maandag 22 mei 2017

Ziek geweest

Dit was niet de eerste keer dat ik een stukje overgeslagen heb. Ik heb weleens writers block gehad, ik heb weleens vakantie gevierd, en natuurlijk met de feestdagen ben ik ook niet met mijn blog bezig. Dit was volgens mij de eerste keer in de acht jaar dat ik mijn blogje al schrijf dat ik een keer heb overgeslagen omdat ik ziek was. Ik heb weleens griep gehad, maar dan schrijf ik meestal juist méér, omdat ik niet kan sporten en werken, en dus meer tijd heb.

Ik ben een beetje geheimzinnig geweest over wat ik nou had, maar nu ik beter ben kan ik weer helder nadenken, en kan ik ook zien dat dat niet zo'n kwaad kan. Ik had een oorontsteking. Het begon met een beetje een verstopt gevoel in één oor, wat ik niet kon oplossen met schoonmaken, en midden in de nacht werd het pijn, zodat ik niet kon slapen. De volgende ochtend leek het minder erg te zijn geworden, maar het bleef maar terugkomen, en ik kon echt niets meer.

Mijn klanten moest ik afbellen, en telefoneren met een oorontsteking wil ik echt niet meer hoeven doen. Ik was lusteloos, traag, ik kon niet slapen en ik had geen honger. Ik zat alleenmaar koffie te drinken, warme truien uit mijn kledingkasten op te zoeken, en ik wachtte ongeduldig tot het over zou gaan. Oorontsteking lijkt zoiets lulligs, maar ik kon echt niets meer, het was echt iets wat me helemaal ondersteboven had.

Tegelijk was het ergste gewoon dat ik af moest wachten, en dat ik me verveelde. De pijn was soms heel heftig, maar meestal gewoon iets wat me dwarszat zonderdat ik er echt mee bézig was. Aspirinetjes en paracetamolletjes hielpen ook maar een beetje, en ik werd er gewoon ongeduldig van. Ik had dingen te doen, en mensen te zien, en inplaats daarvan was ik nu aan het afwachten om beter te worden.

Ik ga niet makkelijk naar de dokter, want ik voel me altijd een beetje opgelaten als ik kom zeuren over een pijntje of een plekje, maar zo'n oorontsteking voelt als de tentnagel in het hoofd van Sisera. Bovendien merkte ik dat ik in het oor wat ontstoken was echt veel minder was gaan horen, dus ik begon me wel zorgen te maken. Dus tochmaar een afspraak gemaakt, en de volgende dag kon ik al terecht.

Mijn huisarts is best een fijne. Hij is in elk geval stukken beter dan die ik daarvoor had gehad. Die waren meestal zo overstuur over mijn seksleven en mijn werk dat ze meer bezig waren met ongemakkelijk zijn dan met me goed behandelen. Deze is ook niet helemaal op zijn gemak met de hoererij, maar hij doet gewoon een beetje normaal tegen me, en doet niet alsof hij me voor moet schrijven dat ik op moet houden met mijn werk om medische redenen.

En toch hè? Toen ik bij hem kwam en begon over mijn oorontsteking begon hij eerst met een onderzoekje, maar piepte er tòch tussendoor dat hij ging zoeken naar een reden dat mijn oorontsteking door mijn werk kon komen. Hij vroeg zich af of ik "iets" in mijn oor had laten proppen, en of ik sperma in mijn oor had gekregen. En dat sommige SOA ook naar andere stukken van je lijf kunnen verspreiden.

Daar zit hij natuurlijk fout mee, als dokter moet hij daar eigenlijk overheen kunnen kijken. Maar ik kan het hem niet echt kwalijk nemen, want ik deed dat namelijk óók. Toen ik ziek werd ging ik me meteen afvragen of dit nou mijn onzedelijke leven was wat me nu ging inhalen. Ik weet natuurlijk wel dat dat onzin is, maar je kan niet zovaak een verhaaltje aanhoren zonderdat het toch ergens blijft hangen, en je op een moment van zwakte toch aan jezelf gaat twijfelen.

Ik kreeg pillen en druppels mee, en die hebben binnen een paar dagen de boel opgeknapt. De pijn was snel weg, maar de pillen maken me ook suf, dus ik kreeg niet meer gedaan. Ik kon tenminste weer gemakkelijk zitten, en ik heb een boel TV gekeken. Dat doe ik normaal nietzoveel meer, maar als je suf bent van de pillen is het wel fijn. Het heeft nog wel eventjes geduurd voordat ik echt beter was.

Nu ben ik weer helemaal mezelf, maar natuurlijk heb ik geen drol gedaan aan stukjes schrijven. Daar ga ik deze week weer mee beginnen, maar voor nu hou ik het even hierbij. Ik ga niet proberen in te halen, want dan ben ik extra werk aan het doen als ik toch al zoveel op moet pakken.

zaterdag 20 mei 2017

Weer bijna beter

Vandaag ben ik een stuk beter dan gisteren, de medicijnen beginnen echt wat te doen, maar ik heb geen stukje voor nu en ik ga zo hard werken als ik kan om maandag een stukje te kunnen plaatsen. Sorry allemaal!

vrijdag 19 mei 2017

Misschien twee stukjes missen

Ik denk dat ik het deze week niet ga kunnen, en eigenlijk maak ik me een beetje zorgen over mijn stukje op maandag, want ik zou daar al een stuk op weg mee moeten zijn en ik doe deze week helemaal niets.

donderdag 18 mei 2017

Niet haalbaar

Ik ben nog steeds niet lekker, en ik verveel me dood, maar ik kan niet lang genoeg schrijven om een stukje te maken. Het is even niet haalbaar.

woensdag 17 mei 2017

Medicijnen

Ik ben nu naar de dokter geweest, en heb medicijnen. Dank je iedereen voor alle beterschapkaartjes via mijn mail!

maandag 15 mei 2017

Geen stukje

Ik ben dit weekend ziek geweest, en ik ben nog steeds beroerd, dus vandaag even geen stukje.

maandag 8 mei 2017

Antwoord op: Maar het is mijn mening

Als je in discussie gaat met mensen die rare ideeën verspreiden over iets waar jij wèl wat van weet, kom je veel mensen tegen die hun ideeën wel met hun hele hartje belijden, maar eigenlijk er helemaal geen achtergrond bij hebben, en er nooit over hebben doorgedacht. Als je daarmee in discussie gaat, en vooral als je uit gaat leggen hoe het wèl zit, en laat zien dat wat ze zeggen niet klopt, krijg je vaak te horen dat het "gewoon" hun méning is.

Heel soms komt het als een soort verontschuldiging. Dat ze niet bedoelden om echt bij te dragen aan een discussie over je onderwerp, maar dat ze gewoon wouden vertellen hoe ze zich erover voelden. Maar veel vaker krijg je het als koppige opmerking, waar ze vast willen houden aan hun ideeën en helemaal niet van plan zijn zich ervanaf te laten brengen alleenmaar omdat zij geen onderbouwing hebben en jij wel.

Zoveel mensen gebruiken "dat vind ik gewoon" als een manier om te zeggen dat wat ze betogen niet open is voor discussie, dat het normaal wordt gevonden. Zolang het een mening is die niet in het kleine groepje officiële foute meningen thuishoort, zoals seksisme, racisme, islamofobie of homofobie. Dan is "gewoon vinden" namelijk opeens nietmeer genoeg. Als je iets "gewoon zo vindt", heb je dus een mening die màg, en die kies je net als je truitjes, gewoon wat je vindt dat er bij je past.

Kom je aan die mening, dan heb je het gedaan. Dan ben je gemeen, want je laat iemand niet in zijn waarde, of je gunt hem zijn mening niet. En we hebben toch recht op vrije meningsuiting? Dan mag je toch iemands mening niet tegenspreken, of hem er ongemakkelijk over laten voelen door te laten zien dat er geen sikkepit van klopt? Het is toch alleenmaar een mening, en de mening van iemand anders, daar heb je toch niets over te zeggen? Zelfs niet als die mening wordt uitgedragen als de waarheid?

Je hoort ze ook vaak de zin gebruiken: "We gaan het niet eens worden." Ze weten namelijk al dat ze helemaal niet van hun mening af willen wijken, en jij blijft maar met argumenten komen, zo onbehoorlijk. En ze hebben nèt nog gezegd dat het hun méning was, misschien zelfs met een "Punt!" of "Klaar!" erachteraan. Dan is het gesprek afgelopen, want het is hun mening en daar heb jij niets mee temaken.

Anders hoor je ook weleens: "Als je het daar niet mee eens bent, dan hoeven we niet eens in discussie te gaan." Dan heeft die persoon besloten dat hun standpunt hun mening is, die ze behandelen als de waarheid. Als jij daar tegeningaat ben je daarmee iets aan het zeggen wat ze aan die mening afmeten. Natuurlijk ben je dan fout en dom en gemeen. Dat is iets wat ik al eerder heb behandeld, de petitio principii.

We krijgen zoveel Amerikaanse TV te zien, dat we zijn gaan geloven dat wij die het grondrecht van de vrije meningsuiting hebben. Dat is trouwens niet zo. Ze lichten in Nederland gewoon schrijvers, activisten en cartoonisten van hun bed als ze iets schrijven wat de overheid niet bevalt. En al hadden we dat recht, dan was dat alleen dat je niet vervolgd kan worden voor wat je zegt. Niet dat iedereen verplicht is om eerbiedig te luisteren en respect te hebben voor je mening.

We krijgen van kindsafaan te horen dat je "respect moet hebben" voor de mening van andere mensen. Dat heb ik vroeger ook geloofd, en ik heb het zelf ookwel belerend tegen andere mensen gezegd. Maar hoe meer ik in discussie moet met mensen over dingen die er ècht toe doen, hoe minder ik dat eigenlijk logisch vind. Waaròm zou je respect moeten hebben voor de mening van andere mensen? Mènsen krijgen het respect als mens, dat je aanneemt dat ze als een volwassene hun mening kunnen onderbouwen. Respect voor hun méning moeten die mensen eerst maar zelf verdienen.

Toch vinden mensen dat moeilijk te begrijpen. Als ze iets publiek zeggen, en je reageert daar inhoudelijk op, dan zoeken ze, door het tot hun mening te verklaren, een soort bescherming. Door te zeggen dat iets hun mening is, hebben ze het van een publiek debat een persoonlijke kwestie gemaakt. Zet je dan door met de discussie, dan ben je daarmee iemand persoonlijk aan het aanvallen. En dat is heel lelijk van je.

Dat is niet logisch. Maar de meeste discussies zijn helaas niet logisch. Hoe meer ik over logica leer, hoe bevrijdender dat is, want je ziet steeds makkelijker wat nou wel en niet goede argumenten zijn, en wanneer je jezelf aan het bedotten bent en wanneer je gewoon gelijk hebt. Het maakt je zekerder en het maakt je ook veel sterker als je dingen voorelkaar wil krijgen.

Maar discussies zijn meestal helemaal niet zo logisch. Mensen werken gewoon niet zo. Als je logica wil gebruiken moet je het eerst leren, en dan gedisciplineerd toepassen, de hele tijd. Dat doet haast niemand. Zelfs als mensen zeggen dat ze iets logisch vinden, betekent dat niet dat ze het hebben geanalyseerd met logica, hun premissen hebben getoetst, en hebben gecheckt of ze geen logica-fouten maken. Dan zeggen ze eigenlijk alleen dat het niet voelt alsof wat er gezegd is, botste met hun wereldbeeld.

Het gaat om het gevóél dat je gelijk hebt. En dat de ander dat niet heeft. Je vergelijkt geen argumenten, je bent een wedstrijdje aan het doen wie de ander onzeker kan maken, voordat jij zelf voelt dat de moed je in de schoenen zakt. En als je de ander onzeker wil laten worden, heeft logica er weinig mee temaken. Je komt niet bij een conclusie door je door redeneringen te laten leiden, maar door wat emotioneel goed voor je voelt.

Dan is schokken en laten zien dat je boos en verontwaardigd bent het sterkste middel. Je moet je ergens boos over kunnen maken. Je moet liefst een slachtoffer zijn van de ander. Of er één vertegenwoordigen. Je wilt iemand zich laten schamen, zich schuldig laten voelen dat hij bezigzijn met iemand anders onbehoorlijk aanpakt. En daar heb je met het verklaren dat de ander onbehoorlijk is omdat hij je je mening niet gunt, een hele makkelijke manier voor.

Dat het zo werkt hoor je ook best vaak terug als je erop gaat letten. Je hoort vaak iemand iets zeggen wat je weergeven kan als "Ik heb nu naar je uitleg geluisterd, maar ik voel het nog steeds zo. Dus ben ik niet overtuigd." of "Jij hebt nou wel argumenten aangevoerd, en ik heb niks, maar ik ga lekker toch mijn mening niet veranderen. Goedendag." ookal zijn ze nooit zo eerlijk en duidelijk. Ze willen doen alsof zij de autoriteit zijn, de rechter die bepaalt of jij overtuigend genoeg was.

Maar er is nog een middel, en dat is sociale druk. Want wie ben jij nou? Zij zijn een hoge ome bij een overheidsorganisatie, of een politicus, of een smeris, of iemand die namens een NGO predikt. Dat zijn mensen die je serieus hoort te nemen, want ze hebben autoriteit, en weten het dus beter dan jij. Of jij nou betere argumenten hebt of niet. Dat heet een "ad verecundiam" argument.

Als iedereen je tegenstander serieusneemt, dan móét hij wel gelijk hebben, toch? En dat is helaas het argument wat de meeste mensen voor de meeste dingen gebruiken. Een hoge Piet heeft iets gezegd, dus dat geloof ik. Een heilig boek heeft het gezegd, dus klopt het en moet je me er niet over in de war brengen. Het OM heeft gezegd dat het zo is, en dus is het zo. Het is feministisch om dit te vinden, dus vind ik dat.

En dat wordt ooknog omgekeerd gebruikt. Want als je logica hebt gebruikt om te laten zien dat iemands argumenten niet aansluiten op hun premissen, hun argumenten niet naar hun conclusie leiden, dat hun premissen niet kloppen of dat ze een logisch conflict hebben tussen verschillende delen van hun redenering, dan gaan ze niet in op de fouten in hun argument. Want dat hoeft niet. Want wie ben jij nou? Je hebt niet de autoriteit om iets over hun logica te kunnen zeggen. Want logica, dat is ook maar een mening.

Meningen zijn een idee waar je je goed bij voelt. Het gaat om het gevoel. De emotie die je hebt bij wat je gelooft. En bij wat je niet gelooft. Want als iets niet goed voelt, ookal is het nog zo goed onderbouwd, dan geloven mensen het toch niet. Want ze hebben er de foute emotie bij. Dat is ookwel bekend als het ad ignorantiam argument, en dan bijzonder het argument from incredulity.

Het gaat er dan om dat je niet aan de argumenten wil die je te horen krijgt, of dat je niet in staat bent om te begrijpen waar het om gaat. Zolang je het maar ongelooflijk vindt, kan je doen alsof je immuun bent voor de argumenten van de andere kant. Dat werkt puur op gevoel, puur doordat je wegwuift wat de ander te zeggen heeft, want je brengt niets in tegen de argumenten waarvan je zegt dat je er je niets van aantrekt.

Al dit soort schoolpleingekift, dat je met een wedstrijdje elkaar schuld en schaamte aanpraten, en door de meeste lachers op je hand te hebben, en de meeste moraalridders, kan bepalen wie er gelijk heeft over een onderwerp, dat zit diep. Het is iets waarvan we ergens als cultuur wel snappen dat het niet klopt, maar we gebruiken het zo vaak om de status quo maar te bewaren, dat het te nuttig is om er echt kinderen over op school te leren dat het onzin is.

Want reken maar dat het makkelijker regeren is over mensen die niet kritisch analyseren en niet logisch nadenken. Die kan je alles vertellen wat ze maar lekker vinden om te geloven. Als je de mensen zover krijgt dat ze "bellyfeel" voor je ideeën hebben, dan hoef je nergens meer van te laten zien dat het klopt. Of iets klopt, dat voel je in je onderbuik. En meningen krijg je pasklaar van de media direct je geest in gegoten.

Ik ga mijn stukje over de media niet herhalen. Daar leg ik uit hoe de media ons veelmeer vormen dan je zomaar ziet, en veelmeer invloed heeft op wat we denken dat onze eigen gedachtes zijn. Door te lezen denk je dat je een eigen mening vormt, maar wat je leest heb je niet zelf bedacht. Wat je op TV ziet, heb je niet zelf gezien. Een echte eigen mening vormen kost werk, en daar heb je veel discipline voor nodig. En logica.

Meningen zijn geen feiten. Meningen zijn wat je ergens van vìndt. Dat is een waardeoordeel. Feiten, dus hoe iets echt ìs, die merken niets van wat je vindt. Die zijn op een bepaalde manier, en met het uitzoeken wat die feiten zijn kan je daarover leren. Als je iets vindt over feiten, en die feiten zijn anders, dan is je mening gewoon fout. Dat heeft niets met respect te maken.

Mijn antwoord op al deze dingen is: Je mening mag je houden, het gaat om wat je doet. En als het gaat om wat je doet, en dat echte gevolgen heeft voor mensen, ookal is dat alleenmaar met de stigmatiserende onzinverhalen instemmen, dan doet die oprechte maar onterechte mening van je echt kwaad, en dan mag ik je daar best op aanspreken. Je bent verantwoordelijk voor wat je doet. En daarom word je aangesproken op het verkopen van je onzinmening.

Dat iets jouw mening is, betekent alleen wat voor jouzelf. Het maakt je verhaal niet beter, het is geen bewijs dat je gelijk hebt, het betekent ook niet dat ik dat verhaal serieus moet nemen. Vooral niet in een serieuze discussie over serieuze dingen. Het is geen wedstrijdje wie het hardste gelooft in zijn verhaal, wie het meest overtuigd is van zichzelf. Een discussie is een vergelijking van argumenten. En dat je iets vindt, is geen argument.

Met veel dank aan mijn statistiekmannetje!

woensdag 3 mei 2017

Uithoorn, Argos, Wagenaar en een lintje

Al het nieuws bijhouden doe ik al een hele tijd niet meer. Het is teveel, en mijn lezers vinden het maar niets. Maar dit blogje is mijn uitlaatklep, dus als ik het niet meer inhou komt er toch een nieuwsstukje tussendoor. Het is dus een stukje over een paar dingen waar ik wat over kwijtwil, en het is geen overzicht van alles. Ik wil nieteens zeggen dat het ook echt het belangrijkste is van wat er in het nieuws is gebeurd.

Uithoorn
Dit is geen groot nieuws. Dit is geen nieuwe wet die doorgedrukt gaat worden, dit is niet een hele hoerenbuurt die verboden wordt door een gemeente, dit is eigenlijk iets kleins wat meestal alleen in de achtergrond gebeurt. Een vrouw is betrapt op sekswerken vanuit een huis, en ze wordt dus op straat gezet, want we noemen dat illegaal ookal is het eigenlijk nog niet verboden. De buurt krijgt dat te horen, en wordt agressief Het ging deze keer alleen verder dan normaal.

Er is een stijgende lijn in hoe vijandig buurten zijn als ze van je werk horen. Dat komt vooral doordat de media steeds heftiger ophetzen, en ik mag eigenlijk blij zijn dat mijn eigen ervaring met dit soort toestanden zo lang geleden is. Ik was heel naïef, en toen was geweld tegen hoeren nog niet zo geaccepteerd. Het stigma maakt van mensen monsters.

Het heeft me eventjes gekost om genoeg informatie voor een stukje te verzamelen, maar gelukkig heb ik een fijn netwerk. De vrouw in kwestie ken ik niet, en ik weet niet of ze dat wel wil. Als ze wil kan ze me mailen, maar ik denk dat ze liefst helemaal uit de spotlight blijft. Gelukkig kom je via via genoeg dingen tegen, vooral als collegaatjes klanten hebben die bij de nooddiensten daar werken.

In Uithoorn staat de Gasperiflat. Galerijhoogbouw, waar op de onderste verdieping aan het eindje een flat was die werd verhuurd aan een hoer. Ze werkte al lange tijd. Degene die me erover vertelde wil niet dat ik vertel hoe lang, maar het was bestwel even, vele maanden. Dat ging natuurlijk heel lang goed, want niemand hoeft te merken dat je hoert. Klanten glippen naar binnen, en sluipen weer naar buiten.

Dat veranderde toen de politie op websites ging stropen naar advertenties, en een nepafspraak maakten om te komen controleren. Bij de politieoverval konden ze niets vinden wat illegaal was, maar ze hebben wel bij de buren gepolst of die misschien met iets konden komen waardoor ze de hoer aan konden pakken. Zo komen de buren er dus achter dat ze hoer is, en dan begint de ellende.

Ik krijg verschillende dingen te horen over de meid die daar werkte. Soms is ze de bewoonster, soms is ze dat niet, soms gaat het om twee meiden die daar werkten, soms is het een meid die daar werkte en de vriendin die haar kwam helpen verhuizen, ik krijg er niet uit wat nou waar is. Ik denk niet dat het er echt toe doet, want het toneeltje zou zich niet anders hebben afgespeeld.

Ze werd getreiterd en veracht door de buren, en de gemeente besliste daarnaast ooknog dat ze uit huis gezet moest worden. Ze kan danwel niet strafrechtelijk worden aangepakt, maar er zijn speciale trajekten om hoeren makkelijk en zonder reden of bescherming uit hun huis te gooien. Ze moest weg, en de woning moest worden dichtgetimmerd alsof neuken voor geld een huis onbewoonbaar maakt. Alsof sekswerk atoomafval is.

De vrouw moest weg, en zo kwam het ervan dat ze op een dag een verhuiswagen voor had staan, en haar spulletjes uit haar plekje moest halen. Maar zoals je heel vaak ziet, de buurt wordt dan extra vijandig. Het lijkt te zijn dat ze niet willen dat de hoer "er zo makkelijk mee wegkomt" door te verhuizen of te vluchten. Er ontstond een meute, en dat is echt gevaarlijk, want dan hitsen mensen elkaar op.

Van haar weet ik niet wat er is gebeurd, want ik heb geen contact met haar. De hulpdiensten komen ook pas als het helemaal uit de hand gelopen is, en de filmpjes beginnen ook pas als de telefoons tevoorschijn komen als mensen ontdekken dat er al iets bezig is. Maar als je genoeg puzzelstukjes bijelkaar hebt wordt het gewoon heel duidelijk, ookal kan ik natuurlijk niet zeggen dat ik de waarheid in pacht heb.

Bij het verhuizen sloeg de vlam in de pan. De meute begon te slaan met stokken, en te gooien met bakstenen van de bouwplaats even ernaast. En ze is neergestoken. Daarvoor moest er behalve de ambulance ook een Lifeliner komen, een reddingshelikopter met noodartsen erin. Zelfs toen anderhalf jaar eerder in dezelfde flat een politieman werd neergestoken, en zijn partner de steker neerschoot, hadden ze genoeg aan ambulances.

Ze leeft kennelijk nog. Dat is een geluk bij een ongeluk. De politie kwam ook om de situatie neer te slaan, en als je weet hoe onwillig de politie meestal is om hoeren te helpen, voelt dat als een opluchting. Er kwam ook goed op gang dat er medische noodhulp voor haar werd gebeld, dus er zijn ook daar nog wel mensen met een geweten. Maar als je hoopt dat mensen nu geschrokken zijn van waar al die hoerenhaat in de overheid en de media toe leidt, dan word je toch teleurgesteld.

Als ik zie wat de media publiceren over dit kleine drama, dan zakt mijn hart in mijn schoenen. Bijna allemaal melden ze dat het ging om een "vechtpartij" alsof twee groepen met elkaar gingen vechten, inplaatsvan één groep die zich op een meisje werpt. En dat het "uit de hand liep" alsof met een grote groep stenen gooien, met stokken slaan en met messen steken normaal is en onverwacht zo erg uitpakte.

Inplaatsvan te kijken naar de haat tegen hoeren die erachter zit, wordt er gesust dat het gebeurde vanwege de "frustratie" die "opgebouwd" was. De gemeente en politie wassen hun handen in onschuld, ookal hebben zij juist die meid tot verhuizen gedwongen. De verhaaltjes van buurtbewoners over verkeerd aanbellende klanten in het holst van de nacht worden als het Evangelie geloofd. Ookal is dat soort verhaaltjes allemaal pure onzin.

Volgens buurtbewoners heeft de vrouw de gewapende meute aangevallen met pepperspray. Ze zou ook gespuugd hebben, en geschreeuwd. Daarbij werd een buurtbewoner in zijn gezicht gepepperd, en raakte daarbij gewond. Die werd dus boos, en ging dus slaan met een stok. Die had hij zomaar bij zich, lijkt het dus wel. En daarna ging de hele meute los op haar, en we weten hoe dat afliep. Die domme gewelddadige hoeren toch, die gewapende bendes gaan dwingen zich te verdedigen.

Uit mijn via-via kontakt met de nooddiensten hoor ik dat ze maar één iemand met pepperspray in zijn mik hebben geholpen, en die kwam van de politie toen hij niet wou stoppen met geweld. Op deze site zie je hoe hij ingerekend wordt. Dat is via het fluistercircuit, ik kan niet zeker weten of dat klopt, ookal ligt het niet echt voor de hand dat zij zelf de kans kreeg om wat te doen met een spray. Het is griezelig hoe dicht ze bij de dood kwam. En dat kan iedereen in de illegaliteit overkomen, vroeger of later. En dit is toch niet abnormaal genoeg dat de krant er kwaad van spreekt.

Het is gewoon een relletje. Niets bijzonders, gewoon even leuk kijken naar een telefoonfilmpje van een vechtpartij, lekker spannend, even genieten. En volgens sommige nieuwsbronnen komt het dóór illegale prostitutie. Alsof neuken voor je geld zonderdat je een vergunning van de gemeente hebt, er "nou eenmaal" toe leidt dat je met stokken geslagen, neergestoken en met stenen gegooid wordt. Het hoort kennelijk weereens bij elkaar.

Argos
Er bestaat nog journalistiek in Nederland. En als voorbeeld heb ik de uitzending van Argos over het Zandpad in Utrecht. Niet een herhaling van hun eerdere stuk, een nieuw stuk. Ze kijken wat er nou intussen gebeurd is in Utrecht, en ze laten sekswerkers zelf aan het woord. Dat kan ik waarderen. Je kan het hier terugluisteren, het is danwel een radioprogramma, maar ik vind de plaatjes van het Zandpad die je op Youtube erbijkrijgt wel een fijne achtergrond.


Wagenaar
Ik heb op mijn blogje wel vaker geschreven over Hendrik Wagenaar, die echt onderzoek doet naar de prostitutie in Nederland. Ik weet niet of ik het overàl met hem eens ben, maar wat hij in zijn nieuwste onderzoek allemaal vastgesteld heeft is balsem voor mijn ziel. Hij is zo lekker neutraal, en hij legt zo netjes en beleefd zijn vingers op een paar hele zere plekken in het gedoe over hoe de overheid met sekswerk omgaat. Kijk ook de andere filmpjes op dit kanaal!


Mariska Majoor
Mariska heeft een hele zware tijd achter de rug, maar ze blijft doorzetten. En eindelijk krijgt ze wat erkenning, want ze heeft een lintje gekregen bij de lintjesregen! Ik feliciteer haar graag, want ze heeft het verdiend.

maandag 1 mei 2017

Het ex-effekt

Toen ik nog niet hoerde, vond ik het ex-effekt altijd heel vreemd. Een vriendin of kennis had dan wat met een jongen gehad, en dat was dan uitgegaan. Daar zitten meestal wel wat slechte gevoelens aan vast. Dat begreep ik dan wel. Maar dan gebeurde het nog weleens dat ze dan die ex ergens tegenkwam, en dan ondanks al die toestanden, en ondanks een nieuwe relatie die ze dan had, toch met hem in bed verzeilde.

De reden die je dan te horen kreeg was meestal gewoon onzin. Ze gaven de schuld aan dronken zijn, aan opdringerigheid van de ex, aan andere vrienden die ze niet wou vertellen dat zij en haar ex nietmeer samen waren, aan heftige emoties doordat zij en haar ex het over oude problemen hadden gehad, aan dat "hun liedje" in het café draaide, ga maar door. Maar nooit waarom ze zoiets deden wat toch meestal heel erg tegen hun karakter in ging.

In de tijd daarna kreeg je dan vaak een hele waterval van emotionele toestanden. Moesten ze nu niet weer samenzijn, gaf dit niet aan dat de huidige relatie eigenlijk niet werkte en ze terug moest, wat betekende het nou dat hij haar eerst zo gemeen en ongevoelig had gedumpt en nu de perfekte liefdesnacht met haar had doorgebracht, al die dingen. En uiteindelijk liep het altijd met een sisser of een knauw af.

De slimmere meiden hadden wel door dat ze gewoon even goed doorgesmeerd waren door hun ex, en schreven hem met veel plezier op als een neukertje voor als ze weer wat nodighadden. Tenminste, als die ex niet hetzelfde ging doen als in de vorige paragraaf, want mannen kunnen ook heel afhankelijk gaan doen als je ze een keertje een goeie beurt geeft. Laat een man goed hard sterretjes zien, en hij wordt nou eenmaal makkelijk verliefd op je.

Met genoeg ervaring in de hoererij ben ik dat toch wat meer gaan begrijpen. Dat heeft nogwel meer geholpen dan dat ik zèlf ook wel voor het ex-effekt voor de bijl ben gegaan. Dat overkwam me dan min of meer, en daar leerde ik maar heel weinig van. Eigenlijk liet ik de lessen die het me leerde links liggen omdat ik meteen helemaal in de war was over wat voor relatie die seks nou betekende dat we hadden, en alleen daarnaar keek.

Na de eerste paar keer dat het me overkwam ging ik erop rekenen, wat het aan de ene kant natuurlijk nog makkelijker maakt dat het danook gebeurt, maar aan de andere kant er ook voor zorgde dat ik tijdens de seks niet overdonderd was, en nog voordat we klaar waren ik al lag te denken: "O, wat heb ik nou weer gedaan." Het haalde voor mij wel een stuk van het plezier eraf. Dat heb ik gelukkig niet meer, want het relatiedenken heb ik nu wel achter me gelaten.

Ik ben wel blij dat ik toen ik nog heel groen was met seks, voordat ik er meer mee ging doen dan alleen relatieseks of handig in bed geluld worden, niet geheimzinnig met mijn exenseks ben omgegaan. Ik biechtte het altijd op aan vriendinnen, en die vertelden dan honderduit dat zij dat ook deden. Niet allemaal natuurlijk, maar bestwel veel. En dat zorgde ervoor dat ik mezelf eens niet zag als een rare afwijking als het om seks ging.

Eigenlijk is het namelijk heel logisch. Je hebt al eerder met hem gesekst, dus je hebt die drempel met hem véél minder. Je weet wat je aan hem hebt, wie hij is, en dat hij geen enge vreemde is. De drempels om seks te hebben heb je al zo lang achter je gelaten dat ze geen echte drempel meer zijn. En als hij een echte ex is, maak je je ook geen zorgen over wat hij ervan zal denken als je hem weer eens neemt.

Je weet hoe je ex in bed is, en hoe je hem kan verleiden en besturen. En intussen kan je ookwel wat nieuws hebben geleerd. Dus hij is wel genoeg een vreemde om het spannend te maken, maar heel veel twijfels en onzekerheden die je met vreemden hebt, heb je niet bij hem. En omdat je niet meer met een vriendje te maken hebt, hoef je ook niet je relatie in gedachte te houden terwijl je bezigbent.

Alles wat je eerst zovaak kreeg dat je je er gek aan irriteerde, heb je nu al zolang niet meer gehad dat het je echt niet dwars kan zitten. En wat je vroeger te vaak te zien kreeg om het nog lekker te vinden heb je nu al een poosje niet meer gehad. De meeste relaties beginnen seksueel, dus aantrekking voel je wel, ook als je hem als partner niet meer hoeft.

Je rolt er bovendien zo in. Jullie hebben oude seksuele gewoontes met elkaar, en als het niet om de seks is afgebroken reageren jullie vast nog steeds goed op elkaars seksuele signalen. En als je even samen zit, komen die vanzelf spontaan om de hoek kijken. Voor je het weet doe je wat je gewend was, en waar je je lang mee op je gemak hebt gevoeld. Het is soms moeilijk om níét seksueel op elkaar te reageren. En waarom ook niet?

Nouja, vanuit het relatiedenken zijn er een boel redenen om te zeggen dat het niet mag en niet hoort. Je hoort immers alleen te seksen binnen een relatie, en als iemand een ex is dan heb je een soortvan vanzelf ruzie met hem, want hij heeft immers je verwachtingen over een relatie niet waar kunnen maken. Hij is dus fout voor jou, en wat je doet hoort niet in een gezond relatiepatroon, en je bent ook misschien al wel met een ander in een relatie, dus ga je vreemd.

Met andere woorden is hij dus een foute man, en als je toegeeft aan iets heel toegankelijks en laagdrempeligs doe je iets stouts dat een geheimpje van jullie tweeën wordt. Dat is op zich al pikant genoeg om het te doen. Maar je laat er ook mee zien dat je nog steeds aantrekkelijk voor hem bent, en je hebt het gevoel dat je seksueel je opties open hebt staan, zonderdat je risico's buiten je relatie hoeft te nemen door met nieuwe partners wat aan te hoeven leggen.

De seks zelf is vaak wat de uitvoering aangaat matig, want er zit geen spanning van het nieuwe aan, maar toch ervaar je het als hele heftige geile seks door al die dingen die eraan vastzitten. Of het nou samenkom-seks is, nostalgisch, of met iemand die je seksueel wel heel goed paste, maar waar de relatie verder niet goedzat. En exenseks is voor heel veel mensen de introductie aan die bijzondere ervaring, de hate-fuck.

Het ex-effect bestaat, en het is sterk. En als samenleving weten we dat ook. Daarom zijn mannen zo aarzelend als ze weten dat je je ex gaat ontmoeten, en daarom heeft je ex tegenkomen ook altijd een sterke seksuele lading, zelfs als je niets van plan bent. Je ex ontmoeten, daar zit wat aan. En dat is natuurlijk alleenmaar een extra puzzelstukje van de hele pikante ervaring.

maandag 24 april 2017

Antwoord op: Maar de media zeggen...

In mijn blogje leg ik heel veel uit over hoe mijn werk werkt. Niet alleen hoe ik zelf werk, maar ook hoe de branche inelkaarzit. En daarbij ga ik natuurlijk in tegen wat mensen over hoererij zijn gaan geloven. Ik kom dus heel vaak tegen dat mensen me tegenspreken. En als ik ze vraag waar die ideeën dan vandaankomen, hoor ik bijna àltijd dat ze een artikel, een documentaire of het nieuws als bronnen hebben.

En die kan je beter niet vertrouwen als het over sekswerk gaat.

De media gaan over commercie. Wat kijkers en lezers trekt, trekt inkomsten, en daar moet brood van op de plank. Of het klopt, dat is een tweede. Daar wordt niet te nauw naar gekeken, zolang het niet over iets gaat wat lelijk uit kan pakken. Iets fouts schrijven over de overheid, dat de overheid niet uitkomt, komt lelijk terug, dus daarover zullen de media niet snel iets verzinnen. Maar over marginale mensen of groeperingen, ach...

Ze verkopen emotie. Media willen kijkers boosmaken of instemmend laten knikken. Daarom zijn nieuwsstromen gegroepeerd met een doelgroep in gedachte, en wordt er nieuws aangeboden op een manier die die doelgroep wil horen. Dat is niet door te zoeken naar verschillend nieuws, want de aanzet van elk artikel en elk nieuwsitem komt van dezelfde grote persburo's, maar vooral door hoe het geframed wordt.

Er wordt naar de bron niet kritisch gekeken als die er eentje is die iedereen toch wel gelooft. Als de politie of het OM iets zeggen, dan moet dat wel waar zijn. Als een goededoelen-organisatie iets zegt, hoef je ook niet verder te kijken of ze daar wel eerlijk mee zijn. Dat zijn allemaal clubs zonder zonden, en die kan je geloven als het Evangelie. Helaas is dat de norm, en komt dus alle onzin uit die hoek onversneden in de media.

De Nederlandse nieuwsmedia hebben een cultuur van gezagstrouw. Soms komt in het nieuws dat een overheidskritische journalist in Mexico of Rusland omgebracht of opgesloten wordt, en dan hoor je Nederlandse journalisten praten over dat het goed is dat dat in Nederland ondenkbaar is. Dan vraag ik me altijd af of dat hier ondenkbaar is omdat de overheid het nooit zou doen, of omdat in Nederland dat soort journalisten gewoon niet aan de bak komen.

Zoals ik aleens uitgezocht heb, zijn de bronnen die de Nederlandse media gebruiken bij hun verhalen over sekswerk vooral de bedrijven van de zieligheidsindustrie en overheidsdiensten. Dat eenzijdige beeld bestaat voor een groot deel uit schattingen, aannames en speculaties, maar zo brengen de media het niet. Dat verkoopt niet. Dus als er iemand van mensenhandel is beschuldigd, is hij in de krantenkop al "de pooier."

Erger nog, als er vervolgens vrijspraak is omdat het OM weereens zijn fantasie niet kon voorzien van het dunne randje bewijs wat ze nodighebben voor een veroordeling, dan is het in de krantenkoppen "pooier vrijgesproken." Meestal met de toon dat de rechter onbegrijpelijk heeft gehandeld, want in de trial by media was het immers zonneklaar dat we hier met een onmens temaken hebben voor wie de zwaarste straf nog niet genoeg is.

Als zo'n vrijspraak al in de krant kòmt, want bestwel nieuwswaardige zaken waar het OM in zijn hemd komt te staan worden door de kranten meestal niet opgepakt. Die artikelen levert het OM immers niet panklaar aan ze aan. Er zijn helaas bitter weinig journalisten die daarnaar zoeken, en een artikel schrijven over dat het OM toch wel vaak zijn verhalen in de persberichten niet echt waar kan maken. Maar ja, aan welke media moeten ze dat dan ook verkopen?

Ook reclame door zieligheidsbedrijven wordt overgenomen alsof het nieuws is. Die verhalen zijn opgemaakt als een artikel, en dus gefundenes Fressen voor een journalist die nog duizend woorden moet leveren. Dat het komt uit een bedrijf dat meestal direct genoemd is als waar je je portemonnee om moet keren om dat verschrikkelijke leed te verzachten dat het bedrijf nu beweert dat er is, blijft ook gewoon in het artikel van de journalist staan.

De kop van een artikel brengt de boodschap. Het stukje eronder is alleen achtergronden bij de kop, en is alleen voor als je nieuwsgierig bent geworden. Maar de kop is het nieuws. De chocoladeletters zijn het enige stukje wat iederéén leest. Het is de conclusie. Ja, iedereen weet dat de kop een aandachtstrekker is. Iedereen weet dat het te kort door de bocht is. Ergens weet je dat. Maar lees je het echt ook zo?

Als je gaat kijken in mijn nieuwsstukjes, kom je heel veel dingen tegen die journalisten laten liggen. En je merkt ook dat het handjevol artikelen waar er op nieuwsfeiten dieper wordt ingegaan, heel vaak uit kleine stadsblaadjes komen, waar ze niet kunnen zitten wachten op ANP-bulletins en persberichten van het landelijk parket. Daar moet nog nieuws gezocht worden, en dan zie je nog weleens journalistiek.

De agenda van de media over sekswerk is vooral willen prikkelen, want natte dotten en halve stijves verkopen kranten en zorgen dat mensen tot voorbij het volgende reclameblok blijven kijken. Verontwaardiging scoort ook goed voor die doelen. Maar we zien ook genoeg dat er mediamensen, journalisten of documakers graag gebruikmaken van de media om hun moraliteit aan de maatschappij aan te smeren. En zolang dat verkoopt, spreiden de kranten wel hun pagina's, en bukt de TV wel.

Soms komt er wel een artikel of programma in de grote media dat tegen de stroom ingaat. Maar die zie je natuurlijk weinig. Die moeten namelijk shockeren. Dat zijn berichten dat het heel anders blijkt te zijn dan je dacht, en je helemaal met een kluitje in het riet bent gestuurd. Dat vind ik fijne berichten, maar die halen hun waarde voor de media niet uit de waarheid die niemand wil horen, maar het shockeren dat aandacht trekt. En dat de banale waarheid shockeert, komt alleen omdat de media normaal altijd het onware verhaal vertellen waar nu die ene keer tegenin wordt gegaan.

De media doen hun werk dus niet, kritische journalistiek moet je met een lampje zoeken, en met een miljoenenindustrie en de overheid enerzijds die de kopij leveren en alleen een paar lawaaiige hoeren en schuchtere criminologen anderzijds wordt het nogal eentonig. Soms wordt er eens een hoer wat gevraagd, maar als die wat zinnigs te zeggen heeft wordt dat er zorgvuldig afgeknipt tot er alleen wat suggestiefs overblijft wat lekker bij de toon van het artikel of programma past. Anders wordt het te moeilijk.

Wat er bij de mensen via de media terechtkomt is dus gewoon drek. Dat is op zich al een probleem, maar als je genoeg vraagtekens zet bij wat je in de media ziet moet je toch wel ergens kunnen komen. Helaas is er een veel groter probleem aan de kant van de mediagebruiker. Want die ziet zichzelf meestal als heel kritisch, en is dat juist helemaal niet.

Het grote probleem is dat de media een enorm deel zijn van wat we voor blik op de wereld hebben. Van de meeste dingen waarvan je weet, weet je via de media. Mensen hebben hele duidelijke ideeën over hoe landen zijn waar ze nooit zijn geweest, wat groepen mensen doen, vinden en geloven waar ze nooit kontakt mee hebben gehad, hoe de wereldeconomie zich ontwikkelt terwijl ze zelf er niets van zien, en dat allemaal omdat ze het via de media hebben gehoord.

Nieuwsconsumenten, en dat zijn wij allen, vinden zichzelf reuze kritisch op wat via de media komt, maar intussen pikken ze het wel als ze excessen opgerekt tot de norm wordt opgediend, als ze opinie als feiten voorgeschoteld krijgen, en vreten ze zich vol aan soundbites die buiten hun eigenlijke context veel beter smaken.

Dat is voor een deel omdat mensen houden van simpele verhalen. Dat is makkelijk begrijpen, en dan weet je waar je aantoe bent. Dat de wereld niet simpel te maken ìs voelt heel bedreigend. En dan is een lekker klinkend verhaaltje wat je vooroordelen vleit van een serieuze blanke man in pak op de TV heel welkom. Maar het is ook omdat je eigenlijk geen alternatief hebt. Als je niet naar de media luistert, hoe krijg je dan je informatie over wat er gebeurt in de wereld?

Pas als je middenin iets leeft waar de media een heel verhaal van maken wat ècht niet klopt met wat je meemaakt, ga je zien hoever de media afstaat van de werkelijkheid, en hoeveel meer geloof mensen aan de media geven dan dingen die ze zelf zouden kunnen zien. Het is zelfs zo sterk dat je aan jezelf gaat twijfelen. En het is echt even werk om te leren hoeveel invloed de media hebben gehad op je opvoeding en je wereldbeeld.

Je mening is vooral wat je verteld is wat je mening is. Wat de mening is van "jouw soort mensen." Dit is slecht, dat is goed, dit heeft waarde en dat niet. Hunnie denken eigenlijk zus-en-zo, wij denken deze eerlijke gedachte. Hunnie zijn op deze manier bezig om hun eigenbelang te bevoordelen, en wij zijn idealistisch, rechtdoorzee en eerlijk. En het is allemaal waar, want de feiten kan je zien in de media.

Wat je op de radio hoort, heb je zelf gehoord. Wat je op TV ziet, heb je zelf gezien. Dat voelt alsof jij de feiten objectief bekeken hebt, ookal heb jij niet de camera en de microfoon gericht. En al helemaal niet de aktie geregisseerd. Dat is of het nou fictie of nieuws is niet anders, kijk maar naar hoeveel mensen hun beeld over prostitutie uit fictie als Matroesjka's hebben.

Wat je in een documentaire hebt gezien, heb je zelf ontdekt. Een serie objectieve beelden op hoogstaand nivo, dat je met die feiten die je in full-HD op je netvlies gebrand kreeg, heeft jou overtuigd. De conclusie van een documentaire is onontkoombaar, aan het eind heb je zelf gezien dat het zo, en niet anders, moet zijn. En ookal zijn mensen wat aarzelend om te erkennen dat ze hun idee uit een aflevering van een dramaserie hebben, ze zijn trots als ze een docu aanhalen.

Wat je in een boek leest, heb je zelf bedacht. Je hebt een dialoog met de schrijver gehad, en je bent samen tot inzicht gekomen. Je volgde de gedachte in het boek, en die is nu jouw gedachte geworden. Hoe dun het sliertje ook waar je niet vanaf mag wijken omdat de gedachte dan sneuvelt ook is, in een boek kan de schrijver je over precies dat pad leiden. En als je leest ben je niet bezig om de schrijver toch eens wat moeilijke vragen te stellen.

In de vorige paragrafen schrijf ik hele ongewone dingen, maar kijk maar eens om je heen hoe mensen omgaan met de informatie uit die bronnen. Hoe ze reageren als je er tegeningaat. Massamedia zijn uitgekiend om zo gladjes mogelijk geaccepteerd te worden, en komen met ideeën die de minste weerstand oproepen om maar te blijven verkopen. En zo haken ze in op je eigen zwakheden als het om verhalen en je wereldbeeld gaat.

Je bent manipuleerbaarder dan je denkt. Vooral voor een stokoude, competitieve industrie die er zijn geld mee verdient om jou zo goed mogelijk aan te spreken op je manipuleerbaarheid. En je wordt manipuleerbaarder als ze je kunnen laten voelen alsof je kritisch en onmanipuleerbaar bent. Dus dat vleien ze de hele tijd. En daar gelooft iedereen in, dus waarom jij niet? Nou ja, behalve dat jij nou net kritischer bent dan de rest van de nieuwsconsumenten, natuurlijk.

Dat is waarom je op de universiteit zoveel zelf moet schrijven. Essays en onderzoeken, rapporten en papers. Als je niet van een ander over kan nemen, en zelf moet gaan zoeken naar wat waar is, en weet dat je paper streng nagekeken wordt door iemand die ècht wel door onzin heenprikt, ontdek je hoe je met al die boekenkennis bent omgegaan toen je het alleenmaar làs. Schrijven is pas leren, want dan moet je denken, en de zwaktes zien voordat je corrector ze je aanwijst.

En nu, zeg ik je nu dat je je moet afkeren van de media, en dat je een beter pad moet bewandelen om de waarheid te vinden? Ik wou dat het kon. Ik wou dat ik je ergens naar kon wijzen wat niet een manier was om twijfelachtige verhalen als waarheid in je te laten gieten. Maar het probleem is niet dat de bronnen niet zuiver zijn. Het probleem is dat wij mensen onszelf verhaaltjes vertellen, en te makkelijk geloven wat ons uitkomt.

Je gaat nooit ongevoelig worden voor hoe media je manipuleren. Je kan alleen je best doen om het bij jezelf te zien, en eerlijk tegen jezelf te zijn wat je nou ècht weet en ziet. De wereld komt bij je via media, en dat blijft zo behalve als je analfabete holbewoner wordt. Boeken, TV, internet, dat ìs de buitenwereld. Verder zie je maar heel weinig. Wie jouw media maken, die bepalen wat je ziet. En dat mag je best gevaarlijk vinden, en zo behandelen.

maandag 17 april 2017

Dit is de laatste keer

Seks doet wat met mensen. En niet alleen als het levensveranderende seks is die de hele wereld voor je openbreekt, en je uit je schulp laat komen, of seks waarbij je versmelt met een geliefde en het liefst nooit meer iets anders doet dan in die intieme eenwording blijven. Ook seks die gepland is en die je doet met iemand die je ervoor inhuurt kan flink veel met je doen.

Wat het met je doet is meestal leuk. Klanten lopen jeugdiger naar buiten dan ze binnenkwamen, of zien de wereld veel fleuriger en vrolijker dan eerst. En afentoe is het juist helemaal omgekeerd, en zitten ze met hangende wangen en een blik op oneindig op de rand van je bed, omdat ze opeens helemaal geen zin meer in het leven hebben. Dan zit er een diepe depressie in zo'n mannenkoppie, en ze zijn dan ooknog in zichzelf gekeerd.

Dat zien klanten vaak niet aankomen, want die hebben meestal geen idee wat er in ze zelf speelt. Met seks is dat niet erg, ik help ze wel op weg, en ik zorg er stilletjes voor dat ze doen wat ze moeten doen. Dat gaat prima. Helaas heb ik alleen niet helemaal onder controle wat er gebeurt in de man, diep vanbinnen. Betere hoeren dan ik hebben daar wel greep op, maar ik ben het nu pas aan het leren.

Een collega die me mentort is ook neurowetenschapper. Die begint uit te leggen over alle hormonen en andere signaalstoffen die in het lichaam reageren op wat er gebeurt, en verklaart zo waarom klanten soms onverwachte dingen kunnen gaan doen. Daar heb ik best veel over geleerd, maar zo diep als zij gaat kan ik het echt niet volgen. Zelfs mensen die doceren over die dingen vinden het maar ingewikkeld.

Gelukkig zijn er andere collega's die het begrijpen op manieren die ik beter kan aanvoelen. Mijn grote mentor W heeft met elk bijltje wel gehakt, en dit kent ze dus ook. Ze noemt het "de douleur." Soms komt er een soort neerslachtigheid over de klant, en die gebeurt vooral als je wel wat bespeeld hebt, maar het niet helemaal doorgezet hebt zodat je ècht elk detail bespeelt. Half werk is maar niets, en zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Mannen zijn gemaakt om je op te drijven, jij bent gemaakt om hem af te remmen. Daar heb je in mijn werk niets aan, dus je kan hem nog weleens te makkelijk sneller laten gaan dan zijn lichaamsprocessen aankunnen. Dat zorgt dan dat er bepaalde dingen hoteldebotel gaan, en dat voelt voor hem dan alsof hij opeens ontnuchtert, en dan denkt hij dat hij ziet dat hij een dwaas is geweest die domme keuzes heeft gemaakt in zijn leven.

Je moet de spanning op laten lopen. Je moet je timing zelf bijhouden, en geen stappen overslaan in de klant opwinden. Dan zit je meestal wel goed. Maar de klant is uiteindelijk altijd koning, en je weet nooit honderd procent zeker wat er in hem gebeurt, dus soms kom je gewoon voor het blok te staan en kan het nou eenmaal niet perfekt. Dat gaat meestal goed, en soms niet. En soms heb je ook gewoon pech natuurlijk.

Als het een keertje gebeurd is, komt de volgende keer makkelijker nogeens. Hij heeft het gevoel echt nog wel in zijn achterhoofd, en mensen die verwachten dat ze zullen ontnuchteren, die ontnuchteren makkelijker. Het wordt iets wat zichzelf erger maakt. Bovendien gaat hij meteen van de seksmodus naar een mislukte nagloed, en je hebt dat niet makkelijk op tijd dóór. En dan merkt hij wel dat hij de verbinding met je kwijt is.

Bij vormen van sekswerk waarbij het de bedoeling is om even snel zijn dingetje te doen gaat het natuurlijk minder makkelijk mis. Maar als de klant naar mijn discrete konijnenholletje kwam, of als ik als escort bij hem kom, dan zit er een verdieping aan de ervaring waar het juist op deze manier mis kan gaan. Hoe dieper je de tijd neemt om te gaan, hoe makkelijker er in die diepte dingen zich gaan roeren.

Je merkt het natuurlijk alleen als je echt aan nawerk doet. In mannen zit ingebouwd dat ze vrouwen een plezier willen doen, dus ze gaan je niet laten zien dat ze opeens reuze terneergeslagen zijn. Die weten wel dat je je dat zou aantrekken. Je merkt het alleen als je met ze bezig bent, of als het echt zo'n beetje een instorting is en ze tegen tranen aanzitten. Veel vaker gaat een verdrietige klant met een fake glimlach je deur uit.

Dat is niet alleen akelig voor hem, maar het kost je ook klanten. Als een klant tegen je gaat zeggen dat dit de laatste keer was, of dat hij deze wip bedoelde als afscheid, dan weet je hoe laat het is. Dat komt eigenlijk altijd wel door de douleur. Dan moet je dat er niet bij laten zitten, want dan ben je een klant kwijt, en hij is er ook niet blij mee hoe dat gaat.

Tijdens je contact met klanten ben je altijd vooral bezig mee te gaan met wat de klant bezighoudt. Dat houdt in dat je vooral veel spiegelt. Je neemt veel van hem over, zijn woordgebruik, zijn enthousiasme, hoe joviaal hij wil of juist hoe afstandelijk hij wil blijven, en waar hij zich op concentreert. Zo heeft hij het gevoel dat hij wordt begrepen, dat hij wordt begeerd, en dat je een klik hebt.

Bij de douleur moet je dat helemaal laten varen. Als je óók een beetje melancholisch gaat doen, zelfs als je troostend vertelt hoe het allemaal ècht wel bijdraait, dan zinkt hij alleen dieper weg. Je wil juist op dat moment gewoon je vrolijke zelf zijn, en niet met hem meegaan. Je bent niet onaardig, maar je koppelt niet met zijn gevoel, want daarmee voed je het alleenmaar.

Het is net als bij een moeder met een sip kind. Als ze heel erg mee gaat leven met het verdrietje dan voelt het kind dat ook aan. Als moeder juist een dikke knuffel en een zoentje geeft, vertelt dat het allemaal nietzo erg is, en dan voorstelt te gaan knippen ofzo, dan voelt het kind ook aan dat het iets is wat ze achter kan laten, en dan is het verdrietje zo weer vergeten. Mannen zijn ingewikkelder natuurlijk, maar de douleur niet.

De stoffen in zijn bloed willen hem in zichzelf laten keren, en daarmee krijgen ze alleenmaar meer grip op hem. Je moet blijven communiceren. Het lijkt alsof je hem een ogenblikje voor zichzelf zou moeten geven, maar dat werkt helemáál niet. Hij moet juist opgevrolijkt worden, en de zelfversterking van de douleur moet worden verbroken. Dat is even iets wat wel ongemakkelijk kan aanvoelen, maar het is het echt waard.

Er zijn een paar dingen die heel goed werken, en dat is zonlicht, dus de gordijnen open, en koffie met veel suiker. Vooral de suiker is belangrijk. Je kan dus best een colaatje geven, maar dan moet het geen zero of diet zijn. Een neutje werkt niet, en die kan zelfs de boel veel erger maken. Hem een beetje laten bewegen, ookal is het maar even ergens anders gaan zitten, kan ook een boel uitmaken. Liefst ga je even met hem wandelen. Niet slenteren, maar goed doorstappen.

Goed, als het een korte boeking is heb je daar eigenlijk geen tijd voor. Dat is jammer, en je moet er ook niet aan gaan beginnen om dan een half uur aan je boeking vast te plakken om je klant uit zijn put te helpen. Dan blijf je bezig. Je geeft hem dus een zetje in de goede richting zoals het in je nawerk past, en dan moet je er maar op vertrouwen dat het wel terechtkomt. Je bent niet zijn psychiater!

Als je het een beetje opgevangen hebt is er nog een belangrijke valkuil, want mannen kunnen zich schamen voor hun douleur. Die voelen zich alsof ze zichzelf te kijk hebben gezet naar jou toe, en alsof ze hun macho kwijtzijn. Dat is onzin natuurlijk, maar mannen zijn op hun eigen manier heel onzeker. Ze moeten zich wel een houding kunnen geven, als je ze ooit terug wil zien.

Daarom is het belangrijk dat je even uitlegt dat je het snapt hoe hij zich voelt, en dat je weet hoe het zit maar dat hij er zich geen zorgen over moet maken. Dat trekt wel weer bij, en je zal zien dat het de volgende keer veel beter gaat. Maak dat je laat zien dat je het licht opneemt, en dat hij zich er niet voor hoeft te verantwoorden volgende keer. Hij moet zich welkom blijven voelen. Want dat is het belangrijkste van het vak.

maandag 10 april 2017

Antwoord op: Je moet je gevoel uitzetten

In interviews en getuigenissen van hoeren kom je regelmatig tegen dat er wordt gevraagd hoe ze de seks ervaren. De interviewer wil kunnen begrijpen hoe je seks kan hebben buiten het relatiedenken om, want heel veel mensen zijn daar nieuwsgierig naar, en kunnen zich het niet voorstellen. En dan komt er erg vaak een zinnetje over dat ze hun gevoel uitzetten, of even afstand van hun lijf nemen. Dat ze zich losmaken, of dat ze gewoon zichzelf emotioneel uitschakelen.

Als ik dan kontakt kan maken met degene die geïnterviewd is, omdat ik het toch even wil weten voor dit stukje, dan hoor ik in vijf van de acht gevallen dat het gewoon niet is gezegd, maar dat de journalist het kennelijk zo begrepen heeft, en in drie van de acht gevallen dat het ook echt is gezegd. Maar die waren het dan drie vragen later wel met me eens dat het eigenlijk niet laat zien hoe het echt is.

Want het is weer eens gevaarlijke onzin.

Het probleem zit hem erin dat het een hele vage manier van praten is. "Even je gevoel uitzetten" betekent namelijk niet een vast iets. Het is iets dat ermee temaken heeft dat je je gevoel even niet de baas laat zijn van wat je doet, omdat je gevoel een hinder zou zijn bij iets waar je mee bezig bent. Werk is nou eenmaal werk, en daarbij heb je een verantwoordelijkheid te nemen en een rol in te vullen, en die rol is nooit "iemand die emotioneel reageert."

Soorten gevoel uitzetten doen we allemaal wel. Soms is dat best heftig. Als een verpleegster kots moet opruimen zet ze ook even haar "gevoel" uit. Die is eventjes helemáál niet bezig met wat ze ruikt. Als een stewardess alles wat mooi en lelijk is naar haar hoofd krijgt van een passagier zet ze ook even haar gevoel uit, want de situatie moet eerst onder controle voor ze emotioneel reageert op al die gemeenheid.

Maar meestal is het heel klein. Als je in een winkel werkt laat je iedereen een grote glimlach zien, ook als je weet dat je straks door de regen naar huis moet, je pallets nog moet doen, en je langs je maandverband heen aan het lekken bent. Dan neem je voor je gedrag ook even afstand van je emoties, en laat je wat anders zien dan er vanzelf in je opborrelt. En zo gaat dat van receptionistes tot actrices, en van klusjesmannen tot dokters.

Er is alleen in het verwachtingsplaatje over hoeren nòg een manier, en die heeft temaken met hoe we denken over trauma. Helaas zit het beeld van het geknakte bloempje er flink in bij de mensen. En die geknakte bloempjes, die kunnen eigenlijk niet omgaan met de verschrikkelijk vieze dingen die ze in bed met hun afstotelijke, walgelijke klanten uithalen. Seks is namelijk gevaarlijk en maakt je ziel kapot, dus het moet wel heel luguber zijn om met zoveel seks te werken.

Dan krijg je zo'n onheilspellend beeld van meisjes die zo gek zijn geworden dat hun geest buiten ze treedt als ze dingen doen waar ze niet mee kunnen omgaan. Dan denken mensen aan ideeën zoals in The Wall van Pink Floyd, over vervreemding van jezelf, en emotioneel afstompen. De fantasie neemt weer een hoge vlucht, en daar gaat het altijd mis als mensen van buiten dingen over sekswerk gaan bedenken.

Er is geen reden om bij sekswerk je af te moeten sluiten van je gevoel. Maar je kan je ook niet laten léíden door je gevoel, want je moet de klant zijn illusie geven. Dus je laat je gevoel even je gevoel, en je doet je werk. Dat is wat je doet, zoals bij elke soort werk. Aan de andere kant is het onmogelijk om je klant aan te voelen als je je helemaal als een gedissociëerd slachtoffer voor de ervaring afsluit. Dus die soort van afsluiten kan weer níét.

De fout die wordt gemaakt heet een equivocatie. Dat is een drogredenering die wordt gemaakt door misbruik te maken van termen die verschillende dingen betekenen in verschillende konteksten. Er wordt iets genoemd, of meestal aangehaald, dat in bepaalde termen is geschreven of gezegd. Daarna wordt die uitspraak in een nieuwe kontekst geplaatst, waar hij iets anders betekent dan in zijn oorspronkelijke kontekst. Bijvoorbeeld:

Een veer is licht
Wat licht is, is niet donker
Dus veren zijn nooit donker


In dit geval is het de vage term "je afsluiten voor je gevoel" en alle afwijkingen daarvan, die onschuldig zijn bedoeld, maar dan worden geplaatst in een kontekst waar het een grote psychologische aandoening lijkt die je hebt als reaktie op iets verschrikkelijks. Daarvoor is het makkelijkste om maar gewoon de onschuldig klinkende uitleg te geven die iedereen gebruikt. Dat is alleen een uitleg met een dubbele bodem. En dat is geen toeval.

Het gaat er weereens om dat we afgebeeld moeten worden als geknakte wezentjes met een trauma dat zo zwaar is dat het lang, duur en tegen onze wil moet worden behandeld door een gespecialiseerd bedrijf. Dat is nieteens de bedoeling van de meeste interviewers. Die zoeken alleen naar het antwoord wat ze kennen, waarmee ze gerustgesteld zijn over dat ze het denkbeeld niet los hoeven te laten. Maar daarvoor gebruiken ze wel een antwoord dat veel voeten in de aarde heeft.

maandag 3 april 2017

Nawerk

Ooit schreef ik al over voorwerk, en ik heb genoeg geschreven over wat je doet tijdens de wip, maar het is ook belangrijk om goed nawerk te doen. Voorwerk is nodig om de klant goed binnen te brengen, en wat je doet tijdens de wip is om hem tevreden te maken, en dan is het werk eigenlijk af, en is hij blij met wat hij gekregen heeft. Maar nawerk is belangrijk omdat het je werk goed afmaakt, en dat zorgt voor vaste klanten.

Als je het alleen daarvoor doet kan het natuurlijk werken, maar ik vind dat wel iets liefdeloos hebben, en ik zou het eigenlijk ook niet de moeite waard vinden. Nawerk gaat erom dat je de ervaring voor de klant mooi afrondt. Voor hem is het waardevol, ook voor al die mannen die nawerk eigenlijk niet op waarde schatten. Die denken dat ze met vijf minuutjes meer seks beter afzijn dan met vijf minuutjes nawerk.

En dat is gewoon niet waar. Als je een wip netjes op tijd afrondt, en hem dan op zijn gemak laat uitzweten en aankleden, dan voelt hij zich veel minder afgeraffeld dan als je hem tien minuten extra seks geeft en hem dan snel de deur uit moet werken voordat je in tijdnood komt. En dat gevoel van afgeraffeld worden, dat zit de meeste klanten echt dwars als ze het hebben.

Mannen hebben sowieso de neiging om haast te hebben. Ze betalen een prijs die ze voelen. Daarom willen ze waar voor hun geld, en in de mannenkoppies betekent dat harde aktie vanaf het moment dat de tijd ingaat. Dat is niet echt waar hun behoeftes zijn, maar dat kan je ze toch nooit uitleggen. Helaas hebben ze het gevoel dat ze hun tijd zo vol mogelijk moeten proppen, en dat is jammer.

Vooral omdat ze daarmee zichzelf de hele tijd afleiden. Ik kan een vent in elke tijdsduur die ik aanbied mooi waar voor zijn geld geven. Ik ben sowieso de baas in bed, ookal laat ik dat de klant niet voelen, en hij zou erop moeten vertrouwen dat ik wel in de gaten hou hoe het gaat met de tijd. Helaas denken veel mannen toch dat als ze niet de hele tijd opletten, ze dan wat tekort gaan komen. En haastige spoed is zelden goed.

Die haast krijg je er wel uit als je hem het gevoel geeft dat de tijd vol genoeg is, maar vooràl door hem te laten zien dat jij van aanpakken weet, en tòch niets afraffelt. Dat is de eerste keer moeilijk, maar bij klanten die terugkomen is er meestal veel meer rust als je ze de vorige keer het gevoel geeft dat je de tijd hebt genomen. Zelfs Hookers-klanten weten dat dat goed is, en die waarderen in hun recensies als je geen haastig gevoel geeft aan je klant.

Het is dus verstandig om wat aan nawerk te doen. En nawerk is niet eens iets heel moeilijks. Je hoeft het eigenlijk vooral te laten gebeuren. Natuurlijk hoort daar aanmoedigen en aanvoelen bij, maar je hoeft zelf er nieteens de leiding mee te nemen. Na de beurt komen mannen een beetje los, en je moet ze daar een beetje ruimte voor geven. Meestal is het alleen nagloeien, met soms pillowtalk of gewoon op adem komen en de wereld een beetje lichter zien.

Soms komt hun fantasie een beetje los. Dan is de ergste druk van hun seksuele behoefte af, en dan gaan ze er wat speelser mee om. Als je geluk hebt vertellen ze daar wat van, en dan krijg je wat te zien van watvoor behoeftes ze hebben naast gewoon seksen, maar meestal zie je het alleen aan hoe ze zich gedragen, en hoor je het aan welke woorden ze kiezen. Dat is heel nuttig voor de volgende keer, want daar kan je dan mee spelen.

Dat moet je discreet doen. Na de beurt voelt zo'n vent zich bevrijd, en hij is dan helemaal niet meer bezig met gereserveerd zijn. Als je laat merken dat je hem bekijkt, klapt hij natuurlijk zo weer dicht. Je wilt juist dat hij kan genieten van de losheid en de vrijheid van het bevredigd zijn. Laat hem maar even naturel zijn, en probeer daar ook naturel mee om te gaan. Dat is meestal het beste.

Als je ècht weet wat je doet kan je natuurlijk ook meer doen. Je kan hem iets meegeven om over na te denken. Dat moet je voorzichtig doen, want je wil die kwetsbare stemming niet verprutsen, maar een goed gekozen opmerking kan hem bijblijven zodat hij de volgende keer bij je terugkomt met een opbloeiend idee waarvan je de kiem geplant hebt. Vooral met klanten die je langzaam los moet krijgen is dat soms heel goed.

Nawerk is niet alleen voorwerk voor de volgende keer. Sommige klanten hebben ook echt even bijsturen nodig. Soms komen ze in wat W "de douleur" noemt, en die moeten even goed nagewerkt worden om zich toch nog lekker te voelen. Ik heb daar al eens over geschreven. Maar over twee weken kan ik daar wel nog een stukje aan besteden, want intussen heb ik toch wel meer gezien wat daar allemaal aanvastzit.

Je werk is in ieder geval niet klaar zodra het tuitje vol zaad zit. Je klant ziet het misschien wel zo, maar zo werkt het gewoon niet. Je bent nog steeds bezig met je dienst. Je bent niet tijd aan het verspillen, want het is gewoon een stuk van het werk. Ook naliggen hoort bij seks, en ookal heb je daar in de praktijk geen tijd voor, je kan in elk geval wel het belangrijkste van het naliggen voor elkaar krijgen.

En dat belangrijkste is dat de klant mooi nagloeit. Een heftige ervaring die dan meteen in een lelijk, haastig licht wordt gezet, die is een domper. Je wilt niet dat hij afknapt, en dat kan je al voorelkaar krijgen in een paar minuutjes. Een warm afscheid, dat je hem rustig laat aankleden terwijl je nog met hem praat en met hem bezigbent, dat is belangrijk. Je wil dat hij zich welkom voelt, want als hij het gevoel krijgt dat hij dat niet méér is, voelt hij zich ook meteen alsof hij de hele tijd al niet welkom wàs.

Nageilen is anders dan voorgeilen. Een man is met voorgeilen bezig om vooruit te lopen op dingen. Er is slechte spanning die met goede spanning moet worden weggedreven. Voorgeilen moet ergens heen. Nageilen is nadat de spanningsbubbel is geknapt, als er even intense tevredenheid moet worden gemaakt. Die tevredenheid komt niet helemaal vanzelf, en je bent juist bezig om de klant zo soepel en glad mogelijk de spanning in zijn lijf af te laten rijden, zonder er nog iets aan op te laten vlammen. Het is andere techniek.

Zelfs nadat hij weg is kan je nog wat nawerk doen. Sommige klanten waarderen een SMS achteraf heel erg, al moet je dat meestal laten vanwege de vrouw thuis, of gewoon omdat je anders een onbetaalde chatrelatie krijgt. En natuurlijk is het nuttig om even na te denken over wat je nou hebt gezien aan je klant. Soms om te zien hoe de klant is, zodat je volgende keer meer maatwerk levert, en soms om gewoon even naar jezelf te kijken.

Nawerk is niet het meest spannende stuk van het werk, en het is ook iets wat heel gevoelig is voor hoerenluiheid, dus je laat het makkelijk zitten, maar het kan wel het verschil maken tussen een vaste klant en iemand die aanloop blijft. Puur zakelijk is het dus een goed idee om goed nawerk te doen, en het betaalt zich dubbel en dwars terug. Maar eigenlijk doe ik het daar niet om. Ik wil gewoon een goede hoer zijn, en daarbij hoort zorgvuldigheid en vakvrouwschap.

maandag 27 maart 2017

Antwoord op: Maar ik ken mensen die...

Het is schering en inslag als je probeert te praten over hoe de hoererij is. Je bent uit aan het leggen hoe het werkt, hoe de klanten zijn, hoe je moet omgaan met alles wat bij het werk komt kijken, en een buitenstaander spreekt je tegen, want die beweert óók inside kennis te hebben, van mensen die ze kent. Ik krijg het niet alleen in mijn mail en mijn reacties, maar ik zie het ook gebeuren bij andere meiden die online discussiëren op forums, Facebook en Twitter.

Die "kennis" die ze van die mensen krijgt is dan toevàllig precies het misèreverhaal wat de media de hele tijd opdringen. Als je een beetje doorvraagt, en daar zijn sommige meiden heel goed in, dan raakt het verhaal in een knoop omdat er een tegenspraak in blijkt te zitten. En die komt meestal omdat die "kennis" niet bestaat, en de "mensen die ze kent" verzonnen zijn.

Het is erg doorzichtig als je in het vak zit. Je weet hoe het eruitziet, en de verhalen die je hoort hebben niets te maken met hoe het is. Je weet dus al meteen dat je voorgelogen wordt. Als je één op één discussiëert is dat meteen duidelijk. Als je op een forum, op Facebook of op Twitter zit kan dat natuurlijk niet zomaar gezegd worden. Dan moet je laten zíén dat het zo is.

De drogreden die hier wordt gebruikt is de "ad verecundiam" redenering, die erom gaat dat je uit autoriteit spreekt. Daarom moet er iemand worden verzonnen die ze die autoriteit geeft, want anders klinkt het heel raar als je als niet-hoer een hoer gaat vertellen hoe hoererij werkt. Zover denken ze dan nog door, en niet dat ze met hun verzonnen vriendin niet ècht inkijk hebben hoe het is, en dus vanzelf wel nat zullen gaan.

Maar mensen willen gelijk krijgen, ook als ze dat gelijk niet hebben. En toegeven dat ze eigenlijk niets van de hoererij weten, maar er wel een mening over hebben, dat is voor sommige mensen niet te verteren. Dan gaan ze liever bluffen met een vriendin die niet bestaat, omdat ze hopen dat de hoer tegenover ze ook bluft. Want hoeren zijn geknakte dingetjes, en daar moet je met een beetje bluf wel van kunnen winnen.

Nou ja, dat werkt dus niet. Jammer dan! Als je ècht iemand had gekend, had je juist méér geweten, en méér argumenten gehad, en hoefde je niet te zeggen dat je iemand kende, en dat ik dùs respekt voor je mening moet hebben.

donderdag 23 maart 2017

Een caravan en kleurenstalen

Er moet maar weer een nieusstukje komen, want het moet maar weer. De media-oorlog tegen sekswerk staat niet stil, en ookal kan ik er weinig tegen doen, ik kan tenminste vertellen wat er gebeurt. Met een klein beetje duiding voor de mensen die niet zelf kunnen zien wat er allemaal achterzit, ookal vind ik het steeds moeilijker te begrijpen hoe mensen dat niet gewoon zelf kunnen zien. Ik behandel niet alles, want anders zou ik elke week een flink nieuwsstukje moeten schrijven.

Caravan op het Plein in Den Haag
Er zijn tegenwoordig veel publieke manifestaties door de mensenhandelindustrie. Vaak afgetrapt door de Nationaal Rapporteur, en erop gericht om politieke druk uit te oefenen. Die dingen beginnen danook meestal in de politieke buurt van Den Haag. De mars met zwarte hemden werd door Dettmeijer afgetrapt op het Lange Voorhout, en in de parallelstraat langs de Hofvijver stonden later de billboards van Comensha, waarop in sjaaltjes verpakte modellen gefotografeerd stonden met zielige verhaaltjes erbij.

Maar je kan nog een stapje dichter bij de Tweede Kamerleden komen. Zo vond het congres Andere Kijk Op Prostitutie plaats ìn het Tweede Kamer gebouw. Deze week stond er iets op het Plein, tot en met deze vrijdag te zien. Het is een caravan die bedoeld is om mensen "bewust te maken" van mensenhandel. Het is een attractie, in de stijl van de escape room. Dat is een spel waarbij je door puzzels op te lossen uit een gevangenis moet ontsnappen.

Ik wist meteen dat het mis zou zijn, want het komt van het CKM, een dochterbedrijf van Fier Fryslan. Toch bedacht ik opeens hoe goed het zou werken als spel: Je neemt een caravan die één groot ballenbad is, en je vertelt dat de sleutel om te ontsnappen ergens tussen die ballen ligt. Er is een knop op de muur met "politiehulp inroepen" of "mensenhandel-hulpverlening" erop, en als je die indrukt komen er nog badkuipen vol met ballen extra uit het plafond. En er ìs eigenlijk geen sleutel. Maar de deur zit danook niet echt op slot.

Dat was echt een geweldige metafoor geweest, maar dat wil het CKM natuurlijk helemaal niet. Dus het is vooral een circusstunt om politici te laten zien hoeveel de mensenhandelmythologie lééft in de samenleving, en om goedkoop te kunnen scoren. Dat ging een beetje mis, want de eerste kluns die dat deed, werd aan alle kanten bespot, tot en met GeenStijl. Helaas wel op de verkeerde manier, maar afentoe komt KanStaandPijpen nog even precies de zere plek aanwijzen:



Schadelijke bewustwording
Die bewustwording die ze nastreven is natuurlijk onzin. Het is een mythisch verhaal er bij mensen inpompen, zodat die geld gaan geven aan de zieligheidsindustrie en het goedvinden als de verbiedertjes komen razzia'en. Aan de resultaten kan je al zien dat het slecht is. Helaas wordt het door bijna iedereen als iets goeds gezien, want de meiden als slachtoffers zien is goed voor ze. Nou ja, niet dus.

Maar als er dan een discussie over in de media komt, die tenminste laat zien dat er nogal wat vraagtekens bij komen als je even goed nadenkt, dan vind ik dat wel een koppeling waard. Nee, dit zie je niet in de Nederlandse media, maar nu en dan komt Laurens Buijs in de krant, en die doet er goede dingen. Ik vind het belangrijk om dit Engelse artikel even te koppelen, juist omdat het de twee kanten naast elkaar zet, en je dus kan zien wie er nuchterder nadenkt. Ookal ontbreken er wel stemmen die ik er graag bij gezien had.

A-Kwartier
Vroeger had je in het A-Kwartier in Groningen raamprostitutie. Niet elke meid kon daar aarden, want je zit er dichtbij Duitsland, dus je moet daarmee concurreren. En Duitse meiden zitten ook in de knel. Toeristen zag je er ook niet. Maar het werkte wel, en sommige meiden vonden het helemaal de goeie stek voor hen. Maar ja, zoals in heel Nederland moet alles kapot in de business, dus ook in Groningen werden de meiden weggejaagd door de overheid.

De buurt verloedert nu dus. Dat zie je ook overal waar we worden verdreven, en Groningen is daar geen uitzondering op. De gentrificatie van de buurt gaat niet vanzelf. Je kan een buurt wel leegjagen, maar dan heb je hem alleen guurder en levenlozer gemaakt. Doe je niets, zoals Amsterdam bijvoorbeeld, dan komt het alleen vol met andere bedrijfjes die kunnen overleven in een gure buurt. En dat willen ze nou juist niet.

Het idee van de buurtvereniging was om de buurt duurder te maken. Zogenaamd om er zelf beter te leven, maar je hoeft niet lang na te denken om te zien dat het eerder om hun huizenprijzen gaat. Zoals in alle steden waar we weggejaagd worden. Zonder hoeren in de buurt verkoopt je huis beter, want de kopers zijn ook gelovigen in de hoerenhaat die door onze maatschappij heenzit.

Er wordt dus een beetje goedgepraat dat het met de verloedering, waar de hoeren natuurlijk altijd de schuld van kregen, alleenmaar erger is geworden sinds ze weggejaagd zijn. Nu de hoeren wegzijn, wil de gemeente wel in de buurt investeren. Zolang er maar geen studenten komen te wonen, want daar hebben we ook een hekel aan. Al begrijp ik echt niet goed waarom.

STL
Ik lees nu en dan op Hookers. Niet vaak, want het maakt me zo depri om te zien dat zoveel van die mannen geloven in de mythologie. Ze zouden echt beter kunnen weten, maar ze vinden het makkelijker om gewoon de slachtofferverhalen te geloven en dan tevreden met zichzelf te zijn omdat ze zo mooi afsteken bij het monsterbeeld wat er van klanten wordt geschetst. Er zijn een handjevol mannen daar die wèl nadenken, en daarvan is STL er eentje.

Die heeft over hetzelfde onderwerp als ik een paar weken geleden aansneed een goed en indringend stukje journalistiek geschreven. Daar heeft hij eigenlijk een betere hoek mee aangesneden dan ik. Ik schreef alleen over mijn kijk op wat ik las, vanuit mijn eigen kijk, en vanuit mijn kennis die ik uit ervaring heb. Hij heeft echt het stukje zelf ontleed, en is echt op hùn argumenten ingegaan. Dat is veel sterker. Lees het maar, het is ècht de moeite waard, en ik waardeer het erg dat hij er zo werk van heeft gemaakt.

My Red Light
Het "nieuwe concept" van een bordeel zonder pooiers, dat door sekswerkers, maar niet echt dóór de sekswerkers zèlf, zou worden gerund, is een bedrijf dat nogal wat te doen heeft. Meiden vinden die erin geloven is al lastig, want die haken af als ze merken hoe onrealistisch en betuttelend het bestuur is, maar je moet ookmaar zien dat je aan alle idiote gemeenteregels voldoet, en de belasting moet maar geloven in wat je voorstelt. En iedereen wil geld zien.

Maar dat staat in de krant niet centraal. Daar gaat het om binnenhuisarchitekten, die het over hun kleurkeuze hebben. Die man moest eerst even rechtgezet worden over dat je geen "lichte kamer" wil als je een klant in de goeie bui wil hebben, en hij is uiteindelijk maar met de bekende bordeelkleuren doorgegaan. Hij vond de tegels op de Wallen maar viezig, maar ook zijn ontwerp is betegeld, want dat moet van de gemeente. Tot één meter zestig hoog, want zo hoog denken ze dat het sperma tegen de muren klotst.

Over de bedden zal hij ook nogwel wat te horen krijgen. Hij vindt de eenpersoonsbedden die standaard zijn maar niets, en wil grotere werkbedden hebben. Maar achter de ramen wil je niet dat je een groot bed hebt. Dat is meer verschoonwerk, en het lokt een klant uit om even lekker na te gaan liggen. Je wil dat het te klein is daarvoor, en je wil tegelijk tegen de muur kunnen leunen en je kont over de rand hebben hangen. Hij wil het wiel opnieuw uitvinden.

Dit soort berichten laten voor mij telkens weer zien hoe onrealistisch het idee is dat de mensen over sekswerk hebben. En dit zijn mensen die er echt voor betaald worden om erover na te denken. Ze leven in een waan, en dat moet dan voor de hoeren gaan bepalen hoe het bordeel wordt gedraaid, want zelf kunnen we dat niet. Zogenaamd, want als er wel meiden zelf bordelen gaan runnen, is de politie er als de kippen bij om te sluiten en op te pakken.

Neploverboy in de krant
Trouw schreef een stukje in de krant dat een interview zou zijn met een loverboy. Het verhaal is emotioneel en vaag, met rare draaien en met een hele rare kijk op prostitutie. Er wordt niet doorgevraagd door de interviewer. Er wordt ook duidelijk niets gecontroleerd. Er is ook geen kijk door iemand die wèl wat van de business weet als wederhoor. Het is alleen een verhaal, in de krant gezet op zo'n manier dat het lijkt alsof de journalist zijn werk wèl heeft gedaan, en in ieder geval wat heeft gecheckt.

Dit is geen journalisme. Dit is shocken om het shocken, met een onderwerp wat politiek heel veilig ligt. Dit was makkelijk kolommetjes vullen en mensen een geil plaatje voorhouden. Bovendien ligt het altijd lekker om buitenlandse jongens weg te zetten als pooiers van blonde meisjes, want dat sluit zo mooi aan op de zieligheidsmythologie van de White Slavery Rings, en tegelijk op het racistische populisme wat maar niet ophoudt met groeien in de politiek.

Ik kan alle fouten en rariteiten aan gaan wijzen, van de vreemde geldstromen en onduidelijke "investeringen" tot de schaal van de groepen waarin de loverboys zouden werken, die ook nergens terugkomt behalve in boekjes zoals van Maria Mosterd of zulke oplichtsters. Het heeft met de realiteit niets temaken. Maar over pooiers heb ik nu al zoveel geschreven, dat ga ik niet nogeens herhalen. Dit stukje is alweer lang genoeg.

Proud in de krant
Yvette Luhrs van belangenvereniging Proud timmert goed aan de weg. Ze kan mooi optreden op TV, en spreekt goed, maar ze verstaat ook de kunst om goede kranteninterviews te houden. Dat is ook niet makkelijk, vooral niet als je aankomt met een verhaal waar de journalist tochwel huiverig voor is. In dit artikel vind ik haar sterk overkomen als ze uitlegt dat het in Nederland allemaal niet zo tolerant en goed geregeld is als we soms graag doen alsof.

Terre des Hommes lokt uit
Eigenlijk hoort het niet op mijn blogje, omdat het niet over prostitutie gaat. Nou ja, nòg niet over prostitutie gaat. Want zoals altijd met ditsoort dingen wordt het eerst op verguisde mensen in verguisde landen gedaan, en komt het nadat dat geaccepteerd is, stapje voor stapje dichter bij huis. En het aanzetje kan je al door zien schemeren in dit artikel.

Het gaat over een zieligheidsbedrijf dat probeert om mannen op internet uit te lokken tot sekschats met een lokprofiel. Dat begon ooit met een profiel dat heel duidelijk om een kind ging, maar dat is steeds dubbelzinniger geworden omdat de oogst sinds het begin al heel slecht is. Er zijn namelijk erg weinig mannen die op kinderen vallen, en daarvan is er maar een heel klein deel dat er ook ècht wat mee wil doen. Want mensen die aangetrokken zijn tot kinderen, zijn niet meteen monsters.

Om de aantallen wat op te krikken zijn ze dus met steeds onduidelijkere profielen gaan uitlokken, en inplaatsvan te zoeken op prostitutiesites, waar het niet lukte, zijn ze meer in de sexchats gaan zitten op zoek naar ageplayers. Dat zijn mensen die graag doen alsof ze een andere leeftijd zijn. Vooral jonger. Dat is een heel eigen stukje waard wat daarachter zit, maar laat het vooral duidelijk zijn dat dat nog lang géén kinderverkrachters zijn.

Iedere keer dat ze iemand weten te foppen, en hem uitlokken tot een sekschat, dan maken ze hem aan het schrikken door te onthullen dat ze eigenlijk een bedrijf zijn dat heksenjaagt, en dat ze hem volgende keer zullen aangeven. Dat is natuurlijk "volgende keer" omdat ze zelf zo'n man proberen uit te lokken en op te geilen, en dat maakt de schuldvraag heel moeilijk. Bovendien kan je nog niet veroordeeld worden voor een misdaad die niet echt heeft bestaan.

Nòg niet. Want zoals in het artikel al staat, er is een wet in voorbereiding waardoor een mens al gestraft kan worden voor iets wìllen. We zitten al jaren steeds dieper in de politiestaat, en het is weer een stapje verder als deze wet erdoor komt. Eigenlijk verbaast het me dat dit artikel over zulke misbruiken van bevoegdheden jubelt, want de Eerste Kamer moet nog overtuigd worden dat er ècht geen misbruik zal worden gemaakt van de enge bevoegdheden in de wet.

De politie staat er in ieder geval al klaar voor. Zoals je de mensenhandelsmeris in het artikel al wordt geciteerd, bedrijven zoals Terre des Hommes, die natuurlijk in samenwerking zijn gegaan met Fier Fryslan, kunnen dingen doen die de politie niet mag, en dat vindt de politie maar wàt handig. Een lijst krijgen met onzedelijke mannen en die bespioneren en op een verdenkingslijst houden mag namelijk wèl van de wet. Nou ja, het is niet verboden genoeg om het niet te doen.

Jolanda de Boer
Tenslotte een groot artikel in Trouw over Jolanda de Boer, een hoerenspecialist van het OM. Die is wel vaker op mijn blogje langsgekomen, als ze weereens vroom het loverboy-evangelie predikte. Waar ze een paar weken geleden nog vol OM-autoriteit kwam vertellen dat een grote meerderheid van de prostituees uit de Hongaarse stad Sliven komen, is ze nu opeens op de hoogte dat ze al járen weg zijn, ookal zijn ze in werkelijkheid langer weg dan de vier jaar die ze hier beweert.

Waarom de Hongaarse meiden weg zijn, dat weet ze niet. Dat zou ze aan die meiden zelf hebben kunnen vragen, maar de Boer heeft nooit veel opgehad met de meiden zelf laten zeggen wat ze willen. Als je het wil weten, het is omdat de Hongaren rijker zijn geworden zodat thuisblijven meer loont, de kosten daar hoger zijn geworden zodat het prijsverschil minder groot is, en de Roemenen armer zijn en dus meer gemotiveerd dan de Hongaren. Die concurreren de Hongaren dus weg.

De journalist vindt bewijs door te kijken naar de cijfers van Comensha. Ik vind het een raar stuk van het artikel om opeens bewijs voor te gaan zoeken, want de veel twijfelachtigere verhalen die de Boer opdist worden zonder kritiek opgeschreven. Bovendien is bewijs zoeken bij Comensha sowieso een raar idee, want die vermijden het om bewijs te moeten hebben voor de cijfers die ze turven.

Comensha zelf komt ook aan het woord, tenminste de baas daar, Ina Hut. Als Comensha wordt geconfronteerd met de onzin die ze verspreiden, piepen ze altijd dat ze ook alleenmaar doen wat er van ze gevraagd wordt, vermoedens optellen en dan doen alsof dat een beeld geeft van wat er ècht aan de hand is. Hier is dat anders. Hut zegt vanaf haar geïsoleerde ivoren toren dat het probleem véél groter is dan uit haar opgeklopte cijfers blijkt. Maar hoe ze dat kan weten, dat vraagt de journalist niet.

De Boer doet alsof de Hongaarse meiden zijn doorgetrokken naar België en Duitsland. Die "signalen" waar ze het over heeft zijn mediahypes die Nederlandse spookverhalen kopiëren in Duitsland, waar ze Nederland heel hard achterna gaan, en verouderde tellingen uit België, waar ze nog niet zo georganiseerd zijn. Al verandert dat wel nou dat Fier daarheen wil gaan uitbreiden. Dat is de kwaliteit van haar informatie.

Zoals altijd komt de Boer met het beeld van het misleide zigeunermeisje dat niet beter weet, en als geknakt dingetje wacht op redding door de helden van het OM. Niet naar luisteren, want ze zeggen alleenmaar dat ze iets willen en mondig zijn, eigenlijk zijn ze bange schepseltjes waar wij wel even voor spreken. Want bij het OM is er de kènnis van hoe het is, en die kennis kan je niet tegenspreken met je domme idee over wat je zelf wil.

Ook hier wordt weer zielig gedaan door het OM. Ze hebben namelijk heel hard gewerkt om voorbewerkte rechters en verlaagde drempels voor veroordeling te regelen bij de politiek, maar nogsteeds betekent dat niet dat ze altijd hun zin krijgen. Hebben ze een veroordeling op emotie langs een rechter geprutst, dan klapt het feest alsnog in hoger beroep, alleenmaar omdat het bewijs rammelt of er gewoon niet ìs. En dat vindt de Boer maar niets.

De afsluiter is een zaak die wordt opgeschreven alsof het duidelijk is. Een zaak die zonder bewijs voor de rechter wordt gelegd, en ondanks dat niet meteen kansloos is. Want bij mensenhandel wordt er regelmatig veroordeeld zonder dat bewijs. Het artikel klinkt neutraal, maar alleen als je niet zorgvuldig leest. Want de journalist, die heeft al geoordeeld. En na de rest van het artikel weet hij ook hoe hij jou laat oordelen.

En de zaak aan het eind van het artikel? Die zaak die als voorbeeld wordt gebruikt om te laten zien dat het zo moeilijk is om een veroordeling te krijgen, omdat het gaat om het woord van de één tegen het woord van de ander? Die man is veroordeeld tot jarenlange gevangenisstraf natuurlijk. Want de rechter wil een "signaal afgeven dat deze vorm van mensenhandel nog steeds vaak voorkomt." Het OM doet wel zielig, maar krijgt wel gewoon zijn zin.

maandag 20 maart 2017

Ingezonden: Lesbisch en hoer

Vandaag heb ik weereens een ingezonden stukje. Het is kort maar krachtig, en het vertelt zijn eigen verhaal.

Ik ben ... en ik ben 33 jaar. Ik ben een vrouw en ik val alleen op vrouwen. Ik heb nooit wat voor mannen gevoeld. Ik werd kapster en op de kapperschool ontdekte ik lesbische relaties. Ik wist meteen toen dat ik lesbisch was. Ik vind mannen ook niet aantrekkelijk. Ik heb met vrouwen echte relaties. Ik ben met de liefde en de romantiek bezig. Ik heb ook lesbische seks maar dat vind ik een minder belangrijk iets in een relatie. Ik heb mezelf leren kennen en ik weet dat het zo voor mij is. Ik hoef niet nog lesbische seks te ontdekken. Veel partners denken dat ik nog lesbische seks moet ontdekken. Dat denken ze omdat ik binnen een relatie alleen seks heb voor liefde en niet voor geilheid. Ik masturbeer wel. Ik ben ook Dame Van Plezier. Ik heb dit werk gekozen omdat het goed bij me past. Ik word alleen verliefd op vrouwen maar mannen passen beter bij mijn lijf. Dat hou ik maar stil. Ik weet vanaf school af dat ik beter kan vozen met mannen en toch dat ik niet op ze val. Ik ging het werk natuurlijk doen voor het geld. Om groter te wonen. Mijn partner van toen werkte niet. Zij wou niet weten wat ik deed voor het geld. Het is goed voor mij. Ik voel me kiplekker bij mijn werk. Het doet me niets in mijn relatie want ik heb niks met mannen. Ik word nat van aan mezelf te denken. Ik kijk naar mezelf en ik zie een hete teef die nat en heet is. De man daar denk ik niet eens aan. Ik werk niet zoals jij. Jij werkt de mannen niet af. Jij gaat echt met ze bezig. Ik geef ze een hete teef om te pakken. Daar betalen ze ook voor. Dan ben ik ook bevredigd. Mijn ziel is lesbisch maar mijn lichaam is straight. Ik zie het gewoon als een dildo van vlees en bloed.


maandag 13 maart 2017

Antwoord op: Maar de rechter zegt...

Dit stukje had eigenlijk meteen moeten komen na mijn stukjes over hoeveel je moet geloven van wat de politie zegt, en hoeveel er waar is van wat het Openbaar Ministerie allemaal beweert. Dat lag in de planning, maar het was een groot probleem dat ik moeite had om genoeg informatie te verzamelen. Het OM en de politie zijn enorme organisaties, maar zoveel rechters zijn er helemaal niet.

Iedereen in mijn netwerkje van collega's had wel politiemensen als klant, en OM'ers hadden er meiden ook nog wel, zelfs rechters willen ook seks, maar in mensenhandelzaken gespecialiseerde rechters hadden we nergens in bed. Ik denk niet dat ze echt handelen naar wat ze prediken, maar er zijn er gewoon te weinig, en ik denk dat ze ook niet voor mondige meiden zullen gaan. Dus dat moest allemaal via-via, dus dat kostte gewoon heel veel tijd.

En waar je het kan hebben over een duidelijke cultuur bij het OM en bij de politie, bleek het veel ingewikkelder te zijn bij rechters. Er zijn namelijk zat dingen waar ze allemaal ongeveer op dezelfde manier denken, maar er zijn ook juist weer heel veel verschillende karakters, en die hebben allemaal weer andere manieren om hun werk te doen. Het bleek gewoon te ingewikkeld te zijn om op dezelfde manier het rechterswereldje te beschrijven.

Bovendien is het veel moeilijker om te zien hoe de cultuur is als elke rechter zelf zijn stempel drukt, en je geen hierarchie van rechter-managers hebt waardoor het rechteren wordt voorgeschreven. Ze mijmeren wel wat, maar de cultuur is veel losser. Ik heb dus moeten vertrouwen op wat ik las óver rechters in de OM-krantjes, op wat ik las in de nogal oninformatieve rechterskrantjes, op de paar rechters die ik als klanten heb, wat mensenhandelrechters zelf in de pers zetten, en vooral heel veel van advocaten.

Die advocaten zijn een vreemde groep. Aan de ene kant hebben ze een heel idealistisch beeld van de rechtspraak, en zijn ze helemaal overtuigd van de eerlijkheid en de puurheid van het rechtssysteem dat eigenlijk helemaal vertrouwt op de eerlijkheid van rechters. Aan de andere kant hebben ze wel allemaal door dat die rechters eigenlijk dat vertrouwen niet waarmaken, en vooral op hun eigen vooroordelen afgaan. Die spagaat zien ze zelf liever niet.

Wat ik telkens terug hoorde komen bij die advocaten was, dat je moet proberen om die vooroordelen van die rechters voor het voordeel van je cliënt te gebruiken. Ze zeggen het liever niet zo, en ze spreken je ook tegen als je het zo tegen ze zegt, maar daarna komen ze er wel weer zo dicht mogelijk bij terug. Als je het iets anders noemt dat positiever klinkt dan zijn ze het wel met je eens. En ze weten precies hoe die vooroordelen liggen. De succesvolste advocaten zelfs per rechter.

Dat geldt natuurlijk ook voor het OM, daar kon je in mijn stukje over die organisatie al over lezen. Dat zorgt er natuurlijk samen voor dat rechters nóóit iets tegenkomen dat tegen hun vooroordelen ingaat. En dat helpt niet, want zo bevestig je eigenlijk zaak voor zaak, dossier voor dossier, die vooroordelen in het hoofd van zo'n rechter. Dat is ook waarom rechters het idee hebben zo'n overzicht over de maatschappij te hebben. Het ego en het zelfvertrouwen over hun overzicht is enorm. Niets spreekt ze tegen. Behalve soms een verdachte, en die krijgt er extra straf voor.

Voor de meeste rechters geldt dat ze vooral bezig zijn met een zaak eerlijk afhandelen. Zoals het hoort, en zodat iedereen krijgt wat hij verdient. Er zit dan wel weer verschil tussen rechters die juist elke zaak apart bekijken als de zaak van die paar personen die echt betrokken zijn, en de rechters die het liever zien in een brede context waarbij ze niet alleenmaar met die paar mensjes bezig zijn, maar de hele samenleving aan het bijsturen zijn.

Die eerste vind ik goed, die tweede vind ik fout. Je bent als rechter alleen bezig om iemand recht te doen, en als je je wil aan de samenleving op gaat leggen, ookal is dat uit idealisme, is dat al fout. Maar als je het rechtdoen aan iemand die aan je is overgeleverd gebruikt, om die mens als gereedschap te gebruiken om de samenleving te boetseren naar wat je wil, ben je gewoon helemaal verkeerd bezig. Mensen zijn geen gereedschap.

Rechters doen twee dingen in hun werk. Het eerste is kijken of de vereisten voor het gebruik van een wet wel zijn voldaan. Zijn alle bestanddelen van een wet wel ingevuld door de partij die die wet wil gebruiken, en is dat invullen wel onderstreept door zoveel bewijs als er is voorgeschreven? Dat is wat ze het "technische deel" van een rechtzaak noemen. Dat zien ze als heel streng door de wet opgelegd, ookal lijkt dat alleen zo in het kader van de vrijheid die ze verder hebben.

Het tweede wat ze doen is waar ze het echt voor doen, waar ze echt bij in hun element komen: de barmhartige vader zijn, die de trotsen hard straft en de deemoedigen genade schenkt. Of eigenlijk is het meer een moederrol. Het OM is strenge papa, de rechter de meelevende mama, de verdachte het stoute kind en de advocaat het brutale buurjongetje dat een verhaal ophangt voor zijn vriendje omdat het kind zelf niet brutaal durft of kan zijn tegen zijn ouders.

Die verdeling van rollen wordt door veel strafpleiters, ook die waar ik mee te maken heb gehad, geaccepteerd en zoveel mogelijk gebruikt. Als ik zelf me voordoe als een berouwvol, zielig meisje, dan zal de rechter zacht voor me zijn. Maar ook de argumenten die me vrijpleiten moeten worden genoemd. Dat doet de advocaat voor me, zodat het lijkt alsof ik dat zelf niet zeg. Dat zou mijn zielige plaatje verstoren. Mama de rechter moet medelijden krijgen, en brutale kindjes wekken dat niet op.

Natuurlijk wordt dat het ergst in zaken rond prostitutie. Je hebt daar een héél wankelend denkbeeld bij de rechters, en dat is een denkbeeld waarvoor ze hebben geleerd, en waar ze trots op zijn dat ze nu specialisten zijn. En als jij dan laat zien dat ze geloven in sprookjes, dan zet je de rechter voor schut. Als je zo brutaal bent, word je ooknogwel veroordeeld als er helemaal niet aan de bewijsvereisten is voldaan.

Het maakt niet uit of het klopt wat je zegt. Een rechter kijkt naar jouw houding. Als jij niets verkeerd gedaan hebt, en je laat zien dat je boos bent over dat het OM je toch in de gevangenis wil stoppen, dan ben je niet nederig, en dan gaat de rechter je wel even een lesje leren. Als je zit te janken en klaagt dat je niet kan slapen van de schuldgevoelens, dan krijg je sneller dat de rechter beslist dat je het niet gedáán hebt.

Er zijn nu vast veel lezers die vinden dat ik veel te ver ga, en het veelteveel karikaturiseer, maar ga zelf maar eens kijken of het klopt. En als je geen zin hebt om zelf bij een zitting te gaan zitten kan je bijvoorbeeld eens gaan kijken naar wat ik al geschreven heb over precies deze soort van dingen die je zag bij de processen tegen de klanten in de Valkenburgse zedenzaak.

Ik had het al even over specialistische rechters. Wat ik hierboven schrijf gaat op voor gewone rechters, maar bij rechters die gespecialiseerd zijn in mensenhandelzaken wordt het pas echt griezelig. Voor een deel houdt die specialisatie in dat er meer aandacht is voor hulp en bescherming aan slachtoffers, vooral met ingewikkelde buitenlandse verbanden, en dat is in principe nogwel goed. Maar er zit een veel grotere, en reëlere, lelijke kant aan.

Gespecialiseerde rechters hebben cursussen gehad, door de zieligheidsindustrie, om hun romantische vooroordelen over zielige hoertjes en grote gemene maffia's in te vullen. Ook rechters weten dat ze te ver kunnen gaan met vooroordelen gebruiken, dus als je ze de kans geeft om die vooroordelen als "feit van algemene bekendheid" te mogen gebruiken door het officiëel te maken, kunnen ze verder gaan.

Ik vind dat het ergste. Advocaten vinden het juist erger dat er bij mensenhandelzaken makkelijker wordt gedaan over bewijsvereisten en ontvankelijkheid, dat er makkelijker wordt gedaan over kiezen, monteren en knippen in verklaringen, wat er van verklaringen wordt geloofd vanwege al die trauma waar ze vanuitgaan, dat vage verklaringen van mensen die niet meer te traceren zijn mogen worden gebruikt, en dat het OM bijna àlles mag, en de rechter bijna alles naast zich neer mag leggen. Want mensenhandelzaken zijn zo móéilijk, en het bewijs is zoveel wèrk.

Je kan het ouwejongens-krentenbrood-recht noemen. We doen niet moeilijk over het bewijs, als we ons er maar lekker bij voelen en het maar praktisch af te handelen is. Zelf gebruiken de specialistische rechters liever termen zoals "over de bewijsvereisten heenkijken" en "de ernst van het delict laten prevaleren boven de theoretische beperkingen van de strafpraktijk" of "pragmatisch omgaan met de vorming van het oordeel" en dat soort woordkeus, waaraan je al kan zien dat ze wel weten dat er iets weg te mummelen valt.

Rechters zijn sowieso wereldvreemde types, ze komen veel uit de afgeschermde elitekinderen, en ze leiden een bestaan waar ze met hun vooroordelen worden gepaaid, dus ze blijven daar ook. Ze denken dat ze weten hoe het voor mensen in criminele toestanden werkt omdat ze het van het OM horen, en zelf ook wel eens een auto-inbraak meemaken. Al hebben ze geen idee hoe een fietsendiefstal iemand raakt die geen rechterssalaris heeft. Hoe de omgangsvormen buiten een "nette wijk" zijn. Wat daar normaal is.

Als je baan is om de Grote Gelijkhebber te zijn, en de Nederlandse maatschappij je ziet als een soort natuurkracht die altijd objectief het juiste doet, en je in isolatie leeft omdat alles via het OM tot je komt, dan wòrd je wel wereldvreemd. Ik kan het ze eigenlijk nieteens kwalijk nemen. Maar wereldvreemde mensen kunnen wel rekening houden met dat er meer in de wereld is dan wat ze kennen, en dat doen ze dan weer helemaal niet.

Het piept vaak uit tussen de zittingen en vonnissen. Verontwaardigd aan een verdachte vragen of ze nou ècht moeten geloven dat een vrouw zèlf voor prostitutie kiest, elke liefdesrelatie met een prostituee zelf invullen dat er "een liefdesrelatie is voorgewend" om haar afhankelijk te maken, of dingen als swingen, anaal of sexchats "extreme vormen van seks" noemen, een verdachte voorleggen dat iemand toch nooit voor "dat bestaan" zou kiezen als ze "ècht de keus had" of de branche gewoon verwerpelijk noemen. Daar zie je pas echt goed aan hoe ze over seks, laat staan sekswerk denken.

Niet dat de rechters buiten de mensenhandelspecialisaties vrijuitgaan trouwens. Die doen ook helemaal niet zo moeilijk als bij niet-sekswerkers wanneer we zonder ontslagvergoeding moeten worden ontslagen, als de belastingdienst denkt dat we fortuinen verdienen en dùs hebben gefraudeerd met onze belasting, als we op straat moeten worden gezet, of als onze kinderen moeten worden afgepakt. Want we zijn hoeren, dus dan snàppen ze het wel. Dan komen diezelfde woordjes ook tevoorschijn.

Ook als je in een bestuurszaak zit, of een rechtzaak tegen iemand anders dan het OM hebt, moet je héél goed op je tellen passen. Meestal willen ze het goedpraten om je dwars te zitten door te komen met de verhalen over dat het allemaal ellende is in de hoererij. Als je dat tegenspreekt, ga je tegen het vooroordeel van de rechter in, en die ziet jou dan als harteloos wijf dat het romantische horrorfilm-lijden van al die slachtoffertjes bagatelliseert. Dat kost je de zaak.

Het is een dansje. De beide partijen beroepen zich op het morele gevoel van de rechter, en hij weegt af welke kant dat het beste doet. Die moraliteit is waar het uiteindelijk om gaat, ookal doet de juridische wereld zo graag alsof ze hun eigen moraliteit thuislaten en zo objektief zijn. De moraal van de rechter is waar het allemaal om draait, en dat wordt dus een wedstrijdje slachtofferschap. Wie is er erger slachtoffer, degene die het OM vraagt om te wreken op de verdachte, of de arme verdachte zelf?

En wat betekent dit nou allemaal voor hoe serieus je oordelen van rechters moet nemen?

Dat rechters geen wijsheid in pacht hebben. Dat ze alleen zo goed kunnen weten wat er aan de hand is, als dat ze geïnformeerd worden, en dat is alleen door "partijen." En bij ons is de enige van die partijen waarnaar echt geluisterd wordt de overheid, en dan ooknog meestal het OM. Dat geeft geen hoop dat ze het ooit zullen begrijpen. Vooral niet als ze zich laten volgieten met onzin uit de zieligheidsindustrie.

Rechters weten helemaal niets van onze branche. En ze doen alsof ze wel wat weten. Dat maakt ze dubbel onbetrouwbaar. Als een rechter iets bewezen vindt, kan een andere rechter er iets heel anders van vinden. En dat zijn niet eens uitzonderingen. Dat een rechter iets bewezen vindt, zegt eigenlijk bitter weinig over hoe goed het bewijs is, want ze mogen veelteveel aannemen.

Geef ik hier een volledig beeld van rechters? Natuurlijk niet. Maar dat hoeft ook niet, want ik hoef voor dit antwoordstukje alleenmaar aan te tonen dat wat een rechter oordeelt, vooràl als het over ons gaat, niet zo'n zonnenklare waarheid is als wat de samenleving denkt. Rechters zijn niet deskundigen die weten wat er speelt, ze zijn wereldvreemde mensen die twee verhalen horen en dan kiezen wat er eerlijk voor ze voelt. Kijk ook zo naar die oordelen van ze.