maandag 16 april 2018

Antwoord op: Sluit je ogen niet voor...

Je hoort regelmatig in de media, in folders, en in het publieke debat over sekswerk, dat je niet je ogen moet sluiten voor misstanden, mensenhandel, kinderprostitutie, dwang of uitbuiting. Het is meestal een soort leus, die mensen moet oproepen om mee te doen met de reddingsindustrie. Natuurlijk vooral met hun portemonnee. Maar als je iemand bent die haar mond opendoet krij je hem ooknogwel naar je hoofd als je vraagtekens zet bij alle onzin die over ons vak wordt gepredikt.

Het antwoord daarop is simpel: dat doet niemand. En hou eens op met verdachtmaken.

Dit soort leuzen is emotioneel heel sterk. Mensen zijn namelijk niet de hele dag bezig met denken aan enge misstanden in bedrijfstakken waar ze niets mee temaken hebben, en die voelen zich een beetje betrapt als je ze beschuldigt dat ze zich niets aantrekken van alle gruwelverhalen die ze weleens horen via de media. Ze "weten" ervan, dus dan hebben ze ergens, in hun emoties, het idee dat ze er ook wat aan moeten doen.

Mensen schuld aanpraten is makkelijk. En als je ze meteen een manier geeft om van die schuld af te komen, en die niet te duur of te moeilijk maakt, is het meteen bekeken. Dan storten ze een handje Euro's, zijn weer opgelucht, en hebben ooknog een reden om zich verheven te voelen boven de mensen die nog steeds hun ogen niet geopend hebben. Het is een hele simpele, makkelijke vorm van emotionele manipulatie.

Vooral mannen zijn er kwetsbaar voor. Die trekken het zich minder aan, worden er minder verdrietig van, maar zijn wel sneller met dan meteen partij kiezen voor degene die ze schuld aan heeft gepraat. Vrouwen gaan meer in het gevoel zitten, en die worden er soms alleen verdrietig van zonder die Euro's af te geven. Daarom zie je ook dat die campagnes vooral op mannen zijn gericht. Vrouwen herhalen de boodschap makkelijk, maar gaan minder snel doen wat er van ze wordt gevraagd.

Het is snel en simpel om je maar aan te passen als je zo voor het blok wordt gezet over iets wat je erg hoort te vinden. Je wordt aangesproken, je belijdt even je afkeer, je geeft je centjes en je bent veilig. Nu hoor jij bij de goede mensen die zich bezighouden met hun medemens. Jij sluit je ogen niet, kijk maar op je afschrift. En naar die "vind ik leuk" die je ze op Facebook gaf. Klaar!

Maar als er dan iemand komt die kritiek heeft op die club waar jij je nu bij aangesloten hebt, dan is het opeens niet zo simpel meer. Dan dacht je net dat je ervanaf was, en dan blijkt dat je niet hebt laten zien dat je je het lot van misbruikte meisjes aantrekt, maar dat je je misschien hebt laten neppen door een zieligheidsbedrijf dat met jouw geld vooral moralisme en paniek doordrukt, dat mensen in de verdrukking brengt.

Wie moet je dan geloven? En heb je eerlijk gezegd wel zin om uit te zoeken wie er nou gelijk had? Je had nou net je geld weggegeven om maar van het gezeik af te zijn, en nou moet er ooknog een hele verantwoording aanvast komen te zitten. Nee, bedankt. Val mij niet meer lastig, ga maar in discussie met die mensen die mij net me schuldig lieten voelen, want daar is het allemaal mee begonnen.

Je ziet wel, het is een hele sterke manier om meelopers te krijgen die bereid zijn om met iets kleins hun schuld af te kopen. En met heel veel kleine dingetjes bijelkaar heb je een goed inkomen. Een deel van de zieligheidsindustrie draait helemaal op dit soort toneeltjes. En de rest haalt er ook niet zijn neus voor op, al was het maar omdat je er veel gratis reclame aan hebt.

Het is niet meer dan manipulatie, en het is misbruik maken van een karakterfout die nou eenmaal in mensen zit. Als dat werd gebruikt voor iets eerlijks, dan was dat nog iets wat nietzo erg was. Dan was dat schuldgevoel namelijk op zijn plaats geweest, en dat snelle afkopen van hun schuld was dan een manier geweest om recht te trekken wat er nog rechtgetrokken moest.

Maar sluiten mensen hun ogen eigenlijk wel voor al die engigheid? Zouden ze zich wel schuldig móéten voelen? Of worden ze hier oneerlijk behandeld alsof ze iets niet wìllen zien, dat ze niet zien omdat het er niet ìs? Natuurlijk worden ze misleid. Alle verhalen over de mensenhandelmythologie, van het begin van het denkbeeld tot de griezelverhalen over loverboytechnieken zijn nep, en speciaal gemaakt om mensen voor het karretje van nauw moralisme te spannen.

Ze worden niet alleen misleid over dat er iets zou zijn wat ze niet zien, maar ook over waar ze eigenlijk aan deelnemen als ze hun like, hun geld en hun gebrek aan kritiek aan een zieligheidsbedrijf geven. Ze worden vooral misleid over wat ze doen door die zieligheidstoko te steunen. Want zelfs als ze genept worden, hebben de donateurs tenminste nog het idee dat het verder dan hun eigen portemonnee geen kwaad kan.

Was dat maar zo. Veel zieligheidsbedrijven hebben ronduit schadelijke dingen die ze doen, van meiden hersenspoelen tot volwassen sekswerkers letterlijk als slaven sweatshops in laten slaan. En zelfs als ze dat niet doen zijn ze bezig om het schadelijke slachtofferverhaal over sekswerkers te verspreiden, en bij te dragen aan het stigma waar we allemaal onder gebukt gaan.

Als het in debat tegen een sekswerker of een voorvechter wordt gebruikt, is het niet een poging om die sekswerker of voorvechter zich schuldig te laten voelen. Ze weten wel dat wij weten dat het onzinnig is. Het is een poging om de toeschouwers te laten denken dat wij eigenlijk wel weten dat we in een wereld van misstanden werken, maar er onze ogen stijf voor dichthouden.

Dat is natuurlijk buitennissig. Waarom zouden we onze ogen dichthouden? Zoals ik al uitgelegd heb, is het juist in ons belang om een schone branche te hebben, en hebben we er helemaal niets aan om de misstanden te laten voortbestaan. Het gaat erom om ons zover te brengen dat we gaan belijden, en dan hebben we daarmee voor de meeste toeschouwers eigenlijk al toegegeven dat de zieligheidslobby gelijk heeft. En dat is niet zo.

Laat ze zelf eens hun ogen openen. Het is gewoon erg om te zien hoe hard de hele moralistenkliek zich in bochten draait om maar niet te hoeven zien dat ze geen gelijk hebben. Hoe hard ze zichzelf sussen over al het leed dat ze onterecht doen aan al de meiden die temaken krijgen met de resultaten van al hun zelfverheerlijking. Laat ze maareens kritisch kijken naar hun eigen motivatie, en hoeveel daarvan uit bekrompenheid komt. Laat ze maar eens naar zichzelf kijken.

maandag 9 april 2018

De pik wint altijd

Erecties zijn onbetrouwbare dingen. Mannen meten er hun prestaties en hun mannelijkheid aan af, en dat is moeilijk. Het versterkt zichzelf ook, want als een klant hem niet omhoogkrijgt, en dan gaat denken dat hij niet mannelijk genoeg is, kan je rekenen op meer erectieproblemen. Dit stukje gaat daar niet over, maar als je het interessant vindt, heb ik hier een stukje uit 2011, en hier een stukje uit 2009 voor je.

Als je met seks begint, weet je nog niets over mannen. Dan denk je dat ze hun pik omhoog en omlaag kunnen doen wanneer ze willen, want dat krijg je toch een beetje mee. Als hij zin heeft, dan wordt hij stijf, denk je dan nog. Zo werken pikken niet. Die hebben een eigen willetje, en een man overkomt netzogoed dat zijn pik stijf wordt als dat jou maar overkomt dat je nat wordt. Je weet dat het meestal gewoon gebeurt op het goede moment, maar je kan er niets aan beslissen.

Klanten komen naar je toe voor seks. Nou ja, meestal dan. En die seks, daar hebben ze ideeën bij. Ze weten wat ze geil vinden, en wat ze geil vinden wordt voor een deel gevormd door wat ze geil wìllen vinden, omdat ze dat bij zichzelf vinden passen, en voor een deel wat hun pik wil. Die fluistert ze genoeg in, en daar doen de meeste mannen gelukkig wel wat mee. Zelf bouwen ze er dan een luchtkasteel van verwachtingen op, en daar heb je dan de seksualiteit van je klant.

Er zit wel een groot verschil tussen wat de klant zelf van zijn seksualiteit verwacht, en wat zijn pik hem wil laten doen. Als je doet wat zijn pik wil, dan is de klant achteraf misschien niet blij, misschien in de war, misschien verrast, maar hij is wèl bevredigd. Als je doet wat de klant denkt wat hij wil, en dat is niet waar zijn pik goed op reageert, dan blijft er toch altijd wat knagen, en wordt het soms een hele lauwe ervaring terwijl het precies was wat hij wou.

Meestal zit het wel goed. Mannen genoeg die een pik hebben die goed reageert op eens casual seks met een nieuwe vrouw, en de man die daar helemaal in meegaat. Dan kan die man zich alles hebben wijsgemaakt over waaròm hij die seks zo wil, of waaròm jij daar goed bijpast, maar dat doet er dan niet toe. De pik is tevreden, en je klant gaat tevreden weer de deur uit.

Het wordt heel anders als de pik naar iets anders opzoek is dan de man. Soms wil de pik op een bepaalde manier aan het werk, en is hij alleen levendig te krijgen als je iets bepaalds doet, terwijl de man helemaal zich niet concentreert op dat ene ding. Soms komt de man voor een heel illusiepakket, en wil de pik alleen een pijpbeurt met een tong onder de voorhuid. Dan moet je allebei tevreden zien te krijgen, en dan luister je dus eigenlijk naar twee stemmen.

Ik heb het nou de hele tijd over de pik alsof het echt een apart mannetje is wat aan de klant hangt. En op een bepaalde manier is dat ook zo. Pikken hebben hun eigen body language. Ze kunnen op verschillende manieren stijf worden, op verschillende manieren spannen en bewegen, de ballen kunnen vanalles gaan doen, en ze kunnen zich uiten door hoe ze uit het lijf hangen. Dat is een taaltje dat je snel leert.

Dat is alleen helemaal niet altijd hetzelfde als de lichaamstaal van je klant. Niet alleen omdat mannen heel ingewikkelde boodschappen sturen, en de pik altijd heel ondubbelzinnig is. Vooral omdat er gewoon vaak verschil is met wat de man wil en wat zijn pik wil. Soms is het zó duidelijk dat er een groot verschil is, dat je ècht het gevoel krijgt dat je met twee verschillende mannen tegelijk bezigbent. Of eigenlijk, een man en zijn mannetje.

Als je moet kiezen, kies je voor de man. Iets doen met een man wat zijn pik wel wil maar hij echt níét, dat voelt hij als een verkrachting. Dat moet je serieus nemen. Als je alleen doet wat de man wil, en zijn pik negeert, dan gaat hij hoogstens gefrustreerd naar huis terwijl hij niet snapt waarom, want hij had immers alles gekregen wat hij wou. Dat is echt veel beter.

Luisteren naar een man is makkelijk. Mannen zijn best direkt over wat ze willen. Vooral als je hem een beetje losmaakt komt er heel makkelijk uit wat je moet doen. Met een paar minuten voorspel kan je veruit de meeste mannen hun meest perverse verlangens in geuren en kleuren laten uitleggen. Het lukt me nog niet elke keer, maar het gaat steeds beter. Je hebt geen grote klus aan uitzoeken waar hij je voor ingehuurd heeft.

De pik kan niet praten. Het is alsof je probeert te luisteren naar een hond. Hij kan alleen half begrijpen wat eraan gaat komen, en wordt dan meer of minder opgewonden. Daar kan je dus prima aan zien of het werkt wat je aan het doen bent, en of je de goede kant op aan het werken bent. Hij luistert alleen niet meteen naar jou. Hij snapt alleen wat er aan de hand is doordat je klant het doorkrijgt. Dus als je klant er nog wat bijdenkt dat niet klopt zie je dat niet.

Gelukkig gaat er ook een boel onder het bewustzijn van je klant door. Dat helpt met het maken van je illusie, en helpt je ook om met suggesties rond te voelen waar zijn pik heenwil. Die slaat aan op andere dingen dan de man zelf. Dingen die hij nieteens ziet als iets wat hij op zou moeten merken kunnen zijn pik erg aanspreken, of juist afkoelen. Pikken zijn goed in anticiperen, veel beter dan hun baasje. Je bent eigenlijk twee gesprekken tegelijk aan het voeren, maar zo mag de man het natuurlijk niet voelen.

Zo kom je erachter wat een klant voor dienstenpakket nodigheeft. Het wordt een Venn-diagram. Je hebt de cirkels wat de man wil, wat de pik wil, en wat jouw dienstenpakket is. Waar die drie cirkels overlappen is je sweet spot, en je wil daar je zwaartepunt leggen. Maar ook de overlap tussen wat de man wil en je dienstenpakket moet je aandacht geven. De overlap tussen je dienstenpakket en de pik lijkt ook een goeie, maar daar moet je voorzichtig zijn.

Als je iets vindt waar zijn pik waus op gaat maar de man zelf niet echt iets mee heeft, moet je aftasten of dat wel zo'n goed idee is. Als een man iets niet interessant vindt wat zijn pik wel wil, dan is daar àltijd een reden voor. Daar moet je niet naar graven, want hij zal best een goede reden hebben om daar niet mee bezig te willen zijn. Laat het maar gewoon liggen, behalve als je de klant ècht goed hebt leren kennen, en een goed gevoel hebt voor hoe het zit.

Het liefst doe je dus gewoon wat de man wil èn wat zijn pik wil. Dat kan vaak, maar soms is dat echt even puzzelen om te zien hoe het kan. Daar zit soms aanvast dat je probeert om wat zijn pik wil te laten lijken op iets wat de man aanspreekt. Soms doe je nonchalant wat de pik wil terwijl je een grote illusie maakt over wat de man wil. Het wordt de truuk om dat samen te laten gaan en het natuurlijk te houden.

Ik zal een voorbeeldje geven. Ik had een klant die netjes woonde, een goeie baan had en fijn in de omgang was. Hij wou niet echt iets bijzonders. Gewoon seks. Natuurlijk ga ik dan altijd even dieper kijken, want er zijn maar weinig mannen die ècht alleenmaar "gewoon seks" willen. En het was al heel vlot duidelijk dat zijn pik me seintjes gaf over wat wel voor hem werkte.

Deze man werd harder en meer naar boven gespannen als ik iets sletterigs liet zien. Of het nou ging om net even te hard lonken, of net even een stijlloze opmerking, maar zijn pik maakte heel snel duidelijk dat het voor hem wel werkte. Maar aan de andere kant schaamde de klant zich kapot voor elk beetje sletterigheid dat ik liet zien. Dan voelde hij het alsof ik hem tegenviel omdat ik sociaal niet sterk genoeg was.

Het werd dus een werkje om hem precies een balans te geven tussen een frisse leuke meid met een goeie komaf en een slettenbak die er goed vanlangs moet krijgen. Kleine beetjes waren genoeg om de pik zo stijf als een ijzeren stang te krijgen, en waren klein genoeg dat de klant er overheen wou kijken. Zo had ik er een vaste klant bij. Het was zelfs een leuk spel vond ik, telkens nieuwe hints bedenken waardoor hij kleine seintjes kreeg over dat ik zo'n oversekste slet was.

Een ander geval is een vaste klant uit een schaamtecultuur, die me regelmatig bestelt. Hij zit goed in de slappe was, want hij heeft een hele keten horecabedrijfjes, en volgens mij verkoopt hij wel meer dan broodjes daar. Hij speelt graag de grote meneer met me, maar als ik daar alleen aandacht aan geef heeft hij grote moeite met erecties. Zelfs als hij pillen slikt. En dat ligt niet aan zijn pik.

Als ik hem een beetje laat voelen dat ik een hooghartige bazige vrouw ben, die heel boos op hem kan worden als hij niet doet wat ik wil, dan komt die pik van hem krachtig omhoog. Hij heeft een vuurtje branden voor dominante, driftige vrouwen. Als ik hem kan uitlokken tot hij echt helemaal door en door geil is, dan pikt hij dat ook van me. Maar achteraf moet ik hem dan wel helemaal geruststellen.

Hij accepteert het niet van zichzelf dat femdom voor hem werkt. Dat vindt hij onmannelijk van zichzelf, en daar zit hij zo over in dat hij gewoon weigert om te realiseren dat het voor hem werkt. Maar zijn pik wil niets anders, en komt niet omhoog voor seks die niet met hete dominantie door vrouwen temaken heeft. Als je een gevalletje hebt die zo zich uitsluit van zijn seksualiteit, moet je hem echt iedere keer foppen.

En iedere keer moet op een nieuwe manier, want hij trapt geen twee keer in dezelfde truuk. Dat is heel veel werk, en het is ook raar. Want hij accepteert de manipulatie van de vorige keer niet, maar hij boekt me wèl opnieuw. Een heel klein beetje acceptatie van zijn sub-zijn zou gewoon zorgen dat zijn seksleven veel beter gaat. Want als hij zijn femdom-wip gehad heeft, wordt vanilla-seks ook weer interessant.

Netzoals de man makkelijker wordt, en meer met je meebuigt als je hem een keertje hebt leeggepompt, gaat dat ook op voor de pik. Die wordt niet alleen buigzamer omdat de meeste mannen alleen de eerste erectie echt hard krijgen, maar ik bedoel er ook mee dat hij meer meegaat in wat de man spannend vindt, en minder vasthoudt aan wat de nadruk is voor de pik zelf. Na de eerste beurt kunnen man en pik elkaar beter een hand geven. Maar meestal is mijn tijd dan al op.

maandag 2 april 2018

Antwoord op: Jij bent eigenlijk...

In het publieke debat over sekswerk is het heel moeilijk om het bij feiten en logica te houden. De hoeren proberen dat nog wel, maar helaas zet dat niet de toon. Het is nauwelijks een debat te noemen, want het komt heel eenzijdig in de media, en daar doet de emotie het altijd beter dan de feiten. Maar afentoe krijgen we ergens een woordje tussen, en dan zetten we de verbiedertjes in hun hemd door te laten zien dat het complete onzin is.

Het is het enige voordeel wat we hebben. Wij staan met onze poten aan de grond, want wij leven in de wereld waaróver gepraat wordt. De verbiedertjes leven in een fantasiewereld en verspreiden onzin over ons om hun zin te krijgen. Als het dus feitelijk wordt, winnen we eigenlijk altijd. En daarom wil niemand die niet aan onze kant dat het feitelijk wordt. En ze zoeken dus naar manieren om dat te voorkomen.

De makkelijkste manier is om je de mond te snoeren. In het klein, door gewoon hoeren te "blocken" op Social Media, maar ook in het groot, door klachten in te dienen over Facebookers, Twitteraars, forummers en blogs die je niet bevallen. Dan worden er accounts ge-suspend of opgeheven. Daarmee worden er wel meiden uit het debat gehouden. Ikzelf ben nooit meer dan een paar dagen offline geweest met mijn blogje, maar bij mij is dat ookwel geprobeerd. Sommige meiden komen daar niet onderuit, en lijken dan alsof ze het opgegeven hebben.

Een andere manier is persoonlijker. Dan kunnen ze aan je persoonlijke informatie komen terwijl je anoniem probeert te blijven. Daar heb je goede redenen voor, dus dan weten ze dat ze je ermee kunnen pakken. Dat laten ze aan je weten, zodat je je kop gaat houden. Dat wordt op het internet wel doxxen, of bedreigen met doxxen genoemd. Je moet dus goed op je anonimiteit passen als je wat te verliezen hebt. Daarom zijn de meiden die "out" zijn ook zoveel meer blijvertjes. Die kunnen ze daarmee niet pakken.

Soms werken al die dingen niet. Dat is niet zo'n punt als je gewoon met verbiedertjes in discussie bent en niemand meekijkt, want dan negeren ze je gewoon. Maar als er mensen aandachtig meekijken of meelezen, dan moet er op een andere manier worden gezorgd dat we monddood worden gemaakt. Vaak krijg je dan te horen dat je een witte raaf bent die dus niet meetelt, maar er is nog een andere truuk.

Die truuk is om te zeggen dat je eigenlijk iets anders bent, dat zich alleenmaar vóórdoet als een hoer. Dat wordt geroepen, meestal zonder onderbouwing, of met een opmerking dat ze "gehoord heeft" dat je nep bent. En dat is dat, want daarmee is de kous af en hoeft ze zich geen zorgen meer te maken over al die argumenten die je kan hebben. En dat is maar goed ook, want antwoord geven kan ze niet.

Je hoort hem vaker van feministen dan van de Christelijke verbieders, vaker van buitenlandse verbiedertjes dan in Nederland, maar als ze klemzitten kan elk verbiedertje ernaar grijpen. Dan ben je eigenlijk geen hoer, maar een hoerenloper. Of een journaliste, een exploitant, een pornoliefhebber of pornomaker, een seksshophouder, een geilaard, een trol, of meestal een bedriegende pooier.

Het soort van argumenteren dat ik hier bespreek is een ad hominem, de drogredenering die erom gaat dat de discussiepartner wordt zwartgemaakt, zodat mensen niet meer naar haar luisteren. Als je kan doen alsof je gesprekspartner niet is wie ze zegt dat ze is, dan is ze al haar geloofwaardigheid kwijt. Ook als het er eigenlijk niet toe doet, en ook als de argumenten werken, wie ze ook zegt.

Mijn antwoord is: Onzin! Waarom zou iemand zich voordoen als een hoer in het debat? Dat is zo'n beetje het laatste wat je wil faken!

Stel dat je invloed wil hebben op het debat over sekswerk. Stel dat je bereid bent om te doen alsof je iemand anders bent om je standpunt meer geloofwaardigheid te geven. Dan ben je dus eigenlijk bezig om autoriteit te gebruiken die je niet verdiend hebt, en dan zou je kiezen voor de nep-identiteit die je de meeste valse geloofwaardigheid geeft. Waarom zou je de moeite doen voor minder?

Je kan je uitgeven voor een exploitant, dan heb je een positie die mensen zien als verantwoordelijker en "hoger" dan de meiden die bij hem werken. Dat zijn zakenmannen in een raar wereldje, maar dat zijn wel de enige mensen waar de gemeentes zaken mee doen. Die exploitanten houden als haviken in de gaten wat er in hun bordeel gebeurt! Nou ja, gelukkig niet, maar dat denken mensen in elk geval.

Ook als je je uitgeeft voor een pooier kan je meer. Die worden gezien als psychologische tovenaars, en iedereen is stiekem nieuwsgierig naar wat ze te zeggen hebben. Ze worden gezien als de mensen die de touwtjes in handen hebben, en wie weet nou meer van zijn business dan iemand die er de touwtjes in handen heeft? Daarom zijn die malle neppooiers die we bij Jojanneke enzo zien ook hun tijd op de kamera waard.

Maar als je bij het zoeken naar een nep-identiteit de business uit gaat, krijg je alleenmaar veel minder risico omdat je de niet meer de details van de uitvoering van het vak hoeft te weten, en alleenmaar méér acceptatie en autoriteit toegekend krijgt. Dus als je serieusgenomen wil worden, kan je beter jezelf een journalist noemen. Dat is makkelijk, want journalisten hoeven niet overal antwoorden op te hebben, en ze worden gezien als ontzettend goed geïnformeerde go-getters die verbeten de waarheid zoeken. Er hangt idee van een idealistische waarheidzoeker aan.

Er zijn ook mensen die zeggen dat ze politieagent zijn, want die worden als alwetende speurneuzen beschouwd. Dat is alleen wel illegaal, het is strafbaar om je uit te geven voor politieagent. Daarom zie je al die politici en lobbyisten die wel graag die autoriteit gebruiken, vertellen dat ze hun standpunten gehóórd hebben van een politieagent. Dan hebben ze wel de voordelen, maar niet de risico's.

Het is veel veiliger om je uit te geven voor hulpverlener. Dat zijn engelen, die zich opofferen uit de goedheid van hun hart, haast niemand die ziet dat de bedrijfsleiders dat doen voor een opvallend vet inkomen. Hulpverleners doen graag alsof ze alles van het werk weten. Bij ons dan, want hulpverleners bij aardbevingen worden danweer niet aangezien voor geologische experts. Terwijl de verwijdering ongeveer even groot is.

Je kan het zien aan Frits Rouvoet. Die noemt zichzelf ook hulpverlener, en krijgt daar zelfs subsidie en giften voor, en wordt uitgenodigd door allerlei NGO's en overheidsorganen om zijn onzinverhalen te komen oplepelen. Iedereen die zich verdiept weet dat hij eigenlijk alleen een beetje om uitgebrande hoeren heenhangt om ze te kunnen evangeliseren als ze zwak genoeg lijken. Kwalificaties heeft hij niet, maar zich hulpverlener noemen is genoeg.

Maar ik zou al die uitleg over waar je zogenaamde kennis vandaankomt gewoon overslaan en mezelf "deskundige" noemen. Dat wordt aangenomen met een knikje, en zonder nadenken, en voor je het weet ben je een talking head in een TV-programma. Deskundige is zo'n titel die heel serieus wordt genomen, maar die eigenlijk wordt gebruikt voor mensen die graag ergens over prediken, maar waarbij het woord "deskundige" beter klinkt dan de achtergrond die ze ècht hebben.

De raarste vorm van autoriteit is om jezelf feministe te noemen. Dan wordt er nieteens geclaimd dat ze kennis heeft genomen van wat er allemaal speelt in onze levens, maar omdat ze een ideologie aanhangt die heilig is in onze samenleving behandelen we haar ideeën wèl alsof ze een hogere kennis heeft, en haar beelden en ideeën over het onderwerp heel serieus genomen moeten worden. Kijk maareens in de pers hoeveel feministen donderpreken alsof ze de wijsheid in pacht hebben, zonder echte achtergrond.

Wat ik dus nooit zou doen, als ik moest kiezen om iets te neppen, is om te doen alsof ik een hoer ben. Niemand luistert naar hoeren. We zijn immers geknakte hoopjes mens die alleen in het werk verzeild zijn geraakt omdat we eigenlijk geen keus hadden. We zijn het onderwerp van het gesprek, en dat onderwerp moet niet ooknog deel gaan nemen. Wat denkt het wel niet, gerespecteerde hulpverleners en deskundigen tegenspreken.

Bovendien, als we mensen kunnen overtuigen dat we geen onmondige slachtoffers zijn, dan ligt het volgende stereotype al klaar, van de immorele nymfomane home-wrecker. En daarna het naïeve meisje dat niet snapt waar ze mee bezig is en hoe dat haar gaat verpesten. Je ruilt het ene stereotype in voor het andere. Ik schrijf een heel blog vol en nog steeds vinden mensen het moeilijk te begrijpen dat ik gewoon een mens ben. Niemand heeft er wat aan om te doen alsof ze hoer is. We hebben de zwakste positie in het hele debat.

De enige reden dat ik überhaupt vertel dat ik een hoer ben, is omdat ik het belangrijk vind dat mensen ook eens naar ons luisteren. Omdat ik mijn eigen verhaal wil vertellen, en hoe het er voor ons uitziet. Maar als ik moest lobbyen, dan zou ik het stilhouden. Zoals sommige collega's ook doen, en dat is best wijs.

maandag 26 maart 2018

Ingezonden: Manhoer

Ik kreeg een paar weken terug opeens een heel leuk mailtje in mijn inbox van een gigolo. Hij noemt zichzelf liever manhoer, en dan heb ik meteen een goeie titel voor mijn stukje. Met een beetje hulp kon hij een heel informatief ingezonden stukje schrijven, met bestwel veel dingen waar ik niets vanaf wist. Ik geef het graag een plekje op mijn blog, en misschien komt er nog wel meer van hem.


Hoi lezers van de Zondares, ik ben ... en ik ben een manhoer. Zondares heeft me gevraagd om wat te schrijven over hoe ik mijn soort sekswerk doe. Ik lees al sinds 2013 mee, en ik vind het een geweldig blog. Ik herken wel wat, maar voor mannen is het echt heel anders.

Ik werk al sinds 2001 als manhoer. Ik verdien er mijn boterham mee sinds 2011. Je brood verdienen als gigolo is moeilijk. We hebben een hele kleine market. Er komt een andere knul die jouw klanten aanspreekt, en dan is de markt te klein. Voor een vast inkomen, moet je gay for pay erbij doen. Mannen betalen wel en daar kan je dan van leven tussen de vrouwen door. Je moet willen werken met seks, je moet niet denken dat je van je hobby je beroep maakt. Vanwege dat stukje van Zondares schrijf ik dit ook. Ik doe dit wel voor het sekswerk met vrouwen. Als ik echt alleen met mannen aan de slag ging, dan hoefde het van mij niet meer. Ik werk wel met mannen, maar dat is voor het geld. Het werkplezier komt van de vrouwen. Er zijn wel tijden dat ik zou kunnen leven van mijn vrouwelijke klanten. Daar kan ik niet op vertrouwen. (vrouwen haken zomaar af als ze opeens iets verkeerd opvatten) De vrouwenmarket is ook kapot. Er is te veel concurrentie. Je kan goed adverteren, ze pikken je er toch niet uit. Veel te veel jongens die hun pik in de foto zetten en de klanten van de site wegjagen.

Ik herken het zoals Zondares beschrijft om voor mannen te werken. Homo's zoeken ook dezelfde dingen als hetero's bij vrouwen zoeken. Voor vrouwen werken is heel anders.

Ik werk met 2 andere mannen samen. We zijn allemaal MBO-HBO opgeleid. Door samen te werken missen we geen telefoontjes. Dan kunnen we ook klanten doorgeven als het even niet gaat. (als er iemand ziek is of zo) Je kan makkelijk een klant een trio aanbieden. We hadden een paar jaar geleden bedacht, om ook vrouwen mee te laten werken. Die gingen ook op de site, voor eigen klanten of voor koppeltjes met ons. Dat ging gaaf. Ze waren hete donders en ze haalden 15 keer meer klanten dan wij. Toen kwam wel de zedenpolitie. Die hadden we nog nooit gehad, we schrokken ons de kanker. Wij werden behandeld als pooiers. Die meiden zijn nu weg. Het was kut maar je kan echt niet werken zo. Sinds we alleen met mannen werken zien we de politie nooit meer.

Ik moet de market achteraan om veel te werken. Alleen escort is te weinig. Ontvangst werkt niet. (vrouwen komen gewoon niet naar ontvangst) Het meeste zit in sugaren. Als je een sugar mommy kan vinden heb je werk. Ze worden alleen jaloers, dus je moet altijd beschikbaar zijn of ze denken dat je een ander ligt te neuken. In de escort kan je ook werk vinden als je onder de 18 bent. Vrouwen vragen aan de telefoon vaak om jonge jongens. Wij zijn allemaal boven de 35, dat vinden ze te oud voor escort. Ik weet wel wat die vrouwen willen, maar ze weten dus niet dat ze dat echt wel bij volwassen mannen kunnen krijgen. Ik moet dus sugaren. Bij vrouwen zit er minder in dat ze geld willen uitgeven totdat ze voorbij de menopause zijn. Ik vind escort leuker. Dat sugaren is te veel stress en liegen. Escort is lekker eerlijk. Vrouwen vinden escort kut. Als je wil escorten heeft het geen zin om als escort alleen te adverteren. Je komt meer aan escortwerk door als male stripper te adverteren. De drempel is veel lager om die in te huren en je krijgt veel meer klanten. De verwachting bij een vrouw die een male stripper belt is toch wel dat je beschikbaar bent voor een neukpartij. Je kan ook als personal masseur adverteren, maar dat is veel moeilijker. (de markt is beter maar kleiner, en je moet heel professioneel overkomen en toch moet je laten merken dat je lul ook te huur is) Als je stripper bent kunnen ze je lul willen, maar als je ze een voorproefje laat krijgen, dan laat je ze weten dat ze voor een grote beurt een aparte afspraak moet maken. De verwachting kan je van tevoren niet weten. Ik sta meestal te strippen omdat er moet worden gelachen, maar ik had zelfs een keer op een hen party de bruid en de organisator te neuken. De rest die me dan ook betast alsof ze al jaren geen man meer hebben gehad. Met mannen kan je op respect rekenen. Bij vrouwen moet je daar nooit op rekenen.

Je moet skills leren. Je denkt dat je kan seksen maar dat is echt niet zo. Er is heel veel te leren en het is hard werken met die skills. Die moet je zelf leren want ze weten niet waar ze echt voor gaan. Wat ze je vertellen is niet waar.

Ik moet mijn klanten vlijen. Dat is ultiem belangrijk. Als je ze vlijt dan heb je ze al bijna bevredigd. Dat moet je wel een beetje goed acteren. Ik heb daar acteerlessen voor genomen.

Als een vrouw belt vraagt ze altijd om een lekker ding met alles naturel. Dat is bullshit. Ze zeggen dat ze een gewone pik heel fijn vinden, maar ze willen allemaal gepompte groot geschapen hengsten met viagra. Ook dat schaamhaar naturel mag, maar je krijgt veel minder weigeringen als je flink manscapet. Liefst moet je gewoon alles laseren. Ze zeggen dat ze liefst een lieve pik naturel hebben, maar je krijgt geen klantenkring om van te spreken als je je niet laat besnijden. Ze zeggen dat je lichaamsvorm niet uitmaakt, maar je moet echt een gebruind sportschool lijf hebben, anders komt je broek niet eens uit. Met een buikje mag je naar huis. Grooming is big. Je moet alle details goed hebben. Pedicure, manscape, wenkbrauwen, enz. Een beetje ink is stoer en vinden ze lekker, maar als je veel ink hebt of op je nek bijv. ben je bedreigend en zijn ze weer weg. Je fragrance kan je het best een unisex voor uitkiezen. Bij mannen werkt dat niet. Dan moet je juist meer lichaamsgeur laten ruiken. Je kan je niet hetzelfde kleden voor een homo of een vrouw. Vrouwen geilen op uniformen en op zakenkostuums. Ik kleed me stoer, maar wel altijd met iets kwetsbaars. Je moet een zwakke plek hebben. Dat werkt altijd. Het gaat vrouwen als puntje bij paaltje komt altijd gewoon om je pik. Dat zeggen ze nooit, en voor zichzelf geloven ze dat het niet zo is. (ze houden zich zelf gewoon voor de gek) Ik moet raden wat ze willen, want ze zeggen het liefst niet. Ze zeggen dat ze tantra willen proberen, en dan willen ze gewoon gevoosd worden. Dat moet je meteen aanvoelen. Als een vrouw wat moet uitleggen is de mood weg. Ze zijn passief en jij moet het goed aanvoelen zodat je kan doen alsof zij het haar laat overkomen. Ze zijn harder dan de mannen aan het optellen of ze waar voor hun centen krijgen. Mannen gunnen je wat. Bij vrouwen is dat niet.

We hebben uit zelfbescherming ons laten stereliseren. (als er zwangerschap van komt kan ze je laten betalen voor de kleine) Het is voor klanten een veilige gedachte. Ik heb tevens klanten die zwanger proberen te worden.

Ik ben jaloers op hoe vrouwen kunnen werken. Er is een grote markt waar klanten van tevoren weten waar ze aan toe zijn. Als gigolo weet je klant van niks. Vrouwen zijn heel gierig en betalen niet graag voor seks. Ze betalen wel voor een fokhengst. Als dat zo is willen ze je dat de hele tijd laten voelen. Je bent dan een pik die onvermoeibaar moet stoten en je laten bepotelen als een pop, en ze wil je zien zwoegen. Dat is ook geen seks maar dat is een performance geven. Voor vrijen betalen ze dus wel, (sugaren) en ook voor wrede seks, maar dus niet voor een leuke beurt. Daar ben ik wel jaloers over. (jullie doen dat veel heb ik gezien) Vrouwen willen een steigerende hengst vol met testosteron en met een hele dominante mind, maar ze willen je de baas zijn. Ze knappen gelijk af als ze niet voelen dat ze de baas zijn want dan worden ze gelijk bang. Je mag ze nooit aan het schrikken maken. Je kan het risico gewoon niet nemen. Mannen weten dat je regels hebt en dat er dingen zijn die in de hele prostitutie zo horen, maar vrouwen vinden altijd dat je voor haar wel een uitzondering moet maken. Je moet daarmee mee kunnen gaan of je ligt er meteen uit. Vrouwen willen juist dat je uitzonderingen voor ze maakt om ze speciaal te laten voelen. Vrouwen willen ook geen condooms, net als mannen. Als ze weten dat je gestereliseerd bent, is het condoom gelijk niet meer welkom. Ik moet ook op mijn gezondheid letten. Toch kom je er niet als je altijd condooms wil. Ik geef bij veel klanten toch toe. Zij moet de baas zijn in bed, en je moet haar laten voelen dat je haar aan het verwennen bent, en je moet het initiatief nemen. Daar moest ik onwijs aan wennen. Je snapt niet dat ze overal de baas mee moet zijn maar dat jij alles moet verzinnen. Dat is zo.

Je blog heeft me geinspireerd om ook analytisch naar mijn werk te kijken.



maandag 19 maart 2018

Antwoord op: Slagzinnen

Bestwel veel dingen waar ik antwoord op heb gegeven in mijn antwoordstukjes zijn het best weergegeven als slagzinnen. Sluit je ogen niet, kijk voorbij de romantiek, later komt de spijt, mensenhandel is moderne slavernij, niemand is te koop, Als vlees verkocht, je bent meer waard dan prostitutie, ga maar door. En dat is geen toeval, want ze worden meestal gebruikt in een bepaald sóórt discussie.

Dit stukje doet een stapje terug, en kijkt naar hoe slagzinnen telkens weer tevoorschijn komen, en wat je er nou mee moet. Er zullen nog wel meer slagzinnen komen ook, en ik kan ze natuurlijk niet beantwoorden voordat ze er zijn. Het is wel de bedoeling dat mijn "antwoord op" serie binnenkort stopt, want het is al veelte lang geworden, dus ik ga niet erop wachten ook. Maar ik kan wel wat vertellen over de slagzinnen die er zijn, en die zullen komen.

Een slagzin is een klein stukje poëzie. Het is een lekker bekkende uitspraak, die veel betekenis in één keer brengt, en die emotioneel veel effekt heeft. Hij moet klinken alsof hij óverduidelijk waar is, zodat je hem als afsluiter, en dus ook als dooddoener kan gebruiken. Daarom zijn ze zo populair bij iedereen die niet wil dat je te goed naar de feiten gaat kijken, zoals bij reclame of politiek.

Wat slagzinnen interessant maakt is dat ze doorgezet worden door mensen die ze horen. Een artikel met argumenten kan wel mensen het idee geven dat ze overtuigd zijn, maar ze zouden er echt werk aan moeten besteden om op die manier ook mensen om zich heen te overtuigen. Als ze het zouden moeten napraten, is dat lastig en raken ze snel in de war. Maar een slagzin blijft plakken, en komt makkelijk naar buiten als iemand wil laten zien wat zijn standpunt is. Nou ja, wat het standpunt is waar hij zich bij heeft aangesloten dan.

Meestal gaat het niet om echt een standpunt van een persoon zelf, maar om een soort idee of groep waarbij hij zich aangesloten heeft. Het is een kant kiezen, en daar de strijdkreet van kennen. Weinig mensen kunnen echt in de diepte gaan over hun ideologie, ook als ze er emotioneel heel diep zich bij betrokken voelen. De slagzin is hun canon, en het is waar ze het meeste hechting mee hebben.

Dat zie je ook bij demonstraties. Mensen die zó betrokken zijn bij hun cause dat ze ervoor de straat opgaan en gaan demonstreren, kennen meestal alleen de slagzinnen. Als je ze vraagt om hun ideologie met argumenten uit te leggen, te verdedigen, of er vragen over te beantwoorden, dan kunnen ze dat meestal helemaal niet. Zo zijn ze er nooit mee bezig geweest. Ze zijn er omdat de ideologie van de demonstratie goed voor ze voelt, niet omdat het hun ideeën zijn.

Op TV zie je weleens dat videojournalisten demonstranten gaan interviewen. Linkse journalisten vragen bij linkse demonstratie de woordvoerder uit, bij rechtse demonstraties gaan ze een meeloper interviewen. Rechtse journalisten doen dat precies omgekeerd. Want mensen die geen voorbereide woordvoerder zijn hebben meestal alleen een gevoel bij de demonstratie, en komen als oningelichte dommeriken over als ze hun cause moeten uitleggen of beargumenteren.

Slagzinnen zijn overtuigend, ookal zit er geen argument of feit in. Het is puur op gevoel. De woorden zijn zo gekozen dat het lijkt op iets vanzelfsprekends, ookal is het dat maar heel zelden. Het bekt lekker, en daar kijken we veelteveel naar als we willen zien of iets klopt. En als we iemand zien die met een saai verhaal met argumenten en feiten komt tegen een lekkere slagzin in, dan lijkt die persoon een beetje een flauwe zemelaar.

En dat is onzin. Slagzinnen zijn juist dat er niet gediscussiëerd wordt.

Slagzinnen blijven plakken, en slagzinnen klinken steeds beter als ze steeds harder uit steeds meer monden klinken. Of ze nou waar zijn of niet. Of er nou denkwerk achter zit of niet. Ze gaan door je oren, voorbij je hersenen en meteen naar je hart. Ze zijn er niet voor om te overtuigen. Ze zijn ervoor om je overtuigd te laten voelen, en om te laten zien dat je je overtuigd voelt.

Zo'n slagzin begint niet zomaar. Die is bedacht. En dat ging expres. Daar wordt hard aan gewerkt. Het is een stukje poëzie, die emotioneel aan moet slaan op de manier dat de slagzinmaker hem wil laten aanslaan. Dat is geen klein werkje, en hoe beter je bent in mensen bespelen, hoe beter je slagzinnen worden. Daarom zijn uitspraken van echte onderzoekers altijd zo slecht als slagzin. Ze zijn te eerlijk.

Nou moet je niet denken dat alles wat met slagzinnen werkt ook meteen niet klopt. Zo is het ook niet. Je kan over de mooiste en waarste dingen slagzinnen hebben. Je moet er alleen doorheenkijken om te zien wat er nou ècht achter zo'n slagzin zit. Zo'n slagzin is goed als hij je aandacht grijpt, en je dan echt eens gaat kijken hoe de uitleg erachter is, en waar het nou eigenlijk over gaat. Ze zijn hele goede openers van een discussie. Maar daarna slaat het om.

Als iemand met slagzinnen begint als de discussie al gaande is, dan weet je dat er geen echte discussie meer gaat komen. Dat heb ik bij mezelf en bij anderen altijd weer gezien. Een slagzin is overtuigend voor iemand die het idee al prettig vindt. Niet voor iemand die echt serieus naar het onderwerp kijkt. En als ze argumenten hadden, zouden ze niet met slagzinnen komen. Slagzinnen die opduiken in een discussie worden gebruikt als de gebruiker het tijd voor schreeuwen vindt. Niet voor praten en overtuigen.

maandag 12 maart 2018

Pick up artists

Soms hoor ik weleens verhalen over pick up artists. Alsof ze een soort bedreiging zijn, die duistere middelen hebben om vrouwen te laten doen wat ze willen, of als een groepje zielenpieten die er een hele toestand van maken om vrouwen te versieren, of als ziekeljke versierders, of als superagressieve bijna-verkrachters die vrouwen overweldigen tegen hun zin. Dat maakte me wel een beetje nieuwsgierig, maar er blijkt weereens niets aan de hand te zijn.

Pick up artists zijn mannen die gebruikmaken van een soort plan, of meer een groepje regels, om vrouwen te versieren. Daar hebben ze onderling veel kontakt over, en hele websites en boeken zijn eraan besteed. Daar is niets geheimzinnigs aan, behalve als je de kriebels krijgt van alle rare vaktermen en afkortingen waar ze de hele tijd mee bezig zijn. En die kan je gewoon opzoeken, dus geheimzinnig blijft het niet lang als je er je zinnen op zet.

Ik zie ze meer in de media dan in het echt. En als je ze in het echt ziet, zijn ze ook niet zo sinister of bijzonder als dat je in de media ziet. Dat is eigenlijk met alles wel zo, min of meer. Het heeft even geduurd voordat ik ze in het wild tegenkwam, en daar moest ik eigenlijk even voor zoeken, met wat hulp van iemand die wist waar die jongens soms aan het werk gaan.

Je hebt mannen die een soort hobby ervan hebben gemaakt om vrouwen te versieren. Die noemen we soms "players," "womanizers," of gewoon versierders. Dat is iets heel anders dan pick up artists. Versierders zijn vooral uit op het versieren van een nieuwe vrouw, en je ziet dat ze het leukste ervan vinden om met een vrouw door die wisselwerking van het hofmaken te gaan.

Pick up artists hebben juist meestal heel wéínig gevoel voor hoe dat moet, en vinden het maar een stressvolle toestand. Met hun regeltjes hebben ze houvast hoe ze het moeten doen, en dat is voor hen veel prettiger dan de spontane manier waarop versierders het spel met vrouwen spelen. Voor dat spel hebben ze ondanks hun gebrek aan gevoel wel een enorme fascinatie.

De regels die pick up artists gebruiken zijn nogal primitief. Ze gaan uit van bepaalde ideeën over vrouwen die maar een heel klein beetje opgaan. Verreweg de meeste technieken zijn manieren om onzekere meiden te manipuleren, door hun onzekerheid om te laten slaan in geldingsdrang als sekspartner voor de artist. En zelfs de artists zelf zien dat niet duidelijk, want als ze vrouwen beter begrepen hadden ze die regels niet nodig.

Ik heb in sites en boeken van de pick up artists gelezen, en hun idee van hoe een vrouw werkt is tegelijk primitief en te simpel, als veelte ingewikkeld. Ze denken dat er vanalles speelt wat bij vrouwen gewoon niet bestaat. Veel van de dingen die ze als belangrijke driften noemen kan je zo zien dat ze niet kloppen. De technieken die ze gebruiken zijn gebaseerd op onzin, en zijn gewoon nogal sneu. Maar ze werken wel.

Truukjes zoals de pick up artists gebruiken zijn niet sterk, en zijn misschien juist minder produktief dan om gewoon wat onhandig te flirten. Maar ze zijn wel beter dan de benadering die veelteveel mannen hebben, en die is om af te wachten en niets te doen. Alles is beter dan dat passieve gedoe. Ook truukjes zoals die artists gebruiken. Ze snappen er geen kut van, maar dat ze iets doms doen is al beter dan gemiddeld.

Wat zorgt dat die mannen wat voorelkaar krijgen is dat de ideeën van hun groep een manier zijn om aan het relatiedenken te ontsnappen. Mannen krijgen zoveel feminisme ingegoten in hun jeugd, zoveel preutsheid, zoveel repressie en zoveel angst voor seks, dat ze geen kant meer opkunnen zonder een grens te overschrijden als ze initiatief willen nemen in seksuele relaties. En de pick up artists geven net een stapje over die grenzen.

Dat is er wel goed aan. Het relatiedenken smoort mensen, en alles wat laat zien dat het eigenlijk niet werkt vind ik goed. Het is niet alleen goed voor de mannen zelf, maar ook voor de vrouwen die ze versieren. Want als de truuks bij ze werken, dan komen ze voorbij hun eigen onzekerheid, òf ze krijgen eens een schop onder hun kont om wat aan die onzekerheid te doen. En die krijgen dan ook eens een beurt die ze anders niet hadden gehad.

Als je in de dating-wereld gaat kijken, zie je hoe verziekt die is. De ideeën over hoe seksuele relaties tot stand "zouden moeten" komen werken zo slecht, dat het eigenlijk geen wonder is dat de meeste gezonde seksuele relaties min of meer per ongeluk gebeuren. Als je gaat daten, is het een moeizame toestand totdat de partners elkaar genoeg kennen om die date-cultuur een beetje te vergeten. Dan zie je dus wel dat het vooral een hindernis is.

Mensen die opzoek zijn naar een seksuele relatie gaan in het relatiedenken door een hele rare fase heen, waarbij ze vooral bezigzijn om de seksuele kant als een genante indringer in het kennismaken te behandelen. Ik ga hier een hele stapel mail over krijgen van mensen die meteen vinden dat het niet zo is, maar kijk volgende keer maareens goed. En kijk maar eens hoe anders je met iemand in contact komt als je op een feestje dronken met een vreemde in bed verzeilt.

Vanwege mijn werk kom ik weinig met pick up artists in contact. Ze zoeken vooral naar vrouwen die bepaalde signalen van onzekerheid geven, dus als ik uitga laten ze me links liggen. En pick up artists beginnen volgens mij nou juist vaak aan hun artist-zijn omdat ze niet voor seks willen betalen. Er zijn uitzonderingen, bijvoorbeeld een klant die ik op zijn vijfentwintigste ontmaagdde, en sindsien vaste klant is.

Hij was langzaamaan van zijn angst voor seks en vrouwen afgekomen, en was wel nieuwsgierig naar een onbetaalde date. Bij mij klant zijn is leuk, maar het is natuurlijk geen vervanging voor een vriendinnetje. Hij was bij de pick up artists terechtgekomen, en had veel gelezen. Hij is zo'n vent die eerst àlles leest, en dan pas gaat uitproberen. Die dingen probeerde hij bij mij uit, want bij mij is hij op zijn gemak.

Ik wist eerst niet wat hij nou aan het doen was, en ik vond het maar raar. Daar maakte ik geen geheim van. Hij deed ook niet geheimzinnig, en hij vertelde honderduit over wat hij allemaal had geleerd. En een paar weken later vertelde hij enthousiast dat hij een flinke zoenpartij had versierd met een meisje dat hij in een dansclub had ontmoet. Voor hem was dat heel wat.

Voor hem was het een hele positieve ontwikkeling. Ook omdat hij alle truuks meteen liet vallen zo snel als hij goed kontakt had. Ik werd er zelf ook nieuwsgierig naar, en als ik uitging met vriendinnen keek ik altijd een beetje uit naar een pick up artist. Ze zijn er alleen heel weinig. Ik ben er maar eentje tegengekomen. Ik had er natuurlijk meer kunnen vinden als ik ging zoeken, maar ik doe al genoeg moeite voor mijn stukjes.

De artist die ik tegenkwam was een hele gewone man. Wel eentje die niet handig met vrouwen was, en heel diep in het relatiedenken zat, maar er was echt niets fouts aan hem. Hij was geen halve verkrachter, hij was zelfs best verlegen als hij geen truukjes had om zich daaroverheen te zetten. Praten met hem ging stroef, maar niet omdat hij onaardig was. Hij zou best een fijne vriend voor iemand kunnen zijn.

Zo zullen de meeste pick up artists zijn. Er is niets sinister aan over het relatiedenken heen te willen stappen. Er is niets mis met losse sekskontakten willen. Er is ook niets mis aan om iemand te proberen te verleiden of uit te lokken om een wip te versieren. En meer is er niet aan de hand. Er is geen toverkracht in het spel, het gaat om wat suffe truukjes om beknotte mensen net een stapje verder te laten durven.

maandag 5 maart 2018

Antwoord op: Dat is niet te vergelijken

Het zit er bij de mensen zó in dat het normaal is om hoeren als abnormaal te behandelen, dat ik heel veel duidelijk moet maken door te laten zien dat mensen meestal heel anders worden behandeld in dezelfde situatie als hoeren. En als ik dan laat zien dat hoe er met ons omgegaan wordt heel raar is als je het zou toepassen op andere beroepen, dan vinden veelteveel mensen dat ik die vergelijking niet mag maken. Want dat is niet te vergelijken.

Dat is een uitvlucht.

Als ik doorvraag om te ontdekken waaròm die mensen het niet te vergelijken vinden, krijg ik moeilijk antwoord. Dat is omdat ze niet echt een redenering erachter hebben, maar een gevoel. En in dat gevoel is er geen plaats om hoeren en andere beroepen langs dezelfde lat te leggen. En in dat gevoel is een ander beroep langs dezelfde lat leggen zelfs een belediging voor dat andere beroep. Vooral als er veel overeenkomsten zijn.

Vaak zeggen ze dat het appels met peren vergelijken is. Dat ik niet eerlijk ben door te doen alsof dezelfde vergelijkingen van toepassing zijn op beide beroepen. In de meeste debatten gaan ze daar al mee de fout in, omdat ik de beroepen alleen vergelijk met die punten, die mijn tegenstander nou net over de prostitutie heeft opgelepeld. Soms kijken ze niet eens naar de vergelijking die ik maak, en denken ze gewoon dat ik stèl dat de twee beroepen hetzelfde zijn.

Een vergelijking die je makkelijk kan maken is tussen hoeren en verpleegkundigen. We zijn allebei bezig met het welzijn en het lijf van onze klanten, en we zijn allebei bezig met veelmeer intimiteit dan waar de mensen van buiten mee op hun gemak zijn. We moeten allebei erg op onze hygiëne passen om niet ziek te worden, en we moeten allebei werken met een lastige balans tussen intimiteit en professionele afstand.

Die vergelijking schiet veel mensen in het verkeerde keelgat. Vooral niet-verpleegsters trouwens, want verpleegkundigen hebben meestal wel genoeg empathie om te kunnen zien wat we bedoelen. Verpleegkundigen zijn praktische mensen, en begrijpen dat mensen allemaal verschillende normen en waarden hebben. Het zijn vooral mensen die daarbuiten staan, en nog denken aan een vergelijking van Florence Nightingale met de zusjes Fokkens. Die vinden dat je dat niet kan vergelijken.

Natuurlijk, er zijn verschillen. Je kan zó beginnen met sekswerk, ookal ben je dan nog een groentje en kan je nog niets, maar als verpleegkundige moet je eerst een flinke opleiding doen. Over verpleegkundige zijn hoef je geen geheimen te maken, want dat is een gerespekteerd beroep. Maar vooral is alle intimiteit bij verpleegsters legitiem, omdat zij bezig zijn de zieken te steunen. Wij steunen alleen de geilen, en dat heeft geen legitimiteit.

Ik maak liever een andere vergelijking. Je kunt als je niet zo vastzit aan de intimiteit ons heel goed vergelijken met professionele voetballers. Niet omdat het werk er nou zo precies op lijkt, maar omdat we heel veel overeenkomsten hebben op manieren die heel anders bekeken worden. Juist omdat we dat verschil hebben in hoe we bekeken worden, en hoe raar mensen gaan doen van intimiteit en seks.

Nee, professionele voetballers neuken niet voor geld. Niet dat ik weet dan, want het kan best dat er een stelletje het wel doen. Ze zijn seksobjekten voor veel vrouwen, dus het zou niet raar zijn als sommige profvoetballers daar een slaatje uit slaan. Het maakt in ieder geval geen deel uit van hoe mensen over profvoetballers denken. Voor een verbinding met sekswerk moet je eerder bij de voetbalvrouwen zijn.

Maar als je voorbij de seks kan kijken zie je veel overeenkomsten. Bij allebei worden er een handjevol schatjerijk, en de rest kan er net van leven. Bij allebei is werken met je lijf, en moet je goed opletten dat je niet geblesseerd raakt. Al gaat dat bij voetballers meer om hun gewrichten, en bij ons meer om SOA. En allebei de groepen hebben helaas veel leden die een loopje met dat opletten nemen om beter te kunnen scoren.

Allebei de groepen hebben heel veel mensen uit het arme buitenland. Het zijn beroepen waar de training en de instap geen drempels hebben voor arme mensen. Dan is het een logische aktie om naar het rijke Westen te komen waar je voor je werk heel goed betaald kan worden, terwijl je het thuis niet zou redden. Bij voetballers zien we dat als dapper en ambitieus een mooie kans grijpen, bij hoeren is het "economische dwang" en zijn we geknakte slachtoffers.

Voor allebei de groepen is het werk een weg vooruit. Ik wil het geen uitweg noemen, want daar hangt alweer zo'n sfeer van dwang en geen keus hebben aan. Vanuit het oogpunt van iemand die onderaan alle ladders moet beginnen is het een heel aantrekkelijke mogelijkheid. Het is voor allebei de groepen een manier om gewoon meer van hun leven te maken. Of je nou wat vindt van hun "oude leven" voordat ze aan de slag gingen of niet.

Zowel profvoetballers als hoeren hebben niet een baan waar ze tot hun vijfenzestigste makkelijk geld verdienen. In beide heb je er wel die zo lang door kunnen gaan, maar het is helemaal niet de regel. Voor profvoetballers zijn er danook speciale regelingen om vroeg met pensioen te kunnen gaan. Bij sekswerkers kan er zelfs geen gewoon pensioen worden aangelegd, en wordt je oudedagscentje gewoon opgegeten of inbeslaggenomen.

Er is ook een groot verschil tussen de beroepen. Profvoetballers zitten met contracten vast aan hun clubs, en worden tewerkgesteld zoals de club het wil. Ze worden als vee verkocht van club naar club. Zo'n transfer wordt niet als een probleem gezien, want ze leven de jongensdroom, lekker voetballen voor veel roem en geld. In de hoererij gebeurt dat verkopen niet, ookal zegt de mythologie van wel. En dat idee wordt gebruikt om ons voor slaven uit te maken. Raar hoe omgekeerd dat is.

Ik kan wel met honderden beroepen gaan vergelijken, maar daar beantwoord ik eigenlijk de opmerking dat het niet te vergelijken is niet mee. Daar laat ik alleen mee zien dat het dus wèl kan, maar van alleen tegenspreken leren mensen niet.

Als je twee dingen wil vergelijken, moet je zien of ze vergelijkbaar zijn. Als ze niet vergelijkbaar zijn is het niet eerlijk om conclusies te trekken uit je vergelijking. En eigenlijk is het jouw verantwoordelijkheid als je gaat vergelijken, om ook aan te tonen dat het een eerlijke vergelijking is, van vergelijkbare dingen. De bewijslast ligt bij jou. Dus je hebt drie dingen om je af te vragen als je iets wil vergelijken:

Het is nodig dat de dingen die je langs de lat legt, ook echt afgemeten kunnen worden. Als het gaat om een waardeoordeel, zoals of iets "mooier" of "fijner" is, kan je die niet echt afmeten, dan blijft het bij je mening. Als het gaat om of iets "groter" of "duurder" is, kan je die wel aan elkaar afmeten. Ook als er meer aanvastzit, en bij allebei de definitie van wat "groter" of "duurder" is moet worden vastgesteld. Zolang je dat maar hetzelfde vaststelt voor allebei.

De dingen die je langs de lat legt, moeten ook genóég zijn om je betoog te ondersteunen. Als ik zeg dat een verhongerend kindje in Somalië een beter leven heeft dan een Nederlands kindje omdat het daar zonniger en warmer is, dan is dat verkeerd. Want dat het zonniger is, ondersteunt niet genoeg dat hun hele leven dan beter is. Je moet niet voorbij je onderbouwing gaan, en dat is soms best nog moeilijk.

Tenslotte moet je nog zorgen dat je niet iets misleidends gebruikt om te vergelijken. Dat is bij dingen die over sekswerk worden gezegd altijd een groot probleem. Als je bij kantoorwerkers alleen mensen die eigenlijk meteen ontslag willen nemen "ontevreden" noemt, en bij hoeren iedereen die "dit niet hun hele leven willen doen" datzelfde noemt, dan lijk je twee dezelfde dingen te vergelijken, terwijl je dat eigenlijk niet doet.

Als je die drie dingen goed doet, dan heb je een echte vergelijking, zonderdat daar iets "niet te vergelijken" is. En sekswerk blijkt dan gewoon héél goed te vergelijken met andere banen. We worden niet normaal behandeld, en het werk is uniek in bepaalde opzichten, maar de rest is goed aan elkaar af te meten. En dat doen we te weinig, want dat verstoort de ideeën die mensen hebben over dat ze beter zijn dan sekswerkers. En superieur zijn is te lekker.

maandag 26 februari 2018

De omgeving van de klant

En dit is dan mijn achthonderdste stukje!

In de escort leer ik nieuwe dingen. Vooral als ik eropuit ben om de klant in één keer goed te begrijpen, zodat ik vanaf het begin al de goede illusie maak. Dat maakt heel veel uit voor hoe geloofwaardig de illusie voor hem voelt, ookal zijn er ook best manieren om je illusie geloofwaardig te maken als je hem pas later inzet. Je wil gewoon meteen kunnen zien hoe hij is, en wat hij nodigheeft. Want wat hij wìl, dat zal hij wel zelf duidelijkmaken.

Straatmeiden zien veel aan de auto waarmee een klant komt aanrijden. Raammeiden zien veel aan schoenen, jassen, broeken, brillen en hoe een man door de straat loopt. Bordeelmeiden leren hun klant kennen aan de bar. Thuisontvangsters zien veel aan hoe de klant binnenkomt bij de deur, en hoe hij zich gedraagt bij het praatje vooraf. Elke hoer moet haar klanten in kunnen schatten, want je moet met hem aan het werk, en klanten zijn gewoon verschillend.

In de escort is het net wat moeilijker. Niet omdat wij escorts nou zulke speciale meiden zijn, maar omdat de verwachtingen en het dienstenpakket gewoon anders inelkaar zitten. Daar hoef je trouwens ook helemaal niet high-class voor te zijn, want zo verschillend is dat helemaal niet van gewone escort. Je bent gewoon anders bezig dan als een klant naar jou toekomt, want inplaatsvan dat hij jouw gast is, ben jij de zijne. En dat is een heel groot verschil.

Je moet tegelijk de gast zijn, die door de man ontvangen en verwend wordt, en de hoer, die alle touwtjes subtiel in handen heeft en de klant bedient. En je moet dat doen in zijn eigen thuisomgeving, waar hij weet wat de mores zijn en jij niet. En waar mannen zich de baas, maar ook toch ergens wel kwetsbaar voelen. Als je tegen de ongeschreven huisregels ingaat wrijf je hem altijd tegen zijn haren in, en hij gaat je niet bijsturen. Je moet dus veel goed raden.

Gelukkig zijn er veel dingen waaraan je kan zien wat je moet verwachten. Heel veel hints en seintjes hoe de man is, en hoe je hem moet behandelen. Heel veel zijn opzichzelf nietzo sterk, en kunnen makkelijk ook toeval zijn, maar als je meer dingen vindt die allemaal hetzelfde zeggen, dan kan je dat idee wel gebruiken. Dan zit het haast nooit fout. In ieder geval kan je het als uitgangspunt gebruiken.

Je moet natuurlijk uiteindelijk naar de klant zèlf kijken. Alles eromheen, dat is maar een beginnetje. Vooral omdat heel veel mensen diep verborgen tochwel anders zijn dan ze laten zien. Daar moet je naartoe, en daarom is het belangrijk dat hij je die opening geeft. En die geeft hij je het best, als je hem benadert zoals hij ermee op zijn gemak is. Dus ookal is hij heel anders dan hij laat zien, en ookal wil je daar het minste mee, je moet er toch zo mee beginnen.

Ik ben het aan het leren. Ik ben er nog lang niet goed in. Zoals zoveel van de escort heb ik pas een poosje ontdekt dat het bestáát, laat staan dat ik het onder de knie heb. Gelukkig heb ik veel meiden om me heen die me er wel mee willen helpen, maar het is wel iets wat je zelf moet leren zien, en wat ook persoonlijk is hoe je ertegenaan kijkt. Dat merk je al aan dat mijn collegaatjes het lang niet overal over eens zijn.

De eerste hints over hoe een man is, komen al als hij boekt. Dat is gelukkig niet veranderd sinds ik thuiswerk deed, dus daar kan ik prima mee uit de voeten. Hoe hij praat, hoe hij schrijft, daar hoor je al een boel aan. Vooral hoe opgelaten hij is, en wat voor soort sfeer hij verwacht bij het openingspraatje. Tijdens dat deel kan je soms ook al uit hem krijgen wat hij nou eigenlijk denkt dat hij zoekt.

Maar dan wordt het allemaal vager. Aan zijn adres kan je al wat zien. Iemand uit een Vinex ergens buiten de stad heeft meestal een stuk meer rust in zijn lijf dan iemand in de dure stukken van de grachtengordel. Die móéten vanalles van zichzelf, dat zien ze als ambitie. Het platteland is helemaal weer anders, daar moet ik apart nogeens over schrijven. Iemand die in een woontoren woont, heeft vaak veel minder gelegen aan zijn sociale omgeving, en villa's zijn gouden kooien voor vreemde vogels.

Het adres vertelt je dus veel. Soort zoekt soort, uiteindelijk. Ik ben zelf een dorpsmeisje, en zelfs in de grote stad zoek ik naar dorp-achtige plekjes. Dus vooral kleine winkelstraatjes vind ik fijn. Maar voor iedereen is een stek, zolang ze er het geld maar voor hebben. Want er zijn heel veel mensen die beter bij een villa passen, maar daar gewoon het geld niet voor hebben.

Als je verder wil kijken dan het adres, moet je echt al naar de klant vertrokken zijn. Dus de rest van de hints zijn niets meer waard als het gaat om je kledingkeuze bijvoorbeeld. Maar gelukkig kan je nog wel dingen zien voordat je aanbelt. Ik kijk altijd even naar de buitenkant van het huis waar ik heenmoet. Niet alleen om de klant te zien, maar ook om even te kijken of het geen politiefuik is.

Bij woontorens of boerderijen kan het niet, maar bij gewone huizen loop ik graag even een rondje rondom, om even via de achtertuin te kijken, even in de oprijlaan te kijken, en misschien kan ik zelfs wel een blik door de ramen werpen. Ooit ben ik ontsnapt aan een verdachte situatie omdat ik via de achterramen zag dat er vier smeris-achtige mannen aan de keukentafel zaten. Dat maakt in één keer al die rondjes die voor niets waren de moeite waard.

Op de oprijlaan zie je wat de man rijdt. Heel vaak een leasebak, en dat zegt natuurlijk weinig. Je kan leasebakken soms meteen herkennen aan het plastic kadertje rond de nummerplaat achter. Daar staat vaak de naam van het leasebedrijf. Stickers op de achterruit heb je ook wel. Maar eigenlijk kan je ervanuitgaan dat als het een Opel of een saai Volkswagenmodel is, dat het dan niets zegt over je klant.

Als ik Citroëns zie, ga ik vaak uit van een wat onbeholpen man. Volvo's zijn voor mannen die het graag heel safe spelen. Klanten in Mercedes of BMW willen serieus overkomen, en moet je uitlokken om wat speelser te zijn. Audi-rijders zijn niet alleen op de grote weg mensen zonder inlevingsgevoel. Peugeot-rijders zijn nuchter, en een man met een speelgoed-auto zoals een MG weet waar zijn passies liggen. SUV-rijders hebben meestal een flinke onzekerheid ergens. Hybride-rijders zijn bestwel vaak vrekken.

Kijk altijd naar de tuin. Gek genoeg zegt een perfekt onderhouden tuin heel weinig, want vaak zit daar een tuinier achter. Maar een stoeptegeltuin-klant is veel minder fantasierijk dan een klant die zijn tuin tot een verstopholletje heeft gemaakt. Zie je groot speelgoed, glijbaantjes, trampolines of grote zandbakken in de tuin, dan heb je vaak temaken met een zeurderige klant die overal problemen van maakt. Ik weet ook niet waarom.

De gevel van een huis vertelt je soms ook iets. Zie je overdreven dingen als rolluiken of schijnwerpers als buitenverlichting, dan heb je temaken met iemand die paranoia is, en waar je problemen mee kan verwachten. Buitenboel die echt bedoeld is om het huis van buiten mooi te maken geeft aan dat iemand veelteveel met de buren bezig is. Is het een beetje onverzorgd, dan is het iemand die niets opheeft met schone schijn.

Als je dan naar binnen gaat, is het eerste waarop je let hoe het ruikt. Dan weet je bijvoorbeeld meteen wat voor huisdieren je klant heeft. Veel collegaatjes denken dat poezenmannen lief en sensueel zijn, en hondenmannen wildebrassen, maar zelf heb ik dat eerlijk nooit zo gemerkt. Het zijn vooral de collegaatjes die zelf poezen of honden hebben die dat heel belangrijk vinden.

Soms is het huis geparfumeerd. Ik heb wel dat een klant van die parfumdingen voor in het stopkontakt heeft, en dat mijn haar dan achteraf door en door vol met die lucht zit. Het laat een soort laagje achter, heel vies. Mensen die hun huis parfumeren zijn neurotisch. Dat durf ik wel te zeggen zonder een "meestal" erbij. Het is iets anders met wierook, dat is meer een kultureel iets.

Maar als je niet iets hebt wat heel sterk alles bedekt, zoals een kattenbak of een parfumverstuiver, dan kan je ruiken hoe het huis wèrkt. Ruik je heel duidelijk de hete stoflucht van een stofzuiger, dan heeft hij net voor jou het huis schoongemaakt. Etensluchtjes vertellen je of hij houdt van uitdagingen, want als er iets overheerst dan geeft dat aan dat hij heel sterk een herhalend ding aan zijn maaltijden heeft. Anders vervliegt het wel.

Vaak is de geur in huis de geur van zijn vrouw. Dat heeft hij zelf niet goed door, maar als dat zo is, moet je liefst goed luchten tijdens of na de date. Alleenal omdat hij anders achteraf een vrouw met verdenkingen krijgt, en van de geur van zijn vrouw wordt hij niet geiler op jou. Helaas is luchten vaak niet mogelijk, maar ja. Ruik je vooral puberlucht, dan weet je dat het huis door de kinderen wordt bestierd.

Een huis dat heel vrouwelijk is ingericht geeft meestal aan dat de klant de vrouw de baas in huis laat zijn. Soms grap ik weleens dat zo'n man bij zijn vrouw inwoont. Dan heb je er eentje te pakken die zich makkelijk laat domineren, en makkelijk over zich heen laat lopen, maar dat níét seksueel opwindend vindt. Dan moet je dat juist voorkomen, en hem juist uitlokken om wat te domineren.

Als de kinderen heel aanwezig zijn in de inrichting en in hoe het huis werkt, is het eigenlijk tijd om wat oordelen te laten varen. Want hij is dan nu misschien wel de huisvader, maar hoe was dat voor de kinderen? Heel veel mannen kakken in als de kinderen komen, en laten hun vrouw veel meer de baas zijn. Maar dat is hun eigen karakter heel vaak niet. Kan je zijn oude karakter naar boven lokken, dan heb je een vaste klant erbij. En je date wordt veel leuker!

Wat een man interessant vindt, daar heeft hij boeken over. En mannen die veel boeken hebben zijn ontwikkelder. Kijk dus altijd in de boekenkast. Je hebt ook mannen die àlles met de computer doen, maar dan kan je weer veel zien aan wat ze uitprinten, en de paar boeken die ze dan nog hebben zijn extra belangrijk.

Een grote drankkast betekent niet dat een man een drankorgel is. Veel verschillende flessen betekent meestal juist dat hij zijn drank drinkt met aandacht, en daar zit een genieter achter. Stapels bierkratten op het balkon zijn een heel ander verhaal, dat is altevaak een man met een probleem met zich inhouden. Die moet je eigenlijk in de gaten houden, want dat probleem komt soms juist naar boven als je hem los begint te krijgen.

Ik heb sindskort geleerd om te kijken naar "nesten" in huis. Het is namelijk zo dat maar heel weinig mensen hun hele huis hetzelfde gebruiken. Vaak hebben ze plekjes waar ze zich nestelen, en waar ze alles wat ze vaak gebruiken in de buurt willen hebben. Soms wordt dat een nest achter de PC, met allemaal games-spullen, of een nest in een stoel naast de boekenkast, maar je gaat ze herkennen en daaraan zie je ook veel van je klant af.

Een huis met veel nieuws, dat kan een nieuw huis zijn maar het kan ook een man zijn die snel op dingen afknapt. Een man met veel oud of gerepareerd meubilair, die waardeert wat hij opbouwt. En die worden hele waardevolle klanten als ze met je klikken. Dat moet dan wel degelijk goed zijn, want aan een klant die een bank van het grofvuil heeft getrokken omdat hij iets anders niet betalen kon, die past niet in dit paragraafje.

Ik vind de kunst in huis ook belangrijk. Misschien wel omdat ik ook met kunst maken mijn brood heb verdiend. In heel veel kunst zit wat erotiek. Als je klant kunst in huis heeft waar helemaal geen erotiek in zit, dan is hij niet op zijn gemak met seks. Dat kan je echt merken. Heeft hij wel erotische kunst, dan kan je verwachten dat hij flexibel is met zijn seksuele routine, en dat is altijd leuk.

Er zijn nog heel veel dingen die ik in een lijstje had, maar dit stukje is al lang genoeg, dus de laatste maar: Als een huis is ingericht om alleenmaar mooi te zijn, wordt het geen fijne klant. Een huis moet een plek zijn om je ding te doen, en als het lijkt op iets uit VT wonen, dan ziet het er mooi uit, maar is de klant meer bezig met voor de mooiheid zijn woning op te geven dan om gewoon te wonen. Wonen in een showroom, dat is een soort neurotische toestand waar ik nooit mee klik.

Ja, dit zijn allemaal vooroordelen. En ze gaan ook heel vaak niet op. Maar je moet ergens beginnen, en dan is dit geen slecht beeld. Vooral als al die seintjes dezelfde kant op wijzen. En het betekent natuurlijk helemaal niets als je een klant hebt die je ontvangt in de bachelor pad van een vriend, of als je op kantoor, in een hotel of in de kantine van een hockeyclub wordt ontvangen.

Al deze seintjes geven je wat aan over hoe je moet werken. Vooral hoe je hem niet voor de borst stoot. Hoever je gaat voordat hij het seksueel grensoverschrijdend gaat vinden, en wat hij van grenzen overschrijden vindt. Hoe hij zijn tijd wil besteden. Hoe speels of formeel je moet zijn. Wat hij waardeert, en wat hij sociaal hoogwaardig vindt. Hoe je hem op zijn gemak stelt.

Maar zeker ook watvoor problemen je kan verwachten. Watvoor dingen hij ongezond mee omgaat. Watvoor dingen hem gaan afknappen. Of je moet oppassen voor agressieve, of juist passieve reakties. Welke dingen hij waardeert, bijvoorbeeld of je hem moet meeslepen of juist achter hem aan moet gaan en spiegelen. Dat zijn allemaal dingen die je raden moet de eerste keer, en je moet ergens beginnen.

In de toekomst leer ik hier nogwel meer over. Ik ben nu bezig met zorgen dat ik weet wanneer ik zeker kan zijn van mijn indrukken. Het is een leertraject. Maar ooit wil ik wel beginnen aan de vaardigheden die ik van betere hoeren dan mijzelf hoor, hoe zij aan een man en zijn omgeving af kunnen zien met welke arcs ze openen, welke dingen hij nog niet weet dat hij belangrijk vindt, en hoe ze hem helemaal kunnen betoveren. Omdat ze een bepaalde asbak op een bepaalde plek zien staan.

maandag 19 februari 2018

Antwoord op: Dat viel toch mee?

We zijn heelwat gewend als het gaat om hoe hoererij in de media wordt afgebeeld. Eigenlijk is het allemaal het ene ellendepornoverhaal na het andere, waar soms wat tussendoorzit wat ergens nogwel wat nuchters bevat. Zelfs in de beste artikelen en programma's wordt nog wel het denkbeeld beleden, maar dat zijn fijne uitzonderingen, waar we wel altijd blij mee zijn. Het is een opluchting.

Aan de andere kant is het soms veel erger dan normaal. Ik hoef alleenmaar te herinneren aan de beruchte show van Jojanneke. Dan is het niets anders dan ellende en weer meer onzin die over ons verspreid wordt, zodat we alle domme details weer één voor één moeten gaan tegenspreken. Elke keer zinkt mijn hart weer in mijn schoenen als ik zie hoeveel antwoordstukjes er nog nodig gaan zijn om alles te behandelen.

Soms komt er een programma op de TV, of een artikel in een blad, waar een aspect van sekswerk béter wordt afgehandeld dan we gewend zijn. Het komt dichterbij de waarheid, of er wordt iets niet gedaan wat anders wèl altijd gedaan wordt. Dan zijn we altijd opgetogen, want elke verbetering is welkom, vooral omdat ze zo zeldzaam zijn. En dan zijn er mensen van de sekswerk-kant van het debat die zo'n artikel of programma gaan aanprijzen. Want het viel zo mee.

Dat is vaak niet zo'n goed idee.

Ja, het is beter dan je gewend bent. En voor jou springt het er echt uit dat er zo'n grote stap vooruit wordt gedaan vanaf wat je verwacht. En het liefst had je dat iedereen dat positievere stukje zag inplaatsvan alle negatieve onzin die je meestal ziet. Dat is omdat jij je ervaring en je kennis hebt om te zien dat het een stap vooruit is, en heel duidelijk ziet watvoor onzin er normaal wordt verteld.

De meeste kijkers zien dat niet. Die zijn niet bezig met hoe de sekswerkwereld zit, die krijgen het in hun hoofd gegoten door de media, en daar houdt het op. Die kijken niet op dezelfde manier als jij. Die zien geen correctie op een detail dat de samenleving meestal verkeerd ziet, die zien juist alle dingen die netzoslecht zijn als altijd weer onderstreept. En jouw positieve detail wordt juist makkelijk genegeerd. Want dat is niet spannend genoeg.

Pas dus op met media-uitingen aanprijzen als goed. Je moet altijd duidelijk zijn wat je goed vindt, want in de ogen van de burgers lijkt het er snel op dat je juist over alle anti-seks-onzin hebt gezegd dat het klopt, en ze missen het ding wat je bedoelt helemaal. Je wordt dan natuurlijk wel iemand die overal kritiek op heeft, zelfs als het een artikel of programma is dat je meevalt, maar je moet wel.

maandag 12 februari 2018

Met de billen bloot

Meestal geef ik nieuwe klanten een paar e-mails of telefoonminuten de tijd om te vertellen wat ze willen, en als ze te moeilijk gaan doen of het contact gaan rekken, blokkeer ik ze. Dat moet wel, anders word je een gratis chatlijn voor mannen die een beetje doen alsof ze wel klant wìllen worden, maar alleen nog hoeven te worden overtuigd. En als een klant je belt, heeft hij zijn keus al wel met je advertentie gemaakt, dus je weet meteen dat het niet gaat gebeuren.

Bij deze klant maakte ik daar een uitzondering op. Meestal hou ik mijn regels heel strak, maar als ik het goed aan mezelf kan uitleggen wil ik weleens afwijken. Als ik het niet kan uitleggen aan mezelf laat ik me door mijn gevoel vaak flessen, en dat heb ik wel afgeleerd. Dat was bij deze vent wel even werk, want ik kon er niet meteen mijn vinger op leggen wat hem nou anders maakte.

Het was aan zijn mails duidelijk te zien dat hij niet goed snapte wat hij wou, maar wel een heel duidelijke drang had. En dat hij wel stukken van zijn verlangen wist, maar niet hoe het nou bijelkaar paste. Dat vind ik altijd wel interessant, want het geeft me een kick om een man te laten ontdekken wat er nou voor hem werkt. Tegelijk was hij ook draaierig en moeilijk, maar ik had een idee waardoor dat kon komen, en daarom sloot ik hem niet meteen af.

Wat hij wou ging over slaag. Hij was op zoek naar een pak slaag, maar hij wou geen SM. Als hij om slaag vroeg bij hoeren kreeg hij meestal gewoon de SM-behandeling, en dat werkte niet voor hem. Dan zat hij in een genant toneeltje waar hij zich niet thuisvoelde, en waar hij nieteens kreeg wat hij zocht. Die behandeling werkt voor SM'ers wèl, en het ìs niet vanzichzelf een genant toneeltje, maar vanuit deze man werkte dat zo.

Dat kreeg ik helemaal niet over de mail van die vent mee. Hij was heel vaag, en hoe het zat zou ik via zijn mails nooit ontdekt hebben. Voor sommige dingen moet je gewoon afspreken. Ik nam het risico maar, ookal was hij heel schuchter en moest ik hem echt een beetje overtuigen om die date te maken. Meestal pik ik dat dus helemaal niet, het is graag of niet, maar deze keer streek ik met mijn hand over mijn hart.

Gelukkig had ik gelijk. De klant kwam bij mij, want dit was nog toen ik in mijn werkflatje mocht werken. Hij was duidelijk heel erg ongemakkelijk. Ik was tegelijk een opluchting, want hij had zich heel wat in zijn hoofd gehaald over wat hij zou zien als de deur openging, en gestresst omdat hij eigenlijk nietzo op zijn gemak is met wat hij op aan het zoeken was. Hij geurde van de stress. Ik ging er een hele kluif aan hebben.

Die eerste keer hebben we eigenlijk alleen gepraat. Ik heb zelf niets uitgetrokken, en hij hield zelfs zijn colbertje aan. Hij vond het heel belangrijk om te vertellen dat hij eigenlijk geen date ervan wou maken, en dat hij de hele seksuele kant er eigenlijk niet aan wou hebben. En dat dat bij de hoeren die hij eerder had bezocht mis was gegaan. Hij was kennelijk te seksueel benaderd door de vorige vrouwen met wie hij afsprak, en hij voelde zich een beetje aangerand.

Aan de andere kant was hij helemáál niet loslippig over wat hij nou wou, en wat daar nou achterzat. Ook als ik hem gewoon recht door zee vroeg wat er speelde hield hij zijn mond. Maar ik moest wel, want hij was heel overgevoelig voor de foute toon, dus ik moest wel aftasten wat er goed en fout was. Mijn gewone manieren werkten niet, want die werken door seksuele reacties in een man, en die wou hij juist niet.

Maarja, hij komt niet voor niets naar een hoer. Hij kwam voor een dienst, en dan is het ongewoon als daar helemaal geen seksuele kant aan zit. Ik wist wel wat hij vroeg, want daar was hij open over, alleen de achtergrond niet. Hij was op zoek naar een pak slaag. Over de knie, zonder plichtplegingen. Broek naar beneden, onderbroek nog aan, en even uitkloppen. En dan zonder een seksuele lading, want daar was hij echt beducht voor.

Ik deelde elke paar dagen wel een pak slaag uit. Soms inderdaad over de knie, meestal op andere manieren. Het is heel populair, bij SM'ers maar ook bij mensen die verder niets met SM hebben. Soms is het omdat ze pijn opwindend vinden, de masochisten dus, en soms is het omdat het voelt als een bestraffing, en met gevoelens van onderwerping werkt. Maar allebei is dat heel seksueel, en zelfs de mannen die het niet van zichzelf erkennen reageren er wel zo op.

Het maakt nogal uit wat je klant van zijn pak slaag wìl om te weten wat je moet doen. Meestal is het toch een bepaald iets dat hij wil dat je ermee uitdrukt. Als je een sensueel stel tikken uitdeelt kan je een man die op zoek is naar een boze dominatrix of een wrede meesteres flink vervelen. Andersom kan je klant die juist slaag als onderdeel van een sensuele ervaring zoekt af laten knappen op een toneeltje dat hij onecht vindt voelen.

Maar als de klant niet wil praten, dan moet je dat ook gewoon accepteren. Hij komt voor je diensten, en je hoeft geen relatie met hem op te bouwen. Je moet je gewoon aanpassen. Hij wou heel graag praten over wat hij níét zocht, en over de precieze dingen die ik wou doen, ookal wou hij geen woord kwijt over wat erachter zat. Dus na heel veel gepraat heb ik gewoon spijkers met koppen met hem geslagen, ookal kon hij dat pas toen de tijd eropzat.

Ik twijfelde of hij wel een tweede keer durfde te komen. Hij was zo opgelaten de eerste keer, en hij had zoveel tijd gestopt in honderd procent zekermaken dat hij niet perongeluk toch seks zou krijgen, dat hij me veel te gespannen leek. Hij was ookal bij andere meiden afgeknapt en weggelopen, en hij was niet zo rijk dat hij de prijs van onze eerste date niet in zijn portemonnee zou voelen.

Al heel gauw kreeg ik ongelijk, want hij maakte heel snel een date. Toen hij binnenkwam was hij een ander mens, veel rustiger, veel gewoner. Hij schudde me de hand, en stelde voor om snel te doen waar hij voor kwam. Ik ging op een keukenstoel liggen, hij schoof zijn broek naar beneden, en toen hij over mijn schoot lag gaf ik hem een pak slaag. In minder dan een minuut was het over. Ik bood hem maar koffie aan.

We praatten de rest van de tijd vol. Ik vroeg door over of dit nou was wat hij gezocht had, en natuurlijk was ik wel nieuwsgierig of er verder nog wat loskwam. Ik rekende ècht nog steeds erop dat hij seksueel zou reageren, zelfs met al die verhalen vantevoren. En ik kreeg geen gelijk, hij bleef ijskoud. Als ik niet met de seksuele kant van een man kontakt maak, heb ik veel minder inzicht in hem, en dat merkte ik wel.

Het gesprek bij de koffie was genoeg om te horen wat hij nog anders wou aan zijn pak slaag. Het mocht wel wat minder fel, want als een man niet geil is of geen masochistische trekjes heeft, is het snel pijnlijk zat. Ik probeerde wel uit te pluizen waar het nou mee vergeleken moest worden, want ik had het idee dat hij iets probeerde te herscheppen wat hij al kende.

Dat zat heel anders, maar dat ontdekte ik pas vele dates later. Hij werd namelijk een vaste klant, die ik zo'n beetje elke maand wel zag. En het is nooit meer geworden dan een licht pak slaag en daarna koffie. Tien petsen op de onderbroek, en vooral proberen de sfeer een beetje luchtig te houden. Maar langzaamaan zijn we wel een beetje bevriend geraakt, en heb ik wat meer over wat hem beweegt gehoord.

Mannen die alleen simpele slaag willen zijn heel zeldzaam, meestal zit er een heel seksueel spel achter. Als het echt om een simpel pak slaag gaat, is dat meestal omdat ze dat ergens door gewend zijn geraakt. Als zijn moeder hem vaak over de knie legde, vooral als zo'n man kon merken dat ze er toch wel hitsig van werd, dan kan het iets zijn dat voor hem belangrijk wordt later in zijn leven. Maar daar zit vaak toch seks aanvast. En het gaat veel harder toe.

Die zijn ook zoekers, trouwens. Die moeten precies de goede toon van onderdrukte seksualiteit en frustratie bij je voelen. En zoals bij meer zeldzame behoeftes, als je één zo'n man een plekje geeft krijgen allemaal andere mannen met dezelfde behoefte het te horen, en krijg je een kringetje van die jongens. Ik was eerst bijna de mist ingegaan door te denken dat dit ook zo'n klant was.

Bij die mannen moet je doen alsof je de seksualiteit van de date niet ziet, en niet wil zien. Dan doe je gefrustreerd, en draai je het scenario af wat voor die man werkt. Daar zitten veel toverwoorden in, en je hebt er altijd ritueeltjes in die je niet mag overslaan. Het is heel anders dan bij seksueel misbruikte mannen, daar moet frustratie worden uitgeleefd. Bij mijn kringetje billenkoek-herlevers moet die frustratie juist blijven hangen.

Een ander verschil is ook weer dat de misbruik-klanten meestal met toch wat pijn terugkijken op hun misbruik, en die billenkoek-herlevers meestal helemaal juist niet zo denken over hun billenkoek als kind. Die zien er geen kwaad in dat ze als jongen een pak slaag kregen als hun moeder ontdekte dat ze gemasturbeerd hadden. Ze hebben alleen nu wel nog het gevoel dat ze iets onafgemaakts hebben als ze wel rukken, maar geen pak slaag krijgen.

Toen de klant van dit stukje langzaam loskwam, zag ik wel dat het maar beter was dat ik hem niet zo had ingedeeld bij die groep. Ookal had ik stiekem gedacht van wel, hij was niet via dat kringetje bij me gekomen. Hij was gewoon een man die iets nodig had en dacht dat hij de enige in de wereld was met precies die behoefte. Hij beklaagde zich veel dates later dat hij naar een hoer moest voor zijn pak slaag. Dat gaf er een seksuele kant aan die hij er niet bij voelde passen.

Liefst had hij gehad dat er mensen waren waar je een pak slaag kon halen zonderdat je bij een sekswerker terecht moest. Eigenlijk voelt hij zich heel ongemakkelijk over sekswerk, want ook hij kijkt TV. Maar het wordt toch als iets seksueels gezien, dus ergens anders haal je het niet zomaar. Het is niet dat hij op me neerkijkt, anders zou ik hem ook niet als klant willen. Hij vindt het alleen naar dat hij een aandrang heeft naar iets wat toch als seksueel wordt gezien.

Wat hij zei over wat hem precies beweegt ga ik niet vertellen. Ook niet over wat ik er intussen zelf over ontdekt heb. Wat ik nu heb verteld is wel persoonlijk, maar kan een bekende van hem niet zomaar aan hem koppelen. Maar als ik zou uitleggen wat er voor hem speelt, denk ik dat hij daar wel risico van zou hebben. Dus daar moeten jullie maar gewoon naar raden, ookal zal ik je niet vertellen of je gelijk hebt.

De meeste klanten komen voor seks, of tenminste iets wat voor hen seks is. Maar als sekswerker kom je soms tegen dat je een dienst levert die voor jou geen seks is, voor je klant geen seks is, maar die jij toch alleen levert omdat het voor de samenleving wèl seks is. En dan is een sekwerker niet nodig om seks te leveren, maar om iets niet-seksueels te doen wat mensen van buiten seks vinden. En dat vind ik een raar iets, ergens.

maandag 5 februari 2018

Antwoord op: Het is goed dat er loverboyvoorlichting is

Ik geef in mijn blogje in veel stukjes uitleg over hoe pooiers werken, hoe dat níét werkt, en wat er eigenlijk gebeurt bij pooierrelaties. Dan kom ik er ook niet onderuit om flink kritiek te geven op hoe de pooiermythologie in de media komt, en hoe mensen daarover gewoon helemaal fout worden voorgelicht. Mensen die dat van me lezen, zeggen dan voorzichtig tegen me: "Maar het is toch juist goed dat er loverboyvoorlichting ìs?"

Nee, dat is niet goed.

Voorlichting is mensen de informatie geven die ze nodighebben om met iets om te gaan. Voorlichting moet zo'n beetje zo breed zijn als praktisch is om over te brengen. Voorlichting moet eerlijk en neutraal informatie geven. Voorlichting moet ook klòppen. En wat loverboyvoorlichting wordt genoemd, doet dat allemaal níét. En doet wel het omgekeerde.

Er zijn twee soorten loverboyvoorlichting. De ene soort wordt aan kinderen op school gegeven, vooral aan meisjes. De andere wordt aan ouders en leerkrachten gegeven. Ze zijn verschillend, en het verhaal wat erin wordt verteld is ook verschillend. Ik heb al meerdere leerkrachten in mijn inbox gehad die dat opviel, en die er het fijne van wouden weten. Daar is dit stukje ook mede voor bedoeld.

De voorlichting aan volwassenen is het makkelijkste te bespreken. Het is de loverboymythe in zijn puurste vorm. Het is het verhaal van de onschuldige, onmondige en machteloze maagd die door een toverpooier wordt behekst en tot het kwade wordt gebracht. Het verhaal wordt op het emotionele nivo gebracht, en dan komt er een lijstje met best normale puberdingen die signalen zijn van een loverboy, en wordt er een reddingsbedrijf geplugd.

Zo leer je ouders en leerkrachten alleen om bij die signalen in paniek naar een reddingsbedrijf te rennen. Ja, er wordt ook advies gegeven om met je dochter te praten, en om benaderbaar te zijn als ouder. Maar dat is alleenmaar inhaken op dat elke ouder van zichzelf twijfels heeft of hij of zij dat wel genoeg doet. En dat kiemt dat zaadje van twijfel of die ouder dat wel goed genoeg heeft gedaan, en niet met al zijn aandacht voor zijn dagelijkse beslommeringen zijn dochter in de klauwen van een loverboy heeft gejaagd.

Er wordt maar één patroon uitgelegd van hoe je kind de dupe kan worden via relaties, en dat is de loverboymythe. Dat klinkt misschien als hele rare kritiek op een loverboy-voorlichting, maar als je voorlichting geeft over relatie-weerbaarheid, dan is het niet goed om mensen te laten denken dat er maar één manier is waarop je met het relatiedenken wordt gemanipuleerd. Je kan dan niet evenwichtig belichten wat er allemaal is om op te letten, en dat zorgt dat er schaduwen vallen waar je niet naar kijkt.

Als je kinderen uitlegt dat het verkeer gevaarlijk is, en dat ze altijd links en rechts moeten kijken, en op de stoep moeten blijven, en op moeten passen voor plotselinge dingen in het verkeer, dan ben je bezig met een heel breed iets uitleggen. Allemaal manieren om te zorgen dat je kind niet onverwacht voor iemands bumper springt. Als je dat allemaal maar zo-zo laat, en alleen je kind leert om altijd op te passen voor dronkelappen die de macht over het stuur verliezen en de stoep oprijden, ben je niet goed bezig, en jaag je ze eerder juist van de stoep àf. En dit is net zo.

Goede voorlichting is neutraal, droog, en een beetje saai. Het is om informatie bij de luisteraar te krijgen. Loverboyvoorlichting is nooit neutraal. Het is altijd emotioneel geladen, en dat moet het ook zijn omdat er anders veel te kritische gedachtes bij opkomen. Het is altijd vooral bangmakerij. Het speelt in op de angst van ouders dat zij niet meer de enigen zijn die invloed hebben op hun kindje, en dat die voor de waarden van een ander kan kiezen.

Dat zijn allemaal kleine stukjes kritiek als je je eenmaal bedenkt dat wat die ouders te horen krijgen over loverboys gewoon helemaal niet klòpt. Het is niet alleen fout, het is gewoon helemaal niet wáár. Het is een winstgevende fantasie die wordt verspreid en uitgebaat door een miljoenenindustrie, en de toko die deze bange ouders komt voorlichten is daar een stukje van, en de trog moet vol.

Loverboys als manipulators die onwetende meisjes meeslepen, en pooiers zijn in de vormen dat het wordt gepresenteerd door die voorlichtingen, dat bestaat gewoon niet. Omdat pooiers anders werken, en omdat de manier die de voorlichters vertellen gewoon niet wèrkt. Er zijn wel meiden die met loverboys aan de haal gaan, maar dat is niet het initiatief van de loverboy. Dat komt uit de meid zelf. En daar kraait geen haan naar in de voorlichting.

Ik zou me kunnen bedenken dat loverboyvoorlichting zou kunnen werken als je zou uitleggen hoe ouders kunnen ingrijpen als ze zien dat hun dochter een loverboy aan het werven is. Daar zijn wel signalen van, maar dat is wel een subtiel spel. In ieder geval kan je ouders het best uitleggen dat ze niet hun onschuldige dochtertje kwijtzijn aan een poppenspeler met psychische krachten, maar gewoon aan haar eigen ontluikende initiatief en libido. Daar hebben die ouders meer aan. Maar daar zit geen geld in.

De voorlichting aan jongens is heel anders opgezet. Meestal is de voorlichting alleen gericht op de meiden, maar de helft van je factureerbare bestand is natuurlijk jongens. Dus jongens krijgen ook vaak loverboyvoorlichting. Dat is meestal gewoon een beetje halfslachtig gij-zult-niet. Vooral een praatje over dat je respect voor vrouwen moet hebben, en niet zelf een schandknaap moet worden. Want hoe licht je iemand voor geen toverpooier te worden?

Wat ik veel erger vind is hoe we de meiden voorlichten. Die worden zo jong mogelijk gepakt, want als je ze jong hebt, is het makkelijk. Dan kijken ze nog niet kritisch, en hebben ze nog niet hun eigen beeld gevormd. En omdat de voorlichting vooral bedoeld is om de meiden weg te houden bij "immorele" seksuele dingen, moet je ze bangmaken voordat ze hebben gezien dat je onzin aan het vertellen bent.

Kijk je naar de inhoud, dan zie je weer dat het als voorlichting wel heel mager is. Het is een waarschuwing voor een hele specifieke, en niet bestaande, vorm van misbruik. En eentje waar geen enkele meid niet ook zonder voorlichting wel van zou hebben geweten dat er iets hélemaal niet klopt. Als er dan het loverboyverhaaltje is verteld, en hoe èrrug dat is, en dat je nee zou moeten zeggen, komt eigenlijk alleen een uitleg over hoe iemand die daarbij betrokken is hulp, begrip en aandacht krijgt van de reddingsindustrie.

Er wordt de meiden niets uitgelegd over wat er in hen zelf zit waardoor ze in die situatie zouden gaan. Ik weet ook helemaal niet of ze daar wel andere keuzes van zouden maken, maar het zou in ieder geval zorgen dat ze beter wisten waar ze mee bezig waren. Netzoals bij seksuele voorlichting, ze gaan er niet minder om doen wat ze doen, maar ze kunnen zichzelf beter veilig houden. Maar dat krijgen ze niet.

Ze zoeken ook alleen naar tips om ermee om te gaan. Niet naar waarschuwingen. Er is geen meisje dat alleen buiten mag spelen dat niet door zou hebben dat er iets niet klopt als iemand het loverboypatroon op haar toe zou proberen te passen. Zelfs niet als ze nog nooit van loverboys, prostitutie of foute vriendjes zou hebben gehoord. Die waarschuwing is overbodig.

Die tips die ze zoeken, hoe ze om moeten gaan met foute types, die geven we ze niet. Blijf maar gewoon van ze weg, bel maar met de reddingsindustrie. In sommige cursussen zelfs dat eerste niet, omdat je als meisje niet verwacht wordt dat je zelf ervoor kan zorgen dat hij geen grip op je krijgt. Maar meiden hebben geen boodschap aan alleen bang leren zijn, die willen weten hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen.

Meiden zouden heel veel hebben aan goede informatie. Er zit in veel meiden wel een hang naar bad boys, en ze hebben er niets aan als je ze op school leert dat de enige manier om dat te bevredigen is om gebruikt te worden door iemand die je kapotmaakt. Wat wil je nou, dat ze leren dat hun enige bevrediging is om onder een loverboy te kruipen, of dat ze nooit bevrediging zullen kunnen vinden? Dat zijn de enige mogelijkheden die je ze leert. Een valse tweedeling.

De loverboyvoorlichting neemt belangrijke en èchte behoeftes, en hangt daar een verhaaltje aan over toverpooiers. Verder krijgen de meiden niets te leren over hoe ze die behoeftes kunnen bevredigen, en zelfs het bestaan van die behoefte wordt ontkend of vertoond alsof het een zieke toverspreuk is die een enge loverboy in hun geest heeft geplant. Je seksuele driften als een soort ziekte leren zien vind ik echt heel erg.

De voorlichting is bij de meiden ook emotioneel, en probéért zelfs niet eens neutraal te lijken. Meestal wordt het gegeven door verhaaltjes over de emoties van slachtoffers, die het patroon van de loverboymythologie aflopen alsof het compleet normaal en onvermijdelijk is. De kans dat tienermeiden niet al iets hebben meegekregen van de loverboymythologie is heel klein, dus het is meer herhalen dan voor het eerst vertellen. Zo is de voorlichting ook opgebouwd.

Het gaat er meer om die meiden te vertellen dat ze zèlf het doel zijn van die loverboys, dan om het loverboy-verschijnsel echt uit te leggen. Dat zie je terug in al die vertoningen. Dat is niet zomaar. Hoe meer je ongezegd laat, hoe minder duidelijk het is dat het verhaal vol gaten zit. De boodschap is bedoeld om die meiden zich als potentiële slachtoffers te laten vóélen, niet om ze iets te leren begrijpen.

Met loverboyvoorlichting leren we ze niet alleen dat allerlei seksuele dingen àbnormaal zijn. Veel stiekemer nog, we leren ze dat iets anders normaal is. Dat je niet verantwoordelijk bent voor hoe je met mannen omgaat. Dat je machteloos bent. Dat het enige wat je kan redden is, om instanties hun ding met je te laten doen. We criminaliseren seksualiteit die niet ideaal is volgens het relatiedenken, en we normaliseren de politie in je slipje.

Wat ze nodighebben is informatie, zo droog als maar kan, van mensen die hun best doen om te laten zien dat ze geen oordeel over je vellen. Informatie over hoe relaties tussen jongens en meiden, mannen en vrouwen wèrken. Inplaatsvan te doen alsof een verliefdheid je vanzelf wel vertelt hoe je met zoiets raars als een jongen om moet gaan. Inplaatsvan verwachtingen van de mensen om je heen te laten beslissen wat jij zou moeten doen.

Ze moeten ingelicht worden over machtsverhoudingen in seks. Ze moeten leren dat je een houding moet kiezen die past bij jou, en die voor jou goed en natuurlijk voelt. Dat je mag veranderen, en dat je seksleven van jóú is, niet van mensen die beslissen of jij wel of niet een slet bent. Dat je dingen mag uitproberen, en dat het niet het eind van de wereld is als je iets gedaan hebt waar je achteraf toch anders over denkt. Dat je op moet passen met je partners, maar door naar ze te luisteren. Dat je zelf de verantwoordelijkheid hebt aan de bel te trekken bij je partner of bij je omgeving als het niet de goede kant op gaat.

Wat ze krijgen is angstzaaien voor normaal gedrag. Dat is bij de ouders véél sterker aangezet dan bij de meiden, maar intussen vindt elk meisje mannelijkheid spannend èn eng, en dat laatste stoken ze op. Jongens die contact met je zoeken, en vooral seksueel contact, die willen je misbruiken. Behalve als de relatie netjes is zoals het hoort, met liefde en binnen het relatiedenken. Als je iets doet dat daar niet inpast, word je gebruikt.

Dat helpt natuurlijk bij veel meiden prima om ze binnen het relatiedenken te dreigen, en ze bang te maken voor alle stukjes van hun seksualiteit die daar niet inpassen. Maar aan de andere kant leer je wel die enge mannelijkheid in verband brengen met foute jongens die je misbruiken. En je ziet wel terug dat er meiden zijn die daar juist héél geïnteresseerd van worden in dat soort jongens, in de hoop dat ze eens wat meemaken.

Je brengt meiden ermee op ideeën. Jongens ook, maar minder. Meisjes zijn geen seksloze poppen die braaf kind blijven tot hun ouders ermee op hun gemak zijn dat het eens tijd wordt voor een eigen gezinnetje. Die zijn ook geil, en tienkleurenpennen en de douchekop op de pulseerstand blijven niet lang spannend genoeg. De meeste meiden zoeken het dan bij rotzooien met jongens in het examenjaar, maar sommige meiden duiken liever meteen in het diepe. Als ze weten waar ze dat moeten zoeken, dan.

Het is zo dom. Aan de ene kant maken we de kids bang, en proberen we zoveel mogelijk hun gezonde seksualiteit weg te werken en dicht te stoppen, omdat wij volwassenen er maar ongemakkelijk mee zijn. Aan de andere kant krijgen ze met dit soort voorlichting een handleiding hoe ze in sexy misbruik kunnen springen, waar ze dan geen verantwoording voor hoeven te dragen omdat ze gegarandeerd als slachtoffer zullen worden opgevangen zo snel ze geen zin meer hebben.

Best wat meisjes hebben me verteld hoe ze hun loverboyvoorlichting hebben ervaren. Dat heb ik gehoord van meiden die nooit iets met sekswerk temaken hebben gehad, van sekswerkers, en zelfs van pooiermeiden. Meiden die mij mailen zijn natuurlijk geen goede sample om conclusies te trekken over hoe iedereen in die schoolklassen erover denkt, maar het gaf me wel een idee over hoe die indoctrinatie nou gaat.

Alle meiden die mij schreven, vertelden dat ze het de grootste onzin vonden. Sommigen vonden het al meteen onzin, maar de rest kreeg de twijfels wel toen ze seksueel een beetje begonnen te ontwaken. Er waren meiden bij die ook al meteen hun twijfels hadden of die hele loverboymythe nou wel waar is, maar de meesten vonden de voorlichting gewoon belachelijk, ookal geloofden ze toen nog wel in de loverboymythologie.

Wat ik ook bij alle meiden hoorde, was dat het voor niemand nieuws was. Alle meiden hadden al voordat ze loverboyvoorlichting kregen het hele verhaal al gehoord. Soms via school, soms via hun ouders, en natuurlijk vooral via de media. Allemaal zeiden ze dat ze niets nieuws leerden bij de voorlichting, en dat het vooral bangmakerij was. De meeste meiden dachten wel dat hun klasgenootjes de voorlichting serieus namen, en er echt in geloofden.

Ik heb ook gehoord van sancties tegen meiden die te duidelijk waren over hun twijfels, of die vragen stelden die wel lieten merken dat er iets aan het verhaal niet klopte. Dat ging van strafwerk-opstellen en boekverslagen over werkjes van Perquin en Mosterd tot verplichte stages. Het geloof moest erdoor gedouwd worden, en dat doe je niet met voorlichting.

Ik heb ook van leraren vragen gehad, en die hebben zelf ook hun kijk gegeven. Veel leraren zien dat er bekeringsdrang bij de collega's zit die de voorlichting de school inhalen, en zien zelf ook wel dat er heel weinig klopt van wat er in de voorlichting wordt gezegd. Docenten kennen hun pubers wel, die zien ook dat het beeld van de zuchtende maagd niet klopt. Ze weten danwel niets van sekswerk en ons wereldje, maar toch zien ze dat er iets stinkt.

De schade van de slechte informatie blijft dus bij de meiden die erin trappen, op een paar meiden na die worden gestraft voor hun ongeloof. Maar de schade die ze allemaal meekrijgen, is dat de loverboymythe zo geaccepteerd en belangrijk is, dat hij zelfs in scholen wordt verkondigd. Ze leren dat het een onbetwijfelbaar verhaal is, waar je mee in de problemen komt als je eraan twijfelt. Dat je beter mee kan werken, en er niet tegenin moet gaan. En dat is versterkt het stigma.

We gedragen ons alsof seks, vooral experimentele seks, voor die tieners iets gevaarlijks, fouts of zieks is, maar intussen máken we het veel moeilijker, gevaarlijker en zieker dan het zou moeten zijn. Heel veel meiden hebben verlangens naar dominantie, geweld, meegesleurd worden, of gewoon pijn, en dat moet nog een vorm aannemen. En dit is de enige vorm die we ze de hele tijd voorhouden. Vind je het dan gek dat er meiden zijn die ervoor gaan?