maandag 17 april 2017

Dit is de laatste keer

Seks doet wat met mensen. En niet alleen als het levensveranderende seks is die de hele wereld voor je openbreekt, en je uit je schulp laat komen, of seks waarbij je versmelt met een geliefde en het liefst nooit meer iets anders doet dan in die intieme eenwording blijven. Ook seks die gepland is en die je doet met iemand die je ervoor inhuurt kan flink veel met je doen.

Wat het met je doet is meestal leuk. Klanten lopen jeugdiger naar buiten dan ze binnenkwamen, of zien de wereld veel fleuriger en vrolijker dan eerst. En afentoe is het juist helemaal omgekeerd, en zitten ze met hangende wangen en een blik op oneindig op de rand van je bed, omdat ze opeens helemaal geen zin meer in het leven hebben. Dan zit er een diepe depressie in zo'n mannenkoppie, en ze zijn dan ooknog in zichzelf gekeerd.

Dat zien klanten vaak niet aankomen, want die hebben meestal geen idee wat er in ze zelf speelt. Met seks is dat niet erg, ik help ze wel op weg, en ik zorg er stilletjes voor dat ze doen wat ze moeten doen. Dat gaat prima. Helaas heb ik alleen niet helemaal onder controle wat er gebeurt in de man, diep vanbinnen. Betere hoeren dan ik hebben daar wel greep op, maar ik ben het nu pas aan het leren.

Een collega die me mentort is ook neurowetenschapper. Die begint uit te leggen over alle hormonen en andere signaalstoffen die in het lichaam reageren op wat er gebeurt, en verklaart zo waarom klanten soms onverwachte dingen kunnen gaan doen. Daar heb ik best veel over geleerd, maar zo diep als zij gaat kan ik het echt niet volgen. Zelfs mensen die doceren over die dingen vinden het maar ingewikkeld.

Gelukkig zijn er andere collega's die het begrijpen op manieren die ik beter kan aanvoelen. Mijn grote mentor W heeft met elk bijltje wel gehakt, en dit kent ze dus ook. Ze noemt het "de douleur." Soms komt er een soort neerslachtigheid over de klant, en die gebeurt vooral als je wel wat bespeeld hebt, maar het niet helemaal doorgezet hebt zodat je ècht elk detail bespeelt. Half werk is maar niets, en zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Mannen zijn gemaakt om je op te drijven, jij bent gemaakt om hem af te remmen. Daar heb je in mijn werk niets aan, dus je kan hem nog weleens te makkelijk sneller laten gaan dan zijn lichaamsprocessen aankunnen. Dat zorgt dan dat er bepaalde dingen hoteldebotel gaan, en dat voelt voor hem dan alsof hij opeens ontnuchtert, en dan denkt hij dat hij ziet dat hij een dwaas is geweest die domme keuzes heeft gemaakt in zijn leven.

Je moet de spanning op laten lopen. Je moet je timing zelf bijhouden, en geen stappen overslaan in de klant opwinden. Dan zit je meestal wel goed. Maar de klant is uiteindelijk altijd koning, en je weet nooit honderd procent zeker wat er in hem gebeurt, dus soms kom je gewoon voor het blok te staan en kan het nou eenmaal niet perfekt. Dat gaat meestal goed, en soms niet. En soms heb je ook gewoon pech natuurlijk.

Als het een keertje gebeurd is, komt de volgende keer makkelijker nogeens. Hij heeft het gevoel echt nog wel in zijn achterhoofd, en mensen die verwachten dat ze zullen ontnuchteren, die ontnuchteren makkelijker. Het wordt iets wat zichzelf erger maakt. Bovendien gaat hij meteen van de seksmodus naar een mislukte nagloed, en je hebt dat niet makkelijk op tijd dóór. En dan merkt hij wel dat hij de verbinding met je kwijt is.

Bij vormen van sekswerk waarbij het de bedoeling is om even snel zijn dingetje te doen gaat het natuurlijk minder makkelijk mis. Maar als de klant naar mijn discrete konijnenholletje kwam, of als ik als escort bij hem kom, dan zit er een verdieping aan de ervaring waar het juist op deze manier mis kan gaan. Hoe dieper je de tijd neemt om te gaan, hoe makkelijker er in die diepte dingen zich gaan roeren.

Je merkt het natuurlijk alleen als je echt aan nawerk doet. In mannen zit ingebouwd dat ze vrouwen een plezier willen doen, dus ze gaan je niet laten zien dat ze opeens reuze terneergeslagen zijn. Die weten wel dat je je dat zou aantrekken. Je merkt het alleen als je met ze bezig bent, of als het echt zo'n beetje een instorting is en ze tegen tranen aanzitten. Veel vaker gaat een verdrietige klant met een fake glimlach je deur uit.

Dat is niet alleen akelig voor hem, maar het kost je ook klanten. Als een klant tegen je gaat zeggen dat dit de laatste keer was, of dat hij deze wip bedoelde als afscheid, dan weet je hoe laat het is. Dat komt eigenlijk altijd wel door de douleur. Dan moet je dat er niet bij laten zitten, want dan ben je een klant kwijt, en hij is er ook niet blij mee hoe dat gaat.

Tijdens je contact met klanten ben je altijd vooral bezig mee te gaan met wat de klant bezighoudt. Dat houdt in dat je vooral veel spiegelt. Je neemt veel van hem over, zijn woordgebruik, zijn enthousiasme, hoe joviaal hij wil of juist hoe afstandelijk hij wil blijven, en waar hij zich op concentreert. Zo heeft hij het gevoel dat hij wordt begrepen, dat hij wordt begeerd, en dat je een klik hebt.

Bij de douleur moet je dat helemaal laten varen. Als je óók een beetje melancholisch gaat doen, zelfs als je troostend vertelt hoe het allemaal ècht wel bijdraait, dan zinkt hij alleen dieper weg. Je wil juist op dat moment gewoon je vrolijke zelf zijn, en niet met hem meegaan. Je bent niet onaardig, maar je koppelt niet met zijn gevoel, want daarmee voed je het alleenmaar.

Het is net als bij een moeder met een sip kind. Als ze heel erg mee gaat leven met het verdrietje dan voelt het kind dat ook aan. Als moeder juist een dikke knuffel en een zoentje geeft, vertelt dat het allemaal nietzo erg is, en dan voorstelt te gaan knippen ofzo, dan voelt het kind ook aan dat het iets is wat ze achter kan laten, en dan is het verdrietje zo weer vergeten. Mannen zijn ingewikkelder natuurlijk, maar de douleur niet.

De stoffen in zijn bloed willen hem in zichzelf laten keren, en daarmee krijgen ze alleenmaar meer grip op hem. Je moet blijven communiceren. Het lijkt alsof je hem een ogenblikje voor zichzelf zou moeten geven, maar dat werkt helemáál niet. Hij moet juist opgevrolijkt worden, en de zelfversterking van de douleur moet worden verbroken. Dat is even iets wat wel ongemakkelijk kan aanvoelen, maar het is het echt waard.

Er zijn een paar dingen die heel goed werken, en dat is zonlicht, dus de gordijnen open, en koffie met veel suiker. Vooral de suiker is belangrijk. Je kan dus best een colaatje geven, maar dan moet het geen zero of diet zijn. Een neutje werkt niet, en die kan zelfs de boel veel erger maken. Hem een beetje laten bewegen, ookal is het maar even ergens anders gaan zitten, kan ook een boel uitmaken. Liefst ga je even met hem wandelen. Niet slenteren, maar goed doorstappen.

Goed, als het een korte boeking is heb je daar eigenlijk geen tijd voor. Dat is jammer, en je moet er ook niet aan gaan beginnen om dan een half uur aan je boeking vast te plakken om je klant uit zijn put te helpen. Dan blijf je bezig. Je geeft hem dus een zetje in de goede richting zoals het in je nawerk past, en dan moet je er maar op vertrouwen dat het wel terechtkomt. Je bent niet zijn psychiater!

Als je het een beetje opgevangen hebt is er nog een belangrijke valkuil, want mannen kunnen zich schamen voor hun douleur. Die voelen zich alsof ze zichzelf te kijk hebben gezet naar jou toe, en alsof ze hun macho kwijtzijn. Dat is onzin natuurlijk, maar mannen zijn op hun eigen manier heel onzeker. Ze moeten zich wel een houding kunnen geven, als je ze ooit terug wil zien.

Daarom is het belangrijk dat je even uitlegt dat je het snapt hoe hij zich voelt, en dat je weet hoe het zit maar dat hij er zich geen zorgen over moet maken. Dat trekt wel weer bij, en je zal zien dat het de volgende keer veel beter gaat. Maak dat je laat zien dat je het licht opneemt, en dat hij zich er niet voor hoeft te verantwoorden volgende keer. Hij moet zich welkom blijven voelen. Want dat is het belangrijkste van het vak.

maandag 10 april 2017

Antwoord op: Je moet je gevoel uitzetten

In interviews en getuigenissen van hoeren kom je regelmatig tegen dat er wordt gevraagd hoe ze de seks ervaren. De interviewer wil kunnen begrijpen hoe je seks kan hebben buiten het relatiedenken om, want heel veel mensen zijn daar nieuwsgierig naar, en kunnen zich het niet voorstellen. En dan komt er erg vaak een zinnetje over dat ze hun gevoel uitzetten, of even afstand van hun lijf nemen. Dat ze zich losmaken, of dat ze gewoon zichzelf emotioneel uitschakelen.

Als ik dan kontakt kan maken met degene die geïnterviewd is, omdat ik het toch even wil weten voor dit stukje, dan hoor ik in vijf van de acht gevallen dat het gewoon niet is gezegd, maar dat de journalist het kennelijk zo begrepen heeft, en in drie van de acht gevallen dat het ook echt is gezegd. Maar die waren het dan drie vragen later wel met me eens dat het eigenlijk niet laat zien hoe het echt is.

Want het is weer eens gevaarlijke onzin.

Het probleem zit hem erin dat het een hele vage manier van praten is. "Even je gevoel uitzetten" betekent namelijk niet een vast iets. Het is iets dat ermee temaken heeft dat je je gevoel even niet de baas laat zijn van wat je doet, omdat je gevoel een hinder zou zijn bij iets waar je mee bezig bent. Werk is nou eenmaal werk, en daarbij heb je een verantwoordelijkheid te nemen en een rol in te vullen, en die rol is nooit "iemand die emotioneel reageert."

Soorten gevoel uitzetten doen we allemaal wel. Soms is dat best heftig. Als een verpleegster kots moet opruimen zet ze ook even haar "gevoel" uit. Die is eventjes helemáál niet bezig met wat ze ruikt. Als een stewardess alles wat mooi en lelijk is naar haar hoofd krijgt van een passagier zet ze ook even haar gevoel uit, want de situatie moet eerst onder controle voor ze emotioneel reageert op al die gemeenheid.

Maar meestal is het heel klein. Als je in een winkel werkt laat je iedereen een grote glimlach zien, ook als je weet dat je straks door de regen naar huis moet, je pallets nog moet doen, en je langs je maandverband heen aan het lekken bent. Dan neem je voor je gedrag ook even afstand van je emoties, en laat je wat anders zien dan er vanzelf in je opborrelt. En zo gaat dat van receptionistes tot actrices, en van klusjesmannen tot dokters.

Er is alleen in het verwachtingsplaatje over hoeren nòg een manier, en die heeft temaken met hoe we denken over trauma. Helaas zit het beeld van het geknakte bloempje er flink in bij de mensen. En die geknakte bloempjes, die kunnen eigenlijk niet omgaan met de verschrikkelijk vieze dingen die ze in bed met hun afstotelijke, walgelijke klanten uithalen. Seks is namelijk gevaarlijk en maakt je ziel kapot, dus het moet wel heel luguber zijn om met zoveel seks te werken.

Dan krijg je zo'n onheilspellend beeld van meisjes die zo gek zijn geworden dat hun geest buiten ze treedt als ze dingen doen waar ze niet mee kunnen omgaan. Dan denken mensen aan ideeën zoals in The Wall van Pink Floyd, over vervreemding van jezelf, en emotioneel afstompen. De fantasie neemt weer een hoge vlucht, en daar gaat het altijd mis als mensen van buiten dingen over sekswerk gaan bedenken.

Er is geen reden om bij sekswerk je af te moeten sluiten van je gevoel. Maar je kan je ook niet laten léíden door je gevoel, want je moet de klant zijn illusie geven. Dus je laat je gevoel even je gevoel, en je doet je werk. Dat is wat je doet, zoals bij elke soort werk. Aan de andere kant is het onmogelijk om je klant aan te voelen als je je helemaal als een gedissociëerd slachtoffer voor de ervaring afsluit. Dus die soort van afsluiten kan weer níét.

De fout die wordt gemaakt heet een equivocatie. Dat is een drogredenering die wordt gemaakt door misbruik te maken van termen die verschillende dingen betekenen in verschillende konteksten. Er wordt iets genoemd, of meestal aangehaald, dat in bepaalde termen is geschreven of gezegd. Daarna wordt die uitspraak in een nieuwe kontekst geplaatst, waar hij iets anders betekent dan in zijn oorspronkelijke kontekst. Bijvoorbeeld:

Een veer is licht
Wat licht is, is niet donker
Dus veren zijn nooit donker


In dit geval is het de vage term "je afsluiten voor je gevoel" en alle afwijkingen daarvan, die onschuldig zijn bedoeld, maar dan worden geplaatst in een kontekst waar het een grote psychologische aandoening lijkt die je hebt als reaktie op iets verschrikkelijks. Daarvoor is het makkelijkste om maar gewoon de onschuldig klinkende uitleg te geven die iedereen gebruikt. Dat is alleen een uitleg met een dubbele bodem. En dat is geen toeval.

Het gaat er weereens om dat we afgebeeld moeten worden als geknakte wezentjes met een trauma dat zo zwaar is dat het lang, duur en tegen onze wil moet worden behandeld door een gespecialiseerd bedrijf. Dat is nieteens de bedoeling van de meeste interviewers. Die zoeken alleen naar het antwoord wat ze kennen, waarmee ze gerustgesteld zijn over dat ze het denkbeeld niet los hoeven te laten. Maar daarvoor gebruiken ze wel een antwoord dat veel voeten in de aarde heeft.

maandag 3 april 2017

Nawerk

Ooit schreef ik al over voorwerk, en ik heb genoeg geschreven over wat je doet tijdens de wip, maar het is ook belangrijk om goed nawerk te doen. Voorwerk is nodig om de klant goed binnen te brengen, en wat je doet tijdens de wip is om hem tevreden te maken, en dan is het werk eigenlijk af, en is hij blij met wat hij gekregen heeft. Maar nawerk is belangrijk omdat het je werk goed afmaakt, en dat zorgt voor vaste klanten.

Als je het alleen daarvoor doet kan het natuurlijk werken, maar ik vind dat wel iets liefdeloos hebben, en ik zou het eigenlijk ook niet de moeite waard vinden. Nawerk gaat erom dat je de ervaring voor de klant mooi afrondt. Voor hem is het waardevol, ook voor al die mannen die nawerk eigenlijk niet op waarde schatten. Die denken dat ze met vijf minuutjes meer seks beter afzijn dan met vijf minuutjes nawerk.

En dat is gewoon niet waar. Als je een wip netjes op tijd afrondt, en hem dan op zijn gemak laat uitzweten en aankleden, dan voelt hij zich veel minder afgeraffeld dan als je hem tien minuten extra seks geeft en hem dan snel de deur uit moet werken voordat je in tijdnood komt. En dat gevoel van afgeraffeld worden, dat zit de meeste klanten echt dwars als ze het hebben.

Mannen hebben sowieso de neiging om haast te hebben. Ze betalen een prijs die ze voelen. Daarom willen ze waar voor hun geld, en in de mannenkoppies betekent dat harde aktie vanaf het moment dat de tijd ingaat. Dat is niet echt waar hun behoeftes zijn, maar dat kan je ze toch nooit uitleggen. Helaas hebben ze het gevoel dat ze hun tijd zo vol mogelijk moeten proppen, en dat is jammer.

Vooral omdat ze daarmee zichzelf de hele tijd afleiden. Ik kan een vent in elke tijdsduur die ik aanbied mooi waar voor zijn geld geven. Ik ben sowieso de baas in bed, ookal laat ik dat de klant niet voelen, en hij zou erop moeten vertrouwen dat ik wel in de gaten hou hoe het gaat met de tijd. Helaas denken veel mannen toch dat als ze niet de hele tijd opletten, ze dan wat tekort gaan komen. En haastige spoed is zelden goed.

Die haast krijg je er wel uit als je hem het gevoel geeft dat de tijd vol genoeg is, maar vooràl door hem te laten zien dat jij van aanpakken weet, en tòch niets afraffelt. Dat is de eerste keer moeilijk, maar bij klanten die terugkomen is er meestal veel meer rust als je ze de vorige keer het gevoel geeft dat je de tijd hebt genomen. Zelfs Hookers-klanten weten dat dat goed is, en die waarderen in hun recensies als je geen haastig gevoel geeft aan je klant.

Het is dus verstandig om wat aan nawerk te doen. En nawerk is niet eens iets heel moeilijks. Je hoeft het eigenlijk vooral te laten gebeuren. Natuurlijk hoort daar aanmoedigen en aanvoelen bij, maar je hoeft zelf er nieteens de leiding mee te nemen. Na de beurt komen mannen een beetje los, en je moet ze daar een beetje ruimte voor geven. Meestal is het alleen nagloeien, met soms pillowtalk of gewoon op adem komen en de wereld een beetje lichter zien.

Soms komt hun fantasie een beetje los. Dan is de ergste druk van hun seksuele behoefte af, en dan gaan ze er wat speelser mee om. Als je geluk hebt vertellen ze daar wat van, en dan krijg je wat te zien van watvoor behoeftes ze hebben naast gewoon seksen, maar meestal zie je het alleen aan hoe ze zich gedragen, en hoor je het aan welke woorden ze kiezen. Dat is heel nuttig voor de volgende keer, want daar kan je dan mee spelen.

Dat moet je discreet doen. Na de beurt voelt zo'n vent zich bevrijd, en hij is dan helemaal niet meer bezig met gereserveerd zijn. Als je laat merken dat je hem bekijkt, klapt hij natuurlijk zo weer dicht. Je wilt juist dat hij kan genieten van de losheid en de vrijheid van het bevredigd zijn. Laat hem maar even naturel zijn, en probeer daar ook naturel mee om te gaan. Dat is meestal het beste.

Als je ècht weet wat je doet kan je natuurlijk ook meer doen. Je kan hem iets meegeven om over na te denken. Dat moet je voorzichtig doen, want je wil die kwetsbare stemming niet verprutsen, maar een goed gekozen opmerking kan hem bijblijven zodat hij de volgende keer bij je terugkomt met een opbloeiend idee waarvan je de kiem geplant hebt. Vooral met klanten die je langzaam los moet krijgen is dat soms heel goed.

Nawerk is niet alleen voorwerk voor de volgende keer. Sommige klanten hebben ook echt even bijsturen nodig. Soms komen ze in wat W "de douleur" noemt, en die moeten even goed nagewerkt worden om zich toch nog lekker te voelen. Ik heb daar al eens over geschreven. Maar over twee weken kan ik daar wel nog een stukje aan besteden, want intussen heb ik toch wel meer gezien wat daar allemaal aanvastzit.

Je werk is in ieder geval niet klaar zodra het tuitje vol zaad zit. Je klant ziet het misschien wel zo, maar zo werkt het gewoon niet. Je bent nog steeds bezig met je dienst. Je bent niet tijd aan het verspillen, want het is gewoon een stuk van het werk. Ook naliggen hoort bij seks, en ookal heb je daar in de praktijk geen tijd voor, je kan in elk geval wel het belangrijkste van het naliggen voor elkaar krijgen.

En dat belangrijkste is dat de klant mooi nagloeit. Een heftige ervaring die dan meteen in een lelijk, haastig licht wordt gezet, die is een domper. Je wilt niet dat hij afknapt, en dat kan je al voorelkaar krijgen in een paar minuutjes. Een warm afscheid, dat je hem rustig laat aankleden terwijl je nog met hem praat en met hem bezigbent, dat is belangrijk. Je wil dat hij zich welkom voelt, want als hij het gevoel krijgt dat hij dat niet méér is, voelt hij zich ook meteen alsof hij de hele tijd al niet welkom wàs.

Nageilen is anders dan voorgeilen. Een man is met voorgeilen bezig om vooruit te lopen op dingen. Er is slechte spanning die met goede spanning moet worden weggedreven. Voorgeilen moet ergens heen. Nageilen is nadat de spanningsbubbel is geknapt, als er even intense tevredenheid moet worden gemaakt. Die tevredenheid komt niet helemaal vanzelf, en je bent juist bezig om de klant zo soepel en glad mogelijk de spanning in zijn lijf af te laten rijden, zonder er nog iets aan op te laten vlammen. Het is andere techniek.

Zelfs nadat hij weg is kan je nog wat nawerk doen. Sommige klanten waarderen een SMS achteraf heel erg, al moet je dat meestal laten vanwege de vrouw thuis, of gewoon omdat je anders een onbetaalde chatrelatie krijgt. En natuurlijk is het nuttig om even na te denken over wat je nou hebt gezien aan je klant. Soms om te zien hoe de klant is, zodat je volgende keer meer maatwerk levert, en soms om gewoon even naar jezelf te kijken.

Nawerk is niet het meest spannende stuk van het werk, en het is ook iets wat heel gevoelig is voor hoerenluiheid, dus je laat het makkelijk zitten, maar het kan wel het verschil maken tussen een vaste klant en iemand die aanloop blijft. Puur zakelijk is het dus een goed idee om goed nawerk te doen, en het betaalt zich dubbel en dwars terug. Maar eigenlijk doe ik het daar niet om. Ik wil gewoon een goede hoer zijn, en daarbij hoort zorgvuldigheid en vakvrouwschap.

maandag 27 maart 2017

Antwoord op: Maar ik ken mensen die...

Het is schering en inslag als je probeert te praten over hoe de hoererij is. Je bent uit aan het leggen hoe het werkt, hoe de klanten zijn, hoe je moet omgaan met alles wat bij het werk komt kijken, en een buitenstaander spreekt je tegen, want die beweert óók inside kennis te hebben, van mensen die ze kent. Ik krijg het niet alleen in mijn mail en mijn reacties, maar ik zie het ook gebeuren bij andere meiden die online discussiëren op forums, Facebook en Twitter.

Die "kennis" die ze van die mensen krijgt is dan toevàllig precies het misèreverhaal wat de media de hele tijd opdringen. Als je een beetje doorvraagt, en daar zijn sommige meiden heel goed in, dan raakt het verhaal in een knoop omdat er een tegenspraak in blijkt te zitten. En die komt meestal omdat die "kennis" niet bestaat, en de "mensen die ze kent" verzonnen zijn.

Het is erg doorzichtig als je in het vak zit. Je weet hoe het eruitziet, en de verhalen die je hoort hebben niets te maken met hoe het is. Je weet dus al meteen dat je voorgelogen wordt. Als je één op één discussiëert is dat meteen duidelijk. Als je op een forum, op Facebook of op Twitter zit kan dat natuurlijk niet zomaar gezegd worden. Dan moet je laten zíén dat het zo is.

De drogreden die hier wordt gebruikt is de "ad verecundiam" redenering, die erom gaat dat je uit autoriteit spreekt. Daarom moet er iemand worden verzonnen die ze die autoriteit geeft, want anders klinkt het heel raar als je als niet-hoer een hoer gaat vertellen hoe hoererij werkt. Zover denken ze dan nog door, en niet dat ze met hun verzonnen vriendin niet ècht inkijk hebben hoe het is, en dus vanzelf wel nat zullen gaan.

Maar mensen willen gelijk krijgen, ook als ze dat gelijk niet hebben. En toegeven dat ze eigenlijk niets van de hoererij weten, maar er wel een mening over hebben, dat is voor sommige mensen niet te verteren. Dan gaan ze liever bluffen met een vriendin die niet bestaat, omdat ze hopen dat de hoer tegenover ze ook bluft. Want hoeren zijn geknakte dingetjes, en daar moet je met een beetje bluf wel van kunnen winnen.

Nou ja, dat werkt dus niet. Jammer dan! Als je ècht iemand had gekend, had je juist méér geweten, en méér argumenten gehad, en hoefde je niet te zeggen dat je iemand kende, en dat ik dùs respekt voor je mening moet hebben.

donderdag 23 maart 2017

Een caravan en kleurenstalen

Er moet maar weer een nieusstukje komen, want het moet maar weer. De media-oorlog tegen sekswerk staat niet stil, en ookal kan ik er weinig tegen doen, ik kan tenminste vertellen wat er gebeurt. Met een klein beetje duiding voor de mensen die niet zelf kunnen zien wat er allemaal achterzit, ookal vind ik het steeds moeilijker te begrijpen hoe mensen dat niet gewoon zelf kunnen zien. Ik behandel niet alles, want anders zou ik elke week een flink nieuwsstukje moeten schrijven.

Caravan op het Plein in Den Haag
Er zijn tegenwoordig veel publieke manifestaties door de mensenhandelindustrie. Vaak afgetrapt door de Nationaal Rapporteur, en erop gericht om politieke druk uit te oefenen. Die dingen beginnen danook meestal in de politieke buurt van Den Haag. De mars met zwarte hemden werd door Dettmeijer afgetrapt op het Lange Voorhout, en in de parallelstraat langs de Hofvijver stonden later de billboards van Comensha, waarop in sjaaltjes verpakte modellen gefotografeerd stonden met zielige verhaaltjes erbij.

Maar je kan nog een stapje dichter bij de Tweede Kamerleden komen. Zo vond het congres Andere Kijk Op Prostitutie plaats ìn het Tweede Kamer gebouw. Deze week stond er iets op het Plein, tot en met deze vrijdag te zien. Het is een caravan die bedoeld is om mensen "bewust te maken" van mensenhandel. Het is een attractie, in de stijl van de escape room. Dat is een spel waarbij je door puzzels op te lossen uit een gevangenis moet ontsnappen.

Ik wist meteen dat het mis zou zijn, want het komt van het CKM, een dochterbedrijf van Fier Fryslan. Toch bedacht ik opeens hoe goed het zou werken als spel: Je neemt een caravan die één groot ballenbad is, en je vertelt dat de sleutel om te ontsnappen ergens tussen die ballen ligt. Er is een knop op de muur met "politiehulp inroepen" of "mensenhandel-hulpverlening" erop, en als je die indrukt komen er nog badkuipen vol met ballen extra uit het plafond. En er ìs eigenlijk geen sleutel. Maar de deur zit danook niet echt op slot.

Dat was echt een geweldige metafoor geweest, maar dat wil het CKM natuurlijk helemaal niet. Dus het is vooral een circusstunt om politici te laten zien hoeveel de mensenhandelmythologie lééft in de samenleving, en om goedkoop te kunnen scoren. Dat ging een beetje mis, want de eerste kluns die dat deed, werd aan alle kanten bespot, tot en met GeenStijl. Helaas wel op de verkeerde manier, maar afentoe komt KanStaandPijpen nog even precies de zere plek aanwijzen:



Schadelijke bewustwording
Die bewustwording die ze nastreven is natuurlijk onzin. Het is een mythisch verhaal er bij mensen inpompen, zodat die geld gaan geven aan de zieligheidsindustrie en het goedvinden als de verbiedertjes komen razzia'en. Aan de resultaten kan je al zien dat het slecht is. Helaas wordt het door bijna iedereen als iets goeds gezien, want de meiden als slachtoffers zien is goed voor ze. Nou ja, niet dus.

Maar als er dan een discussie over in de media komt, die tenminste laat zien dat er nogal wat vraagtekens bij komen als je even goed nadenkt, dan vind ik dat wel een koppeling waard. Nee, dit zie je niet in de Nederlandse media, maar nu en dan komt Laurens Buijs in de krant, en die doet er goede dingen. Ik vind het belangrijk om dit Engelse artikel even te koppelen, juist omdat het de twee kanten naast elkaar zet, en je dus kan zien wie er nuchterder nadenkt. Ookal ontbreken er wel stemmen die ik er graag bij gezien had.

A-Kwartier
Vroeger had je in het A-Kwartier in Groningen raamprostitutie. Niet elke meid kon daar aarden, want je zit er dichtbij Duitsland, dus je moet daarmee concurreren. En Duitse meiden zitten ook in de knel. Toeristen zag je er ook niet. Maar het werkte wel, en sommige meiden vonden het helemaal de goeie stek voor hen. Maar ja, zoals in heel Nederland moet alles kapot in de business, dus ook in Groningen werden de meiden weggejaagd door de overheid.

De buurt verloedert nu dus. Dat zie je ook overal waar we worden verdreven, en Groningen is daar geen uitzondering op. De gentrificatie van de buurt gaat niet vanzelf. Je kan een buurt wel leegjagen, maar dan heb je hem alleen guurder en levenlozer gemaakt. Doe je niets, zoals Amsterdam bijvoorbeeld, dan komt het alleen vol met andere bedrijfjes die kunnen overleven in een gure buurt. En dat willen ze nou juist niet.

Het idee van de buurtvereniging was om de buurt duurder te maken. Zogenaamd om er zelf beter te leven, maar je hoeft niet lang na te denken om te zien dat het eerder om hun huizenprijzen gaat. Zoals in alle steden waar we weggejaagd worden. Zonder hoeren in de buurt verkoopt je huis beter, want de kopers zijn ook gelovigen in de hoerenhaat die door onze maatschappij heenzit.

Er wordt dus een beetje goedgepraat dat het met de verloedering, waar de hoeren natuurlijk altijd de schuld van kregen, alleenmaar erger is geworden sinds ze weggejaagd zijn. Nu de hoeren wegzijn, wil de gemeente wel in de buurt investeren. Zolang er maar geen studenten komen te wonen, want daar hebben we ook een hekel aan. Al begrijp ik echt niet goed waarom.

STL
Ik lees nu en dan op Hookers. Niet vaak, want het maakt me zo depri om te zien dat zoveel van die mannen geloven in de mythologie. Ze zouden echt beter kunnen weten, maar ze vinden het makkelijker om gewoon de slachtofferverhalen te geloven en dan tevreden met zichzelf te zijn omdat ze zo mooi afsteken bij het monsterbeeld wat er van klanten wordt geschetst. Er zijn een handjevol mannen daar die wèl nadenken, en daarvan is STL er eentje.

Die heeft over hetzelfde onderwerp als ik een paar weken geleden aansneed een goed en indringend stukje journalistiek geschreven. Daar heeft hij eigenlijk een betere hoek mee aangesneden dan ik. Ik schreef alleen over mijn kijk op wat ik las, vanuit mijn eigen kijk, en vanuit mijn kennis die ik uit ervaring heb. Hij heeft echt het stukje zelf ontleed, en is echt op hùn argumenten ingegaan. Dat is veel sterker. Lees het maar, het is ècht de moeite waard, en ik waardeer het erg dat hij er zo werk van heeft gemaakt.

My Red Light
Het "nieuwe concept" van een bordeel zonder pooiers, dat door sekswerkers, maar niet echt dóór de sekswerkers zèlf, zou worden gerund, is een bedrijf dat nogal wat te doen heeft. Meiden vinden die erin geloven is al lastig, want die haken af als ze merken hoe onrealistisch en betuttelend het bestuur is, maar je moet ookmaar zien dat je aan alle idiote gemeenteregels voldoet, en de belasting moet maar geloven in wat je voorstelt. En iedereen wil geld zien.

Maar dat staat in de krant niet centraal. Daar gaat het om binnenhuisarchitekten, die het over hun kleurkeuze hebben. Die man moest eerst even rechtgezet worden over dat je geen "lichte kamer" wil als je een klant in de goeie bui wil hebben, en hij is uiteindelijk maar met de bekende bordeelkleuren doorgegaan. Hij vond de tegels op de Wallen maar viezig, maar ook zijn ontwerp is betegeld, want dat moet van de gemeente. Tot één meter zestig hoog, want zo hoog denken ze dat het sperma tegen de muren klotst.

Over de bedden zal hij ook nogwel wat te horen krijgen. Hij vindt de eenpersoonsbedden die standaard zijn maar niets, en wil grotere werkbedden hebben. Maar achter de ramen wil je niet dat je een groot bed hebt. Dat is meer verschoonwerk, en het lokt een klant uit om even lekker na te gaan liggen. Je wil dat het te klein is daarvoor, en je wil tegelijk tegen de muur kunnen leunen en je kont over de rand hebben hangen. Hij wil het wiel opnieuw uitvinden.

Dit soort berichten laten voor mij telkens weer zien hoe onrealistisch het idee is dat de mensen over sekswerk hebben. En dit zijn mensen die er echt voor betaald worden om erover na te denken. Ze leven in een waan, en dat moet dan voor de hoeren gaan bepalen hoe het bordeel wordt gedraaid, want zelf kunnen we dat niet. Zogenaamd, want als er wel meiden zelf bordelen gaan runnen, is de politie er als de kippen bij om te sluiten en op te pakken.

Neploverboy in de krant
Trouw schreef een stukje in de krant dat een interview zou zijn met een loverboy. Het verhaal is emotioneel en vaag, met rare draaien en met een hele rare kijk op prostitutie. Er wordt niet doorgevraagd door de interviewer. Er wordt ook duidelijk niets gecontroleerd. Er is ook geen kijk door iemand die wèl wat van de business weet als wederhoor. Het is alleen een verhaal, in de krant gezet op zo'n manier dat het lijkt alsof de journalist zijn werk wèl heeft gedaan, en in ieder geval wat heeft gecheckt.

Dit is geen journalisme. Dit is shocken om het shocken, met een onderwerp wat politiek heel veilig ligt. Dit was makkelijk kolommetjes vullen en mensen een geil plaatje voorhouden. Bovendien ligt het altijd lekker om buitenlandse jongens weg te zetten als pooiers van blonde meisjes, want dat sluit zo mooi aan op de zieligheidsmythologie van de White Slavery Rings, en tegelijk op het racistische populisme wat maar niet ophoudt met groeien in de politiek.

Ik kan alle fouten en rariteiten aan gaan wijzen, van de vreemde geldstromen en onduidelijke "investeringen" tot de schaal van de groepen waarin de loverboys zouden werken, die ook nergens terugkomt behalve in boekjes zoals van Maria Mosterd of zulke oplichtsters. Het heeft met de realiteit niets temaken. Maar over pooiers heb ik nu al zoveel geschreven, dat ga ik niet nogeens herhalen. Dit stukje is alweer lang genoeg.

Proud in de krant
Yvette Luhrs van belangenvereniging Proud timmert goed aan de weg. Ze kan mooi optreden op TV, en spreekt goed, maar ze verstaat ook de kunst om goede kranteninterviews te houden. Dat is ook niet makkelijk, vooral niet als je aankomt met een verhaal waar de journalist tochwel huiverig voor is. In dit artikel vind ik haar sterk overkomen als ze uitlegt dat het in Nederland allemaal niet zo tolerant en goed geregeld is als we soms graag doen alsof.

Terre des Hommes lokt uit
Eigenlijk hoort het niet op mijn blogje, omdat het niet over prostitutie gaat. Nou ja, nòg niet over prostitutie gaat. Want zoals altijd met ditsoort dingen wordt het eerst op verguisde mensen in verguisde landen gedaan, en komt het nadat dat geaccepteerd is, stapje voor stapje dichter bij huis. En het aanzetje kan je al door zien schemeren in dit artikel.

Het gaat over een zieligheidsbedrijf dat probeert om mannen op internet uit te lokken tot sekschats met een lokprofiel. Dat begon ooit met een profiel dat heel duidelijk om een kind ging, maar dat is steeds dubbelzinniger geworden omdat de oogst sinds het begin al heel slecht is. Er zijn namelijk erg weinig mannen die op kinderen vallen, en daarvan is er maar een heel klein deel dat er ook ècht wat mee wil doen. Want mensen die aangetrokken zijn tot kinderen, zijn niet meteen monsters.

Om de aantallen wat op te krikken zijn ze dus met steeds onduidelijkere profielen gaan uitlokken, en inplaatsvan te zoeken op prostitutiesites, waar het niet lukte, zijn ze meer in de sexchats gaan zitten op zoek naar ageplayers. Dat zijn mensen die graag doen alsof ze een andere leeftijd zijn. Vooral jonger. Dat is een heel eigen stukje waard wat daarachter zit, maar laat het vooral duidelijk zijn dat dat nog lang géén kinderverkrachters zijn.

Iedere keer dat ze iemand weten te foppen, en hem uitlokken tot een sekschat, dan maken ze hem aan het schrikken door te onthullen dat ze eigenlijk een bedrijf zijn dat heksenjaagt, en dat ze hem volgende keer zullen aangeven. Dat is natuurlijk "volgende keer" omdat ze zelf zo'n man proberen uit te lokken en op te geilen, en dat maakt de schuldvraag heel moeilijk. Bovendien kan je nog niet veroordeeld worden voor een misdaad die niet echt heeft bestaan.

Nòg niet. Want zoals in het artikel al staat, er is een wet in voorbereiding waardoor een mens al gestraft kan worden voor iets wìllen. We zitten al jaren steeds dieper in de politiestaat, en het is weer een stapje verder als deze wet erdoor komt. Eigenlijk verbaast het me dat dit artikel over zulke misbruiken van bevoegdheden jubelt, want de Eerste Kamer moet nog overtuigd worden dat er ècht geen misbruik zal worden gemaakt van de enge bevoegdheden in de wet.

De politie staat er in ieder geval al klaar voor. Zoals je de mensenhandelsmeris in het artikel al wordt geciteerd, bedrijven zoals Terre des Hommes, die natuurlijk in samenwerking zijn gegaan met Fier Fryslan, kunnen dingen doen die de politie niet mag, en dat vindt de politie maar wàt handig. Een lijst krijgen met onzedelijke mannen en die bespioneren en op een verdenkingslijst houden mag namelijk wèl van de wet. Nou ja, het is niet verboden genoeg om het niet te doen.

Jolanda de Boer
Tenslotte een groot artikel in Trouw over Jolanda de Boer, een hoerenspecialist van het OM. Die is wel vaker op mijn blogje langsgekomen, als ze weereens vroom het loverboy-evangelie predikte. Waar ze een paar weken geleden nog vol OM-autoriteit kwam vertellen dat een grote meerderheid van de prostituees uit de Hongaarse stad Sliven komen, is ze nu opeens op de hoogte dat ze al járen weg zijn, ookal zijn ze in werkelijkheid langer weg dan de vier jaar die ze hier beweert.

Waarom de Hongaarse meiden weg zijn, dat weet ze niet. Dat zou ze aan die meiden zelf hebben kunnen vragen, maar de Boer heeft nooit veel opgehad met de meiden zelf laten zeggen wat ze willen. Als je het wil weten, het is omdat de Hongaren rijker zijn geworden zodat thuisblijven meer loont, de kosten daar hoger zijn geworden zodat het prijsverschil minder groot is, en de Roemenen armer zijn en dus meer gemotiveerd dan de Hongaren. Die concurreren de Hongaren dus weg.

De journalist vindt bewijs door te kijken naar de cijfers van Comensha. Ik vind het een raar stuk van het artikel om opeens bewijs voor te gaan zoeken, want de veel twijfelachtigere verhalen die de Boer opdist worden zonder kritiek opgeschreven. Bovendien is bewijs zoeken bij Comensha sowieso een raar idee, want die vermijden het om bewijs te moeten hebben voor de cijfers die ze turven.

Comensha zelf komt ook aan het woord, tenminste de baas daar, Ina Hut. Als Comensha wordt geconfronteerd met de onzin die ze verspreiden, piepen ze altijd dat ze ook alleenmaar doen wat er van ze gevraagd wordt, vermoedens optellen en dan doen alsof dat een beeld geeft van wat er ècht aan de hand is. Hier is dat anders. Hut zegt vanaf haar geïsoleerde ivoren toren dat het probleem véél groter is dan uit haar opgeklopte cijfers blijkt. Maar hoe ze dat kan weten, dat vraagt de journalist niet.

De Boer doet alsof de Hongaarse meiden zijn doorgetrokken naar België en Duitsland. Die "signalen" waar ze het over heeft zijn mediahypes die Nederlandse spookverhalen kopiëren in Duitsland, waar ze Nederland heel hard achterna gaan, en verouderde tellingen uit België, waar ze nog niet zo georganiseerd zijn. Al verandert dat wel nou dat Fier daarheen wil gaan uitbreiden. Dat is de kwaliteit van haar informatie.

Zoals altijd komt de Boer met het beeld van het misleide zigeunermeisje dat niet beter weet, en als geknakt dingetje wacht op redding door de helden van het OM. Niet naar luisteren, want ze zeggen alleenmaar dat ze iets willen en mondig zijn, eigenlijk zijn ze bange schepseltjes waar wij wel even voor spreken. Want bij het OM is er de kènnis van hoe het is, en die kennis kan je niet tegenspreken met je domme idee over wat je zelf wil.

Ook hier wordt weer zielig gedaan door het OM. Ze hebben namelijk heel hard gewerkt om voorbewerkte rechters en verlaagde drempels voor veroordeling te regelen bij de politiek, maar nogsteeds betekent dat niet dat ze altijd hun zin krijgen. Hebben ze een veroordeling op emotie langs een rechter geprutst, dan klapt het feest alsnog in hoger beroep, alleenmaar omdat het bewijs rammelt of er gewoon niet ìs. En dat vindt de Boer maar niets.

De afsluiter is een zaak die wordt opgeschreven alsof het duidelijk is. Een zaak die zonder bewijs voor de rechter wordt gelegd, en ondanks dat niet meteen kansloos is. Want bij mensenhandel wordt er regelmatig veroordeeld zonder dat bewijs. Het artikel klinkt neutraal, maar alleen als je niet zorgvuldig leest. Want de journalist, die heeft al geoordeeld. En na de rest van het artikel weet hij ook hoe hij jou laat oordelen.

En de zaak aan het eind van het artikel? Die zaak die als voorbeeld wordt gebruikt om te laten zien dat het zo moeilijk is om een veroordeling te krijgen, omdat het gaat om het woord van de één tegen het woord van de ander? Die man is veroordeeld tot jarenlange gevangenisstraf natuurlijk. Want de rechter wil een "signaal afgeven dat deze vorm van mensenhandel nog steeds vaak voorkomt." Het OM doet wel zielig, maar krijgt wel gewoon zijn zin.