maandag 15 januari 2018

Vriendschap met klanten

Vriendschappelijk met klanten omgaan is normaal in elke soort werk waar je klanten hebt. En veel mensen zijn ook best vrienden met klanten. Niet met allemaal natuurlijk, maar er zijn best veel mensen die afentoe eens een glaasje gaan drinken met een klant van hun bedrijf, die goed advies geven aan hun klant over dingen die nieteens met het werk temaken hebben, of die de inkoper van de klant neuken.

In sommige beroepen zie je je klant nieteens. Order picker bij een webshop bijvoorbeeld, of als je achterin de zaak werkt bij een fabriek. Dan heb je geen binding met je klanten, en zij niet met jou. In andere beroepen heb je wel wat contact met je klant, zoals bij winkeliers of bij glazenwassers. Maar dat is vluchtig. Dokters, kapsters of adviseurs hebben juist veel intenser contact. En als je nog een stapje verder gaat, kom je bij de hoererij.

Je levert je klant een seksuele dienst. Maar behalve in een paar gevallen ben je bezig om mèt je klant een beurt te maken. En je geeft hem het liefst ook het idee dat hij daar veel initiatief in heeft, of dat nou zo is of niet. Je bent sámen ergens mee bezig, en je bent bestwel intieme dingen aan het doen. Want daar komt hij voor. Wat je doet is al intiem, en als ik mijn werk goed doe is het voor hem heel diep duiken in die intimiteit.

Tegen elke klant moet je vriendelijk zijn. Zelfs de klanten die je huren voor vernedering of dominantie. Het blijft een klant zich welkom laten voelen met zijn seksualiteit. De klant is ook vriendelijk tegen jou, want zo reageren mensen erop als je je vriendelijk tegen ze gedraagt, en intieme dingen met ze doet.

Veel meer klanten denken dat ze vrienden met me zijn, dan dat ik klanten heb die ik mijn vrienden vind. Bijna èlke klant wil vrienden worden, en zoekt een manier om dat te laten gebeuren. Sommige klanten hebben daar veel meer voor over dan andere. Omdat ik professioneel werk probeer ik ze het gevoel te geven alsof het ook zo is, terwijl ik wel duidelijk maak dat ze in de eerste plaats klant zijn, en we het professioneel moeten houden.

Maar we zijn mensen. We gaan intiem met elkaar om, de klant opent zich naar mij, en ik geef bestwel om mijn klantjes. En ik trek me dus bestwel aan hoe het met mijn vaste klantjes is. Zoals zij het zich ook aantrekken hoe het met mij gaat. Daar krijgen ze wel een verhaal over, maar ik deel mijn persoonlijke leven niet met mijn klanten. Dat is niet alleen voor mijn privacy, maar ook omdat hij het echte verhaal eigenlijk niet wil weten.

De klant laten denken dat hij en ik intieme vrienden zijn, daar draai ik mijn hand niet voor om. Zelfs niet als je er eerlijk bij blijft aangeven dat je professioneel blijft, en dat er dus geen toekomst aan zit. Het is een kunstje dat ik wel geleerd heb. De eerste jaren schoot ik daar weleens mee verkeerd, maar ik beheers het nu zonder te hoeven proberen. Het is veel moeilijker als ik zelf vrienden word met een klant.

Er is een verschil tussen om je klant geven en vrienden met hem worden. Ik geef om bijna al mijn klantjes, het zijn mijn mannetjes en ik wil dat ze goed verzorgd zijn. Maar mannen die echt een stukje van mijn leven worden, waar ik mee kan lachen en plagen, en die ik meer ga gunnen dan wat een klant mag verwachten, die brengen me buiten mijn routine. En dan weet ik niet altijd goed wat ik nou moet.

Sommige klanten begrijpen me gewoon. Of die zijn in ieder geval sympatiek. Of hebben een ongrijpbaar iets waardoor ik me bevriend met ze ga voelen. Dat zijn mannen die ik mis als ze te lang wegblijven, en waar het me wat doet als we het niet eenszijn ergens over. Mannen die ik vertrouw, en waarbij ik erop kan vertrouwen dat ze mij als een vriendin zullen behandelen als dat ooit nodig is.

Ik ben niet iemand die makkelijk iemand een vriend noemt. En ik ben niet iemand die oppervlakkig vrienden kan blijven. Dat maakt het moeilijk als zo'n vriendschap met een klant ontstaat. Het gaat soms botsen met mijn illusies, het wordt soms moeilijk om de klant te gaan sturen, en allemaal omdat er iets in mij is dat op een hele andere manier met hem om wil gaan.

De mystiek die je voor een man moet hebben lijdt eronder. Als ik mijn gewone onnadenkende beetje grove zelf ben, dan werkt dat gewoon veel minder dan als ik mijn verleidelijke, geheimzinnige persona voor hem weef. Maar als ik een man een vriend vind, dan ben ik vanzelf wat ontspannener, en dan piept het er wel uit. Al was het maar dat ik onsierlijk ga lachen om zijn grapjes.

Ik werk het beste met hele duidelijke scheidingen. Je kan mijn vriend zijn, mijn neukmaatje, mijn partner, mijn klant, een vent die niet weet dat ik voor hem ingehuurd ben, een scharrel na een avond uit, een vreemdeling waarmee ik een leuk gesprek heb in de tram, maar die dingen kunnen bij mij niet goed samen. Ik ben anders tegen al die verschillende mensen, en ik kan het niet goed mengen.

Elke klant wil vrienden met me worden, en ik wil vriendelijk zijn met mijn klanten, maar ik wil het niet dieper laten worden dan gewoon een klant. En soms heb ik dat niet helemaal in de hand, en word ik toch vrienden met klanten. Dat gaat soms wel goed. Maar soms is zo'n klant-vriend ooknog heel goed in bed, en als je een vriend bent en je maakt me goed klaar, dan word ik verliefd. Daar kan ik niets aan doen. En dan wordt het pas echt ingewikkeld.

Ingewikkeld, en elke keer een pijnlijke toestand. Soms omdat ik me raar ga voelen en raar ga doen, soms omdat de klant opeens een hele andere vent is als partner dan als klant, soms omdat zo'n verliefdheid verdampt en dan de scherven achterlaat, maar altijd omdat ik een goede manier van omgaan met die man moest verlaten omdat ik het in mijn bol kreeg. Dus soms moet ik verstandig zijn, en een fijne, lieve klant laten schieten omdat ik me niet in bedwang kan houden.

maandag 8 januari 2018

Antwoord op: Ik was eerst positief over prostitutie, maar...

Er zijn nu en dan mensen, haast altijd in de massamedia, die horrorverhalen vertellen over sekswerk, en die dat brengen als een soort ontdekkingstocht. Vroeger waren ze vrijheid blijheid, geloofden ze in de gezonde prostitutie, maar nu hebben ze een wandeling over de Wallen gemaakt waar ze meisjes door pooiers in elkaar gebeukt zagen worden, hebben van zedenagenten gehoord hoe het ècht is, of kwamen in kontakt met slachtoffertjes van Fier of Bright Fame, en nu zijn ze bekeerd.

Als je dat hoort of leest, is het tijd voor een flinke korrel zout.

Ik ken deze verhalen al heel lang, en lang voordat ik ze over sekswerk hoorde. Je komt ze namelijk heel veel tegen in Evangelische bladen. Dan gaat het over een verstokte atheïst die God haatte, en zich van het geloof af had gewend. Die had alle atheïstische boeken gelezen, soms ook echt de atheïstische satansbijbel, en had veel atheïstische vrienden. Hij was ervan overtuigd dat hij God niet hoefde te dienen, en dat hij niet onder God stond.

Maar dan is er toch een grote leegte in je leven, en ookal vertelt de atheïst zichzelf dat hij voldoening vindt in het wereldlijke, is dat toch niet zo. En op een dag kwam hij dan een foldertje tegen tussen de post, of iemand op straat zei: "Jezus houdt van je," of hij vond een Bijbel in zijn hotelkamer, en toen vielen hem de schellen van de ogen. Hij werd vervuld door het Licht, en hij begon de Bijbel te bestuderen en werd overtuigd Christen.

Dat verhaal maakt altijd indruk. Niet alleen als het om Christen worden gaat, maar dus ook bij mensen die tegen prostitutie zijn bekeerd, of wat dan ook. Het is een verhaal dat mensen iets doet, en meeslepend is. Ookal is het meestal, als je een beetje gaat kijken of het klopt, eigenlijk nooit waar. Of de verhalen nou gaan over Jezus vinden of over een afkeer krijgen van sekswerk.

Veel van de "bekeerlingen" zijn danook mensen die uit een evangelisch nest komen. En de kanalen waardoor ze hun verhalen vertellen zijn vaak Christelijke bladen en omroepen. Binnen de Christelijke wereld zijn mensen het gewend, en staan ervoor open. Daarbuiten zijn mensen er minder aan gewend, en laten zich beetnemen omdat ze niet gewend zijn om op die manier te worden geleid. Maar mensen die er vaker aan zijn blootgesteld, gaan het wel zien.

De verhalen zijn meestal onhandig gemaakt. Iemand die een beetje gaat kijken wat er echt verteld wordt, komt al snel rare kronkels tegen, en kan zien dat er dingen bij elkaar zijn gefantaseerd. Dat is minder duidelijk voor mensen die geen achtergrondkennis hebben, maar meestal vertrouwen de "bekeerlingen" zo op het bekeerling-effekt dat ze erop rekenen dat niemand echt gaat kijken of het wel klopt.

Er ìs namelijk een bekeerling-effekt dat achter deze rare manier van verhalen vertellen zit. Mensen luisteren anders naar bekeerlingen, en een verhaal over een bekering klinkt veel overtuigender dan het zou moeten zijn, als je alleen naar de argumenten zou luisteren die de bekeerling zogenaamd hebben overtuigd. Leg volgende keer dat je een bekeringsverhaal hoort maareens de echte argumenten naast elkaar.

Bekeerlingen vertellen een verhaal. Mensen leven zich in in verhalen, en gaan er emotioneel in mee. Het maakt niet uit hoe geloofwaardig het verhaal is, of wat de hoofdrolspeler beweegt, want de emotie is wat er de lezer beïnvloedt. Het is een pakkend verhaal, je loopt het pad mee met iemand die een nieuw inzicht heeft gekregen. Jij wil wel weten wat dat inzicht is, en nieuwsgierig dat je bent leef je je in.

Een ander aspect is dat een bekeerling bij beide kanten van de discussie serieus genomen wordt. Voor mensen aan de bekeerde kant is hij iemand die naar hun is overgestapt, voor de verlaten kant is hij iemand die ooit één van "ons" was, en dus iemand was waarmee je echt samen kon zijn, en die dus iemand is met wie je je kan identificeren. En omdat je hem serieus neemt, neem je dus ook serieuzer dat wat hem overtuigde, ook jou kan overtuigen.

Je hebt er ook een kant aan dat hij niet uit hoeft te leggen wat jouw kant van het verhaal is, want de bekeerling wàs daar al, en het was niet genoeg om bij jouw kant te blijven. Alle redenen om aan de kant die hij verlaten had te blijven, zijn niet overtuigend. En dat demonstreert hij door over te stappen. Hij heeft beide kanten gezien, en hij heeft heel overtuigend gekozen voor zijn bekering.

Bij prostitutie komt er nog wat bij kijken dat je bij evangelische bekeerlingen niet hebt. Weinig mensen snappen iets van prostitutie, en er gaan allemaal verhalen rond. Als je hoer bent, heb je in elk geval dat jij wèl weet wat er aan de hand is. Als je hoeren als mensen ziet, zie je ze dus ook meteen als mensen die goed ingelicht zijn over wat hun werk inhoudt. En de tegenstanders van sekswerk hebben dat niet. Tot ze zeggen dat ze dat wel wáren, maar zijn bekeerd.

Niet alleen hebben ze dan dezelfde geloofwaardigheid als jij, ze hebben méér geloofwaardigheid. Want zij hebben de grote overstap gemaakt. En dat is iets waar mensen vanzelf waarde in zien. Mensen weten heel goed dat het heel moeilijk is om toe te geven dat je op het verkeerde paard hebt gewed en van gedachte, laat staan van rol, te veranderen. Dus iemand die dat doet moet wel héle goede redenen hebben gehad. En het is een verhaal, geen betoog, dus je gaat er niet tegenin.

En dat je mensen hebt die hele goede redenen hebben om over te stappen, laten mensen die dat niet doen eruitzien alsof ze eigenlijk ookwel die overstap zouden moeten maken, om diezelfde redenen, maar zich ervoor verstoppen omdat ze niet toe willen geven dat ze foutzitten. In de evangelische wereld is dat het idee dat atheïsten wel wéten dat God eigenlijk hun Heer is, maar het niet wìllen zien. In wereldse dingen is het hetzelfde idee, maar herken je het niet zo snel.

Je hebt er ook een kant aan dat mensen graag laten zien dat ze door het stof moesten gaan voor hun bekering. Dat laat zien hoe nederig je wel niet bent. Opscheppen over hoe nederig je bent vind ik altijd iets hypocriets hebben. Het wordt heel veel gebruikt door dit soort bekeerlingen en nepbekeerlingen, om respect op te wekken door te doen alsof ze iets opbiechten wat zó moeilijk voor ze is om te bekennen.

Dus het bekeerling-effekt is best sterk, en best lichtverteerbaar. Geen wonder dat die verhalen zo populair zijn. Maar tegelijk zijn ze meestal ook gewoon niet waar. Als je gaat zoeken, kom je eigenlijk altijd tegen dat de zogenaamde bekeerling altijd al geloofde wat hij nu gelooft.

maandag 1 januari 2018

Gelukkig nieuwjaar!

Goede voornemens voor 2018:
  • Mijn mail eens goed gaan bijhouden
  • Geen verjaardagen meer vergeten, geen mensen meer vergeten een Kerstkaart te sturen
  • W beter op de hoogte houden zodat ze met haar advies komt vóórdat ik het nodigheb
  • Een héle Tango-cursus doen
  • De antwoordstukjes nu ècht afronden
  • SciPy leren
  • Alle stukjes die maar niets willen worden gewoon schrappen
  • Op zoek gaan naar een man voor een relatie, inplaatsvan hopen dat ik er toevallig eentje tegenkom
  • De vakken die ik over moet doen extra aandacht geven, als ik een jaar doorschuif ben ik weer dertienduizend Euro extra kwijt
  • Mijn kleren uitdunnen zodat alles in mijn kasten past
Ik hoop dat jullie een fijn 2018 zullen hebben, en dat al je goede voornemens waargemaakt gaan worden!

maandag 18 december 2017

Kerst

Dit jaar ga ik lekker vroeg met Kerst. Ik zit er even helemaal doorheen. Ik heb even wat tijd voor mezelf nodig, en ik zal wel weer mijn blogje oppakken in januari.

Fijne Kerstdagen iedereen!

maandag 11 december 2017

Ik hoef niet te schrijven

Ik zal eens een geheimpje verklappen. Ik begin tegenwoordig heel vaak aan het volgende stukje omdat ik vind dat ik het niet kan maken mijn schema te verbreken. Het zou een breuk zijn met wat ik heb opgebouwd, en dat voelt alsof het zonde zou zijn. Alsof ik iets opgeef waar ik zo'n goede reputatie mee heb opgebouwd. En dat is helemaal geen leuke motivatie.

Maar ik hoef niet te schrijven. Ik ben niemand wat verplicht. Ik word er niet voor betaald, ik heb niets wat ik ervoor terugkrijg, en ik heb zelfs niemand wat beloofd. Eigenlijk doe ik het als het goed is alleen voor mezelf, en dat is het enige wat het de moeite waard maakt om er zoveel werk in te steken, elke week al jaren. En als ik niet meer wil, dan is er weinig meer om me aan het schrijven te houden.

Als ik eens eerlijk kijk naar wat ik nou voor elkaar gekregen heb is dat helemaal niet leuk. Ja, ik heb een heleboel leesvoer beschikbaar gemaakt voor mensen die meer willen begrijpen van mijn vak, en veel collega's vinden het leuk om mijn blog te lezen. Maar wat heb ik verder nou bereikt? Mensen hebben alleenmaar diepere vooroordelen gekregen sinds 2008 toen ik begon.

De wetten worden steeds gekker. Het debat wordt steeds gekker. De pers en de TV worden steeds gekker. Wat ik heb uitgelegd, dat is een druppel op een gloeiende plaat geweest. Ik heb geprobeerd om een beetje naar boven te trekken, maar het glijdt alleenmaar heel hard naar beneden. Netzoals mijn lezersaantallen ook al jaren zoetjesaan wegzakken, want zoveel interesse is er niet voor waar ik aan werk.

Ik hoef het daar dus niet voor te doen. Waar dan wel voor? Ik ben niet meer de enige blogger over prostitutie. Er zijn andere blogs, en die halen meer lezers dan ik ooknog, en met minder schrijfwerk. Intussen blijf ik maar proberen om netjes alles uit te zoeken wat ik opschrijf, om zeker te weten dat het klopt, en ik niet méér toevoeg aan alle onzin die je overal over mijn vak leest. Ik lijk wel gek.

Voor de reacties hoeft het ook niet. Ik ben moe van al die mensen die het beter weten, of die gewoon niet goed lezen. En al helemaal niet voor alle klieren die mijn reacties gebruiken als speeltuin. Er zijn ook fijne reacties hoor, maar het ontmoedigt me zo dat er zoveel gekkigheid en zoveel gemeenheid overheerst. Vooral in de toon, want lelijke mensen springen er altijd uit. Soms is het gewoon bevredigend die reacties eruit te gooien.

Ik ben moe van de negativiteit. Ik ben moe van alle mensen die me mailen dat ik kinderen in gevaar breng omdat ik ze niet bang genoeg maak voor mijn werk. Ik ben moe van al die betweters die eens een artikeltje in de krant hebben gelezen en dus denken dat ze het allemaal duidelijker zien dan ik. Moe van de mensen die me waarschuwen dat mijn leven zo gevaarlijk is en ik zo naïef ben dat ik dat niet zie.

En ook van collega's. Ik ben moe van collega's die zeggen dat ik het werk niet geil genoeg laat klinken en de klanten teveel inkijk geef. Ik ben moe van collega's die bevelen dat ik ze alle gegevens moet geven die ik heb verzameld over de wet of de reddingsindustrie, alsof ik hun secretaresse ben. Ik ben moe van collega's die me berispen dat ik alleen nieuws mag gebruiken waarvan ik een koppeling naar een grote krant heb. Ik ben moe van collega's die zeiken dat zij nog nooit last van de zedenpolitie, belastingdienst of gemeentes hebben gehad dus dat ik niet moet klagen. En meteen zich aan me vast proberen te klampen als het vervolgens wèl gebeurt.

Moe van de mannen die denken dat ik voor hèm wel een uitzondering ga maken en met hem afspreek via mijn blog. Moe van de verstokte maagden die passief van me willen dat ik ze overhaal om bij me te komen zodat ik ze kan ontmaagden. Moe van de want-to-be pooiers die gaan zeuren dat ze met me willen werken. Moe van de klanten van andere meiden die vinden dat ik zou moeten werken zoals hun meisjes. Moe van de haatmail en de doodsbedreigingen.

En intussen komen er ook geen ingezonden stukjes binnen die zorgvuldig genoeg geschreven zijn om te plaatsen.

Deze week had ik een stukje voorbereid waar mensen uit mijn helpersgroep heel veel werk in hebben gestopt. Er is heel diep gegraven naar wat er nou eigenlijk achter de schermen gebeurt. En al dat werk laten we nu links liggen, want als ik erover schrijf kom ik over als een samenzweringsmaniak. Kijk maar hoe moeilijk mensen geloven wat ik gewoon al schrijf, wat ze zelf na zouden kunnen zoeken. Dus deze week vervalt, en op een hele nare manier. Dus ik heb de pee in.