógen is, dus is er vanalles uit de kast gekomen om ons weer fijn monddood te maken. Roepen dat we witte raven zijn, dat we misleid zijn, dat het eigenlijk geen echte keus is, dat we liegen als we onszelf niet als slachtoffers afbeelden, dat anderen onze stem zijn, dat de echte pijn later pas komt en we dat gewoon niet zien, ga maar door.

Hoe verkoop je zoiets aan jezelf, dat je de stemmen van mensen moet wegdrukken om zelf voor ze te praten alsof je hun eigen verhaal voordraagt? En als je in een organisatie werkt, hoe verkoop je het aan je collega's? Daar moet je een verhaal voor hebben. En dat verhaal is haast altijd een variant op false consciousness, een idee dat de wereld van de prostitutie ons zo heeft misleid en verknipt dat we nietmeer weten wat we eigenlijk willen.

De term false consciousness wordt in Nederland niet echt gebruikt, behalve in de dieptes van feministische praatgroepjes. In Zweden wordt het veel serieuzer genomen, en komen ze er ook echt voor uit, want daar hoeft feminisme niet meer op te passen dat mensen zien dat er knettergekke kanten aan zitten. Het is daar een deel van de cultuur geworden.

Er is natuurlijk nooit bewijs voor. Het is een hele grote claim om te zeggen dat iemand die een andere mening heeft geestelijk niet in staat is om voor zichzelf te beslissen. Eigenlijk verklaar je mensen die andere dingen waardevol vinden voor gek. En niet een beetje vreemd, maar gewoon handelingsonbekwaam. Maar als het om hoeren gaat, is het weereens geen probleem om het te geloven.

Mensen beslissen zelf wat waarde voor ze heeft, en wat ze doen. Dat kan je niet voor een ander beslissen. Om voor een ander in te vullen wat ze willen is iets waar je zelfs al fout mee zit bij kleine kinderen en seniele bejaarden. Om dat te doen bij volwassen vrouwen die over de drempels en barrières zijn heengeklommen om iets te doen waar de samenleving een taboe over heeft, is helemaal van het padje af.

maandag 9 januari 2017

Overstag

Vandaag een stukje dat niet over mijn werk gaat. Ik ben van de zomer lekker op vakantie geweest, en daar was ik ook best vol van, dus daar heb ik eigenlijk meteen daarna een stukje over geschreven. Dat is even blijven liggen omdat ik moeilijker op te sporen ben als ik er even tijd overheen laat gaan, en ook omdat ik nooit zeker weet of ik jullie nou wel een lol doe met een stukje wat niet over mijn werk gaat. Maar het is wel fijn om iets te hebben om op te schrijven wat een goed verháál is.

Mijn vakantie begon eigenlijk nietzo goed. Ik had het zwaar gehad, en vrienden van me hadden beslist dat ze me mee zouden nemen op reis. Ik vond het heel lief, maar ik kwam er niet echt ìn. Ze hadden eerst bedacht om naar Turkije te gaan, maar toen daar opeens een couppoging gebeurde hebben we op het laatste moment maar een vlucht naar Griekenland geboekt. Daar hebben we een prima hotelletje gevonden, en veel op het strand gelegen.

Het zijn hele fijne mensen waarmee ik ging, en ik kan goed met ze opschieten, maar wat zij een vakantie vinden is niet echt waar ik naar zoek. We lagen veel op het strand, ik schreef wat voor mijn blogje, en we gingen elke avond in hetzelfde restaurantje eten. We hebben ooknog een kerk bekeken, en we hebben jetski's gereden. Maar als je met een koppeltje rondloopt, ga je niet wilde feesten af en ga je niet flirten, en dat is toch ook belangrijk voor mij.

Ik had ook even nodig om uit mezelf gehaald te worden. Ik had mezelf net bestraffend toegesproken over een klant waar ik als een schoolmeisje op crushte, en dan moet je even wat meemaken en jezelf vernieuwen. En de zon doet dat niet, en een restaurantje waar alles met friet wordt geserveerd doet dat niet, en een stadje waar niets te beleven is doet dat niet. Maar misschien had ik die plek ookwel heel anders beleefd als ik er in mijn eentje was geweest.

Als ik op vakantie ga, dan laat ik niet alleen Nederland even achter, maar ook mezelf. Ik duik in de plek waar ik heenga, en ik ga daar helemaal in mee. Ik feest mee met studenten op spring break, ik heb bejaardenlol op een cruiseschip, ik ga buggyen aan de Oostzee, en ik dompel me daar even in onder. Als ik met mensen ben die ik ken, gedraag ik me toch altijd weer als de Zondares die ze kennen.

Ik kreeg het vakantiegevoel pas op de laatste dag. We hadden uitgecheckt, en we hadden onze bagage bij ons, en we zaten op een terrasje aan het haventje te wachten op de bus naar de grote stad, van daar af zouden we naar het vliegveld gaan voor de reis naar huis. Het was vroeg, en het terrasje was bijna leeg. Er zat een man van begin vijftig, die om een praatje verlegen zat. Ik sprak hem aan.

We raakten aan de praat, en hij bleek een Engelsman te zijn die met zijn boot in de marina lag. Hij flirtte onbeholpen met me, en hij vertelde me dat hij nog op zoek was naar crew. Je vindt daar overal jonge jongens die voor een appel en een ei willen crewen. Het was zo duidelijk dat hij me probeerde te versieren, en zo duidelijk dat hij er niet voor uit wou komen, en hij was zo kansloos. Ik werd meteen helemaal moederlijk van hem. Ik wou hem het liefst uitleggen hoe hij foutzat, maar dat kon ik niet doen met mijn vrienden erbij.

Toen het tijd was voor de bus, had ik opeens in mijn hoofd dat ik nog helemaal niet echt vakantie had beleefd, en ik besloot dat ik wel een latere vlucht zou nemen. Ik gooide mijn plannen meteen om, op intuïtie. Dat doe ik anders dus nooit. Mijn vrienden waren erg verbaasd, en ze wisten niet goed wat ze nou moesten, maar de bus wachtte niet. Zodra ik ze op de bus had gezet, ging ik terug naar het terras, en de Engelsman was netzo opgelucht dat ik terugkwam, als ik was dat hij er nog was.

We gingen naar zijn boot kijken, en dat was weer eens wat anders dan brommers kijken. Hij wou me de kajuit in, dat was heel duidelijk. Alles wat zijn lijf me vertelde was duidelijk, en wat hij zei was erg slecht doordacht. Als hij me in een andere bui had ontmoet had ik hem afgewezen. Maar nu had ik wel zin om mee naar zijn boot te gaan, en ik had eigenlijk gepland om hem daar eens wat te leren, maar toen hij me zijn boot aanwees ging dat plan overboord.

Toen ik een meisje was nam mijn opa me mee uit zeilen. Hij had een zeilboot, een oude schuit waar hij elke winter aan kluste. Mijn moeder zei weleens dat hij niet blij was als er niets aan die boot op te knappen was. In de zomer nam hij ons dan mee uit zeilen. In de zomervakantie belde hij regelmatig op om te zeggen dat hij de zee opging, en of we mee wouden gaan. Ik ging vaak in mijn eentje mee. Ik vond het fijn om met hem de zee op te steken.

Opa was een boer, maar hij had een roeping als zeezeiler gemist. Het was zijn enige hobby. Hij kon het heel goed, en zijn oude schuit kwam altijd op tijd aan. Hij voer in zijn overalls, maar ik moest altijd een enorm blokkig reddingsvest aan. De hele vaart was hij me dan dingen aan aan het wijzen, over de wolken, de zee, het verkeer en hoe de zeilen getrimd moesten. Aan het eind was ik dan rood als kreeften verbrand, maar had ik echt het gevoel dat ik wat had meegemaakt.

Toen opa overleed moest er iets met zijn boot. We lieten hem nakijken door een man van de werf, om te zien hoeveel eraan moest gebeuren. Die liet ons zien dat het ding al jaren door en door òp was, en kapitalen zou kosten om op te knappen. Dat we hem beter konden wegdoen. Ik ging nog kijken, en voor de eerste keer zag ik niet een romantisch scheepje, maar een schimmelend wrak. Ik voelde toen pas echt hoeveel ik opa zou missen.

Het schip waar deze Engelsman mee voer was een prachtig modern polyester zeiljacht, anderhalf keer zo groot als die van opa. Het lag ongeduldig tegen de stootwillen te tikken, en ik wist meteen dat ik mee de zee op wou. De Engelsman was zelf ook meteen aantrekkelijker, en mijn moederlijkheid maakte plaats voor toch wel een beetje bewondering. Goed, hij kon niet versieren, maar hij was wel een schipper.

Aan boord wou hij me meteen de kajuit in hebben, maar ik had de wind gevoeld, en ik wou zeilen. Hij probeerde het nog even maar toen gaf hij ook toe. We voeren uit, tot ver buiten de havenhoofden op de motor, en zeilden een uurtje voordat hij voor anker ging. Hij was de schipper, ik was de maat, en ik deed wat hij me zei, ookal begon het meteen te knagen dat hij toch wel liet zien dat hij niet zo'n hele goeie schipper was.

Die dynamiek die we hadden, schipper en meisje-loos, die werkte wel. Toen we eenmaal voor anker lagen in een flauwe baai liet ik me meenemen naar kooi en heb hem eens goed bereden. Ik had ook een week zonder gezeten, dus ik had het wel even nodig. Het had wel wat om mijn schipper te bedienen, en hij was lekker enthousiast. Op zijn leeftijd kost het even voordat de tweede keer komt, dus we lagen lang te kooi te praten over vanalles.

We bleven daar liggen tot de volgende ochtend. Ik was enthousiast om te horen wat de plannen waren, en ik vond het een beetje een domper om te merken dat hij niet goed wist wat hij met mij aanmoest, en leek te hopen dat ik aan wal gezet wou worden. Ik had niet mijn vlucht laten gaan voor een uurtje zeilen en een paar keer kan-ermee-door neuken. Maar hij zette niet door, dus ik deed gewoon alsof mijn neus bloedde. We gingen zeilen, vond ik. En hij was de schipper, dus hij moest zeggen waarheen.

De tocht ging dus verder, naar het westen, en het begon weer te knagen dat hij eigenlijk niet zo'n goeie schipper was. Dat zag ik doordat hij domme keuzes maakte met navigeren, nooit naar het weer keek, en hartstikke zenuwachtig werd van grote motorschepen, zoals ferries en vrachtschepen, terwijl die juist nooit wat geks doen en altijd voorspelbaar varen. Maar ook doordat er heel veel kleine dingetjes aan boord niet handig waren gedaan.

Hij had allemaal elektronische snufjes aan boord. Radar, GPS, echolood, noem het maar op. Opa voer altijd met een marifoon, en meer niet. Maar met al die snufjes had hij minder door wat er om hem heen gebeurde dan ik van opa was gewend. Ik probeerde me er niets van aan te trekken, want ik had het in mijn hoofd gezet om me door mijn macho schipper te laten domineren. Ik deed wat werk aan boord en ik liet me goed aan hem zien.

Bestwel veel mensen die het aan land niet zouden doen, zijn op een zeilboot nudisten. Opa moest daar niets van hebben, die stuurde me altijd de kombuis in voor koffie en boterhammen als we een blote boot tegenkwamen. Hij vond het al bedenkelijk dat ik een broek droeg, en voor spaghettibandjes heb ik ooit een tik op mijn kop gehad. Dat was wel iets wat ik erg bevrijdend vond om ook eens te kunnen doen. Waar heb je kleren voor nodig op een boot in de middellandse zee?

Die avond lagen we weer voor anker bij een klein eiland, en nadat ik eten had gemaakt was het weer tijd voor seks. Maar deze keer ging het gewoon niet zo lekker als de dag ervoor. Die was ook niet fantastisch geweest ofzo, maar ik had het best naar mijn zin met mijn dominante schipper. Deze avond kon ik er niet zo in geloven, en hij had het ook niet makkelijk. Meer dan één keertje lukte niet.

We lichtten de volgende dag weer vroeg het anker, en ik voelde me een beetje onbestemd. Het weer was ook minder zonnig, en ik viel mezelf ook een beetje tegen. Was ik nou echt me onder een man aan het plaatsen omdat ik een stoere schipper zocht? Deze man had het gewoon nietzo in zich, en dan is het echtwel een beetje zielig als ik ga doen voor mezelf alsof hij me domineerde, terwijl hij dat gewoon niet in huis had.

Ik gooide het over een andere boeg toen hij rond de middag opeens besloot om zijn koers eraan te geven en op de motor een schuilplaats te zoeken om voor anker te gaan. Iedereen die daar zeilt kent de meltemi, en als je dat niet aan ziet komen moet je toch maar eens achter je oren krabben. Bovendien was dit een goed zeewaardig scheepje, dat niet schrok van zes Beaufort. Opa zei al dat met mooi weer iedereen kan zeilen, maar dat je met snertweer een schipper nodighebt. En dat was hij gewoon niet genoeg.

Eigenlijk zag ik het misgaan tussen ons, maar ik heb toch maar gewoon de boel een beetje overgenomen. Ik heb ook mijn papieren, dus ik had er wel vertrouwen in. Op een vreemde boot is het altijd even zoeken, maar zo'n modern scheepje laat zich veel makkelijker zeilen dan zo'n oude houten schuit waar ik het op geleerd had. En als je niet de héle tijd op lij trimde en op loef uitstuurde, bleek het ook nog een snel bootje te zijn ook!

De hele dag lang bleef ik hem tips geven. Ik wist niet dat er zoveel was blijven plakken van wat opa me geleerd had, maar ik hield gewoon niet òp. Hij wist wel wat over zeilen, maar heel veel praktische dingen had hij gewoon niet geleerd. Hij knoopte waar hij moest beleggen, en belegde waar hij moest knopen. Hij schroeide zijn eindjes dicht inplaatsvan te splitsen. Hij had gewoon de kleine kneepjes niet die heel veel uitmaken. Hij liet de GPS het navigeren doen. Maar hij kon vooral niet trimmen. En dat is het hart van zeilen.

Ik merkte dat ik het eigenlijk heel erg naar mijn zin had, en vooral als de wind even flink aantrok en dat scheepje met een klap door een golfje heen sloeg, had ik echt weer het zeilgevoel. En mijn Engelsman, die eerst niet snapte wat er nou gebeurde toen ik hem ging vertellen wat hij moest doen, paste zich ook snel genoeg aan. Eigenlijk denk ik dat hij helemaal niet erg vond wat ik deed. Hij was een beetje bang voor zijn boot, en hij vond het ook wel fijn dat het ding nu deed wat hij wou.

Overstag gaan moet je niet half doen. Dus toen ik de boot eenmaal stuurde, vond ik ook dat we de rollen verderop ook om moesten draaien. Toen ik de dag ervoor de hele dag naakt was geweest, had hij nog een stom kort broekje aan gehouden. Ik vond dat hij nu ook weleens naakt mocht, nu ik de baas was, en hij ging er heel makkelijk in mee. Het was niet dat hij nou zo'n Adonis was waar ik de hele dag naar wou kijken, maar het was gewoon voor mij even belangrijk.

Die avond meerden we af in een mooi plekje, en na het eten hebben we even alle kleine dingetjes opgeknapt. De radarreflektor scheef hangen zoals hij hoort, de lijnen splitsen, even grote schoonmaak houden, en alle gereedschappen opruimen waar ze thuishoren. Daarna nam ik hem mee naar bed, zette hem even een goeie strop om zijn balzak zodat alles mooi strak stond, en had een hele plezierige nacht met hem. Hij vond het raar, maar hij deed het zelf gewoon beter als mijn maat dan als mijn schipper.

We voeren nog twee dagen zo, en daarna was de magie er wel af. Ik had geen condooms meer, het eten was bijna op, en ik had steeds minder tijd over om mijn huisje in orde te brengen en uit te puffen van de vakantie voordat mijn afspraken weer begonnen. Ik heb me af laten zetten in een grote haven, en nam afscheid. Ik heb zijn nummer, hij heeft niet eens mijn naam. Dat is beter zo. Vakantieavontuurtjes moeten vakantieavontuurtjes blijven.

Er zijn in de escort meiden die specialiseren in werk op jachten. Dat is dan vooral op van die luxe motorjachten van mensen die niet weten wat ze met hun geld moeten, maar als dit soort tochtjes als werk kunnen worden gedaan, dan zie ik dat wel zitten. Ik weet niet hoe ik in dat wereldje binnen moet komen, maar ik heb wel het gevoel dat ik er plezier in zou kunnen hebben. Wie weet, misschien kan ik van deze vakantie mijn beroep maken.

maandag 2 januari 2017

Antwoord op: Grip krijgen

In het ene na het andere verslag van vergaderingen bij de overheid, en ook in rapporten over wat de overheid met ons wil, komt telkens weer naar voren dat ze grip willen krijgen op onze branche. Die grip wordt soms in verband gebracht met misstanden, maar meestal helemaal niet. De overheid vindt het gewoon heel naar om te weten dat er dingen gebeuren waar ze niet op de één of andere manier de baas over spelen.

Dit lijkt misschien een beetje op mijn eerdere stukje over regulering. Dat is niet raar, maar dit is toch anders. Dat eerdere stukje ging over regels over ons maken. Dit gaat over "grip," en dat is wat anders. Als je ergens grip op hebt, kan het niet uit je handen kruipen, en kan je het dwingen om te doen wat je wil. Grip hebben gaat over de boel forceren.

Al tientallen jaren probeert de overheid, op gemeentenivo en op regeringsnivo, om vanalles te regelen en te handhaven. En die regels werken nooit, en als ze ergens gaan handhaven maken ze er altijd een boeltje van. Daar gaan de hoeren dus anders werken om weg te komen van die regels en dat gehandhaaf, en de overheid staat in zijn hemd. Dus komen er meer regels en komt er hardere handhaving. Wat het erger maakt, dus wat ons motiveert om nog harder weg te kruipen.

Dat vinden mensen raar. De overheid heeft toch overal regels voor, en handhaaft die toch ook in alle branches die je maar kan bedenken? Dan moet er wel iets heel raars zijn aan de hoererij dat wij daar niet tegenkunnen. Je hebt ook arbo, certificering en vergunningen in heel veel andere branches, dus waarom zouden de hoeren daar dan niet mee om kunnen gaan? Dat is geen rare gedachte, en ik zal daar antwoord op geven.

Ik was ooit junior manager in een regulier bedrijf. Ik was geen hele goeie, maar in die tijd had ik de baantjes voor het oprapen. We hadden een technische afdeling, de manufacturing department of ookwel "de werkplaats" en daar was ik de baas over. Dat was waar er dingen werden geproduceerd die "op kantoor" waren ontwikkeld, dus door een andere afdeling. Ik was daar om te zorgen dat mijn team de goeie prioriteiten bleef houden, want ik snapte niets van wat we nou eigenlijk maakten daar.

Het bedrijf had alle certificaten die het nodighad, en we hadden natuurlijk ook alle wettelijke regels om rekening mee te houden. Dat deden we meestal ook vanzelf wel graag. Ik weet nog een grote toestand in het management omdat een directeur dacht dat we wel geld konden besparen door chemisch afval gewoon in het riool te gieten. De hele ontwerpafdeling stond op zijn achterste poten, mijn team zag het ook niet zitten, alleen de logistiek vond het wel prima.

Op een dag kreeg ik een brief van een controledienst, dat ze drie weken later kwamen controleren. Ik vond dat prima, want er stond dat ik het werk niet stil hoefde te leggen. Toen ze kwamen, waren het twee mannen die de werkplaats wouden bekijken. Ze waren helemaal niet zo streng en wantrouwig als ik ze had verwacht, maar ik had danook verwachtingen uit de hoererij meegenomen. Ik liet ze binnen, en ik liep mee.

Die twee mannen vonden óveral fouten. Er waren knoppen met tape afgeplakt, er waren veiligheidsdingen dichtgestopt met een oude handschoen, de filters van de afzuiging waren veel te oud, er lagen metaalkrullen in een apparaat waar dat niet mocht, en nog een heleboel dingen. Allemaal dingen waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Ik voelde me echt een kipje, vooral omdat het duidelijk werd dat ìk degene was die het in orde had moeten houden!

We kregen een dikke brief met dingen die in orde moesten worden gebracht voor de volgende inspectie, of we kregen een waarschuwing. Daar heb ik dus ook meteen voor gezorgd. Terwijl mijn team bezig was om alles in orde te brengen, vertelden ze me dat ik volgende keer even moest waarschuwen dat er een inspectie kwam, want dan konden ze even snel alles keurig maken. Dat deden ze altijd zo.

Er kwamen ook andere inspecties. Die gingen dan meer over of we wel de kwaliteit leverden om onze certificatie waar te maken. Maar die waren geen probleem. Dan werd er vooral gekeken in de boeken of we wel netjes genoeg materialen in huis hadden gehaald van de juiste kwaliteit, en of alles netjes genummerd, gefotografeerd en opgeschreven was. Daar waren we wel heel netjes mee. Zolang de veiligheidsknoppen maar niet in de weg zaten.

Die inspecties kwamen erop neer dat er mensen kwamen die evenveel, of méér, van ons werk wisten als wij, om te kijken of we het goed deden. Die kwamen regels controleren die waren gemaakt door mensen die heel goed op de hoogte waren van wat er moet en kan in zo'n bedrijf, en hoe dat mis kan gaan. Die komen dan kijken of er geen slechte gewoontes zijn gekomen waar je anders pas van wakkerschrikt als het helemaal mis is gegaan, of dat we stiekem laden aan het lichten waren.

Zelfs als we er een boeltje van hadden gemaakt, werden we eerst gewoon gewezen op wat we deden, voordat er werk van zou worden gemaakt. En dat werk begint dan met een waarschuwing, en als we dan nog dwars bleven liggen, dan liep ons certificaat gevaar of kon er een boete van komen. Uiteindelijk kan natuurlijk de hele boel plat worden gelegd, maar dat zou pas een uiterste maatregel zijn.

Als het zo zou werken in de hoererij, dan zouden we weinig te klagen hebben over meer grip op onze branche. Maar zo is het dus niet.

Er is best wat te zeggen voor controles en certificering van sekswerk. Je komt toch met mensen in contact, je moet goed op je hygiëne passen, je bent een professionele dienstverlener waar de klant op moet kunnen vertrouwen. Dus hetzelfde soort certificeren als je hebt bij klusbedrijven, huishoudelijke hulp of verpleging heeft wel waarde, want dan komen de onbenullen en de gekken niet in de branche terecht, en dat is goed voor iedereen.

Je kan dan ook eindelijk eens het concurreren op onveilige seks aanpakken. Dat gepijp zonder condoom is gewoon hachelijk. Als we mensen in werkplaatsen verplichten om lastige stopsystemen op hun machines te hebben kan je ons ook verplichten om rubbertjes te gebruiken. Nu proberen hoeren elkaar vliegen af te vangen door meer niet-safe aan te bieden dan hun concurrentie.

Maar om dat in de praktijk te brengen heb je wel nodig dat je de regels laat maken door mensen met kennis, èchte kennis. En laat controleren door mensen die weten waar ze mee bezig zijn. En dan ècht weten waar ze mee bezigzijn. Want de mensen die dat soort dingen nu proberen te doen, weten van toeten noch blazen als het om de werktechniek gaat, en hebben totaal onrealistische ideeën over hoe het werk wèrkt. Om nog maar te zwijgen over sprookjesverhalen over misstanden. Er is totaal geen realisme bij al die instanties.

Er zijn nog geen regels over hoe je hoererij nou goed doet. Ik heb weleens met wat collega's gebrainstormd, maar dat is natuurlijk niet de manier om dat soort dingen op te bouwen. Je krijgt alleenmaar stokpaardjes, zoals ik met mijn condoomregels. Andere meiden moeten daar weer niets van hebben, en die nemen het risico graag voor lief. Dat soort dingen moet je zorgvuldig opbouwen, door de minst ingrijpende maatregel te zoeken bij elk probleem dat ècht een oplossing móét. Zo doe je dat bij andere beroepen ook immers.

In plaats daarvan wordt het maken van regels gegeven aan de mensen met de grootste bek over ons beroep, en dat zijn steevast mensen die ons zien als reddingsobjektjes die zitten te wachten tot hun redder ze vertelt hoe ze moeten leven. Daarom zien al die voorlichtingsfolders er ook uit alsof ze voor tienjarigen zijn geschreven. En daarom worden die foldertjes ook niet serieus genomen, zèlfs door mensen die er nog wat aan zouden kunnen hebben.

Je komt nogaleens lijstjes met tips voor sekswerkers tegen, waar je dan weer van schrikt omdat ze zoveel fouten maken. Niet alleen dat ze vaak schrijven alsof heel Nederland de regels van de gemeente Amsterdam heeft, maar ook omdat ze gewoon geen idee hebben hoe je met klanten omgaat, en welke technieken je moet gebruiken om veilig te werken. Meestal werkt het gewoon helemaal averechts.

Zolang dat gaat om het omgaan met klanten is dat nog niet eens zo'n probleem. Klanten zijn best goeie mannen en die geven je wel de tijd om te ontdekken dat je nietzo handig bezigbent. Met een beetje goeie wil ontdek je dan wel de technieken om de klant te geven wat hij wil, en leer je snel genoeg hoe je met je grenzen om moet gaan, en wat je over en weer van elkaar mag verwachten. Het is erger met de foute SOA-tips, en helemáál erg met de foute politie-tips!

Er zijn hulpverleningsorganisaties die je vertellen dat je bijvoorbeeld alleen een kopie van je paspoort mee moet nemen. Dat is dom, want dat is meteen "niet beschikken over eigen persoonsdocumenten" en dan ben je meteen slachtoffer(M) van mensenhandelmoderneslavernij. Met alle toestanden die daarbij horen. Om nog maar te zwijgen over clubs die je adviseren om verboden wapens bij je te hebben zoals busjes pepperspray.

Omgaan met condooms is ook zoiets. Een hoer leert snel genoeg hoe condooms werken, en dat de manier van het papiertje wel prima is voor amateurs, maar niet goed genoeg voor het betere werk. Daar zitten wat kunstjes aan, die je trouwens niet via een blog gaat leren, maar het is voor een doorgewinterde hoer soms echt even schrikken om te horen wat voor onzin je wordt verteld over hoe je condooms moet gebruiken, door mensen die je wel even komen voorlichten.

En dat is allemaal nog als het gebrek aan realisme per òngeluk is. Want je hebt ook de moralisten die gewoon alles uit de kast halen om je werk maar onmogelijk te maken. Dat gaat dan vooral om regels waarbij er vanalles verboden is. Zoals beveiligers hebben, of juist werken zònder beveiliger. Of dat je niet opgehaald mag worden. Of dat je niet mag adverteren. Of dat je geen anaal mag, niet mag werken met sponsjes, geen SM mag doen, of niet mag samenwerken met een andere meid. Ga maar door.

Behalve regels kan je dan ooknog aan certificering denken. Maar certificering gaat niet over wat màg, maar over wat goed werken is. Daarvoor moet je dan snappen waar hoererij om gáát, en dat weten zelfs de klanten nog niet. We bouwen illusies, en daar gebruiken we seks voor. Je moet dat gedaan hebben om te begrijpen dat het zo is, en je moet er heel veel mee gedaan hebben om het breder te kunnen zien dan jezelf. Dan hou je alleen wat oude rotten over die dat zouden kunnen bepalen.

Er zijn zoveel soorten hoeren, die zoveel verschillende soorten diensten aanbieden, dat je daar bovendien helemaal nieteens aan kan beginnen. Dan is er voor elke hoer een ander certificaat nodig, en dat is als ze niet opeens beslist om haar dienstenpakket te veranderen. Er is flink verschil tussen de hygiëneregels die een sugarbaby van één man heeft, een raammeid, een high class escort of een domina die veel blood play doet. Daar heb je een flinke taak aan.

Als we dan goede regels en voorschriften zouden hebben, komen we ook meteen bij het volgende probleem, en dat is het handhaven. Een echte certificeerder stuurt iemand langs afentoe, gewoon als controle of als er klachten zijn geweest, om te kijken of alles op de goede manier gebeurt. Die controleurs zijn mensen die door de wol geverfd zijn in het vak, en meestal ook uit het vak komen wat ze komen controleren. Maar niet bij ons.

Bij ons gaat het meestal om zedensmerissen. Of gemeentecontroleurs die graag zedensmerissen zouden zijn geweest als ze daarvoor geschikt waren geweest. Die hebben geen idee waar het werk om gaat, die weten niet wat het nou precies is wat we doen en wat we belangrijk vinden, die hebben geen zicht op wat er gebeurt, en ze dènken dat ze dat wèl hebben. Dus die plakken er hun plaatje overheen en gaan vooral met hun èìgen illusies aan de slag.

Daarbij moet je ook bedenken dat ze helemaal niet op ons af worden gestuurd omdat wij er beter van moeten worden. Ze zijn daar om de slagvaardigheid van de overheid te laten zien, om de zondige meisjes de weg naar buiten te leiden, om de hoererende zondaars te kastijden, om de internationale mensenhandelmaffia op te rollen, om redenen te vinden om de tent te mogen sluiten, of gewoon om natte vingers te halen en je opbrengst in te pikken. Daar heeft de werkelijkheid niets meer mee te maken, en zo worden andere beroepen ook niet gereguleerd.

En je hoeft mij niet te geloven. Kijk maar wat er allemaal gebeurt. Amsterdam, Den Haag, Groningen, Alkmaar, overal worden hoerenbuurten afgebroken. In Utrecht hebben ze al jaren alles dichtgegooid met de resultaten van heel twijfelachtige controles in de hand. In het hele land worden onafhankelijke meiden opgespoord en krijgen hun leven verpest. De vergunde bordelen worden elk jaar minder. De bordelen worden niet beter gemaakt, er wordt alleen gesloten. Want dat is het doel.

Hoeren zijn geen rare mensen, we zijn geen criminelen. We zijn niet méér fraudeurs dan andere beroepen. We willen gewoon kunnen werken, maar wat er nu aan regels en controles is, dat is niet gewóón. Dat is gewoon dol. Als er goede regels en voorschriften waren, die met beide benen op de grond stonden, dan zouden we er geen probleem mee hebben. Maar zoals het nu is, blijft het vooral die gevaarlijke grip van de overheid ontwijken. Want die blinde klauwen knijpen je kapot.

Wil je weten waarom grip van de overheid een onzalig idee is? Kijk maar om je heen. De overheid verplicht en verbiedt vanalles, en soms is dat goed. Soms ook helemaal niet, maar dan werken mensen er wel omheen. Dokters schrijven bijvoorbeeld dingen verkeerd in het patiëntdossier omdat ze anders noodzakelijke medische behandelingen niet mogen doen. Zou je echt willen dat de overheid daar grip op krijgt als je die pillen of die operatie nodig hebt?

Er is genoeg dat werkt in Nederland omdat ermee gesjoemeld wordt. Juist níét omdat de overheid er grip op heeft. Er wordt overal gesjoemeld met wat de overheid heeft besloten om te reguleren, en stel je eens voor wat voor een bende het zou worden als ze overal een ijzeren grip op zouden nemen, zodat dat sjoemelen niet meer kan? Stel je de chaos eens voor als èlke verkeersovertreding de boete kreeg die erop staat. We zouden blut zijn en al het verkeer stond stil.

Dat is in een branche waar de overheid wel ideologie óver, maar geen kennis vàn heeft, natuurlijk nog veel erger. Grip wordt dan gewoon een wurggreep. En als ik kijk naar hoe de overheid al jaren over ons praat en wat de overheid al jaren met ons doet is dat misschien ook eigenlijk wel de bedoeling.

zondag 1 januari 2017

Voornemens voor 2017

Mijn goede voornemens voor 2017:
  • Niet meer iedereen terwille zijn, want dat kan je gewoon niet
  • De antwoordstukjes afronden, want die lopen nu al jaren door
  • Mijn vriendinnen vaker zien, en gewoon vaker het initiatief nemen om kontakt te zoeken.
  • Een goede en professionele gigolo zoeken
  • Meer uitgaan en gewoon meer onder de mensen komen, nieuwe mensen ontmoeten
  • Netjes alle suggesties van W uitproberen
  • Rumba-cursus doen
  • Advertenties wisselen, ookal kost dat veel tijd en moeite
  • Mijn opleiding voortaan overal voorrang op geven, en me niet door andere dingen af laten leiden
Gelukkig nieuwjaar iedereen!

vrijdag 23 december 2016

Kerst

Het zijn weer de donkere dagen, en ik ga ze lekker met mijn familie doorbrengen. Weer even tijd nemen voor pa en ma, de kerk, mijn oude jeugdvriendinnen en me helemaal vol laten stoppen bij het kerstdiner. Volgende maandag dus geen stukje, ik schrijf pas weer op twee januari.

Zalig Kerstfeest iedereen, en fijne dagen!